Remy's log

Barslecht

2004-12-11T01:00:00.000+01:00

Deze site zal een tijdje onupdated blijven om uiteindelijk geheel te verdwijnen; maar niet getreurd: barslecht.nl zowel als .com is reeds een feit en zodra een behoorlijk design is aangeleverd door arthur en een redelijke stijlsheet door m'n broer zal iedereen de mogelijkheid hebben om van de betere shit te genieten, gehuld in een meer strak en verantwoord design; aangeleverd door het brein van barslecht, ofwel een stel social retards (ik en Anne dus) die bij gebrek aan vertier barslecht creërden tot wat het zal worden; een barslechte, geweldige site, met veel satire, onzin, kritiek en dergelijk fervent geknoei.

Tipje van het tot nu nog gesluierde...?

Krantenkoppen, Moonjuice, Propaganda, Over ons, Poll, Politieke personen, Browsers, Nederlandsch, Kritiek, Rubrieken, Games, Contact, E-mails, Weblog, Media, Disclaimers, Strips, Google, Bedrijven,

En nog veel meer.

Bij het waarschijnlijke design moet gedacht worden aan een communistisch, Noord-Koreans design; geen zorgen dus over de voorlopige gedisste opmaak, want dit wordt de linke shit.

Mensen, tot snel.

barslecht.nl & barslecht.com

Café noir

2004-12-08T20:31:00.000+01:00

Verschopt. Verstoten om even miserabel als vergrendeld te slenteren door de wijken die als die van de Baradeëen door het leven gaan. Café noir ziet hem dagelijks. Deze plek die het ideale stadsbeeld ontsiert ligt in de achterbuurt, aan de zijde van Nieuw Avé’hereto. Quasi-nonchalant stapt de man ook vandaag weer rond enen binnen; twaalf anderen zetten zich naast ‘m neer; er valt een stilte. Wie is deze man? Deze mens die, hoewel gedefinieerd als groots, als bovenste tak der evolutie, zo verdronken en gebroken loopt en huilt, niet willend zijn identiteit kenbaar te maken; zijn oorsprong verschoppend, zijn ras ontkennend. Rehabilitatie heeft geen oplossing voor ogen gehad. Met opgejaagde pas en verscheurde toekomst verstrijkt deze mens dit duistere café en verliest hij zijn geld aan gewelddadige berovingen en gokverlokking, terwijl hij de drukke straten mijdt. Deze mens, wiens rechter hand trilt, wankelt; een laatste impuls van verdorven vriendschap die oprecht lijkt, houdt hem staande, maar het is enkel surreëel. Zo strijken dagen neer als reigers aan de stille oeverkant en leven de nachten op als spinnen klimmend in hun touw. Het gebogen hoofd lijkt toe te geven aan de Gwéea, maar tegelijkertijd is erkenning aan het verleden niet een mogelijkheid en wordt de hoop van deze man ontvreemd. Hij duikt onder voor zijn verleden; de deur opent weer en zijn gezicht staat bol van tranen. Het is geen heldere koffie.

Deze man, mensen, zijn wij.

Prima leider

2004-12-07T18:49:00.000+01:00

"Premier Balkenende wil dat we elkaars handen vasthouden, daar krijg ik braakneigingen van. We moeten nu keihard optreden, daarna is er genoeg tijd om die idiote oranje polsbandjes te gaan dragen en ander soft gedoe."

Geert Wilders. Laatst kwam hij met onder andere deze uitspraken in een interview van de Metro [http://www.geertwilders.nl/index.php?id=metro041204]. “We hebben te lang thee gedronken met de verkeerde mensen. Gerrit Zalm had gelijk toen hij na de moord op Van Gogh zei dat we in oorlog zijn. Het is jammer dat hij dat later heeft teruggenomen. Ik durf het wel te zeggen: we zijn in oorlog. We zijn in oorlog omdat zij ons de oorlog hebben verklaard."

De Nederlander moet wel blind zijn, stom en ongelooflijk verloren om zijn vertrouwen te geven aan zo'n soort persoon. Aan een iemand van wie niet alleen zijn haar flink in de war zit en de impressie geeft van dat er een aardige dosis vocht in is geblazen, maar ook zijn hoofd. Het lijkt wel alsof wij geen besef hebben. Alsof een kind van 15 meer weet te rationaliseren dan een volwassen, verstandig geacht persoon. Maar nee. Als schapen, als door angst onderworpen lammeren, die geketend aan de voet van de radicale personicatie om zich heen slaan en zich vastmaken aan alles dat hen moet redden. Niet wetend, of niet beseffend in wat voor gat van gal en slijk zij worden getrokken, alsof ze geen kracht en wil meer hebben zich stevig vast te houden aan de afbrokkelende rand. "Wij zijn in oorlog, we moeten vechten! Weg met alle moslimfundamentalisten; het is oorlog! Verderf aan deze samenleving!" Zo gaat ons land ten onder.

Nu staat Wilders op een dodenlijst. Dat kan niet. Dat mag niet en ik kan het maar niet accepteren dat er wezens in deze wereld zijn die zich in staat achten te beslissen over het lot van leven en van de dood. Die enkel met hun vinger wijzen, hun kootjes samentrekken om zo de kogel af te vuren en haar loop van beweging naar dood te ontgrendelen. Ik kan het niet bevatten dat zij kunnen toestaan dat deze wereld wordt gesleept in de oorlog waarvan Wilders het bestaan reeds heeft uitgesproken. Ik geloof niet in zo'n oorlog. Ik geloof niet in een oorlog die tot leven wordt geroepen door terrorisme en die door mannen als Geert worden aangegrepen alsof het een excuus is voor gehele machtsovername.

Naar mijn mening is hij geheel het spoor bijster. Verdronken in zijn woorden naar het volk toe, dat hij brainwasht met een propaganda-apparaat, waar wij zo vatbaar voor zijn, zo breekbaar; eerlijk gezegt had ik niet anders verwacht. Nederland is geen hoogontwikkeld land, zoals wij zelf altijd graag willen horen. Naar mijn inzien ligt er slechts een zielig ezelsbruggetje tussen onze natie en een land uit de 3de wereld; wij zijn niet meer ontwikkeld; het is niet alsof wij een meer beschaafde cultuur hebben als die van een land in Afrika. Het is niet alsof er enkel oorlogen zijn in armoedige landen ver weg van hier, volgens de onruststoker zelf - die het liefst ons allen zélf recht in verderf en verdoemenis had willen leiden, maar wiens leven hem meer lief is dan zijn visie en wie daarom maar gooit met uitspraken die ons land verder, steeds verder vernietigen - zijn wij reeds in datzelfde verwikkeld. Dat hebben wij kennelijk niet door.

"Ik ben ook maar een mens, het vreet energie. Soms voelt het alsof mijn handen op mijn rug gebonden zijn: ik kan niet alles doen wat ik wil.” Tweede Kamerlid Geert Wilders wil immers de groep van 150 moslimfundamentalisten die zich in en rondom Nederland ophouden preventief laten oppakken. “Oppakken, strippen van hun Nederlandse nationaliteit waar mogelijk en dan uitzetten. Ik vind het geen zware maatregel voor de situatie waar we nu in zitten en ik denk dat we het gisteren al hadden moeten doen. Het is tijd voor ‘keiharde maatregelen’.”

Op de oever alleen

2004-12-06T18:38:00.000+01:00

Ik was nimmer.
Nooit aan de Oever.
Nimmer, waar ik.
Maar.
De Oever.
Uitzag over Einde.
Loze vragen.
Dit is geen begin.
Nooit Meer.
Nee.
Dit is een Oever.
Waar ik nooit Stond.

Maar als.
Als ik dan.
De Oever.
Wat als ik uitsloeg.
Haar omarmde?
Raadselachtige.
Betogen van Ellen.
Lange rijen, Mensen.
Aan de Oever.
Nooit Meer.
Nee.
Dit is een Oever.
Waar ik mij nooit Bevond.

Lopende gesprekken.
Verlaten vertrek.
Trektijd, als einde.
Geen reis meer.
Enkel bevoegdheid.
Daar liep ik enkel samen.
Maar nooit aan de Oever.
Dit is geen begin.
Nooit Meer.
Nee.
Dit is een Oever.
Waar ik jou toe Zond.

Aan.
Aan de Oever, waar ik.
Als ik nou.
Maar zou ik eens.
Jou zien.
Jij niet mij.
Zou ik dan.
Jij dan.
Aan de Oever alleen?
Loze vragen.
Dit is geen begin.
Nooit Meer.
Nee.
Dit is een Oever.
De Oever die ons nimmer.
Nooit aan de Oever.
Altijd Bond.

Mannenstrijd met Harry

2004-12-03T19:39:00.000+01:00

En toen las ik dit:

Aangenaam kennis te maken! Ik ben een witte, linkse heteroman van 33 korte jaren, in de bloei van mijn leven en hard op weg naar de middelbare leeftijd. Mijn jeugd is verloren gegaan met sneeuw voor de zon en mijn idealen staan als een rots in de zee. Ik denk dat ik wel sterk gevoelsmatig ben en dat ik sta op mijn rechten, als een kreeft op zijn prooi, snapt u.
Met een mengeling van nieuwsgierigheid, huiver en teleurstelling las ik de drie interview-artikelen over mannenstrijd in mijn lijfblad De Peueraar. Je moet maar durven, dacht ik, want dat doe ik niet, hoor. Ik ben nogal een schele kip daarin. Terwijl de tweede feministische golf alweer jaren geleden is weggespoeld en slechts betrekklijk weinig vrouwen (en nog minder mannen) op een verlaten en met stenen bezaaid strand zitten te wachten op een derde golf, wagen twee mannelijke redactieleden van De Peueraar de gok om een golfje, een stroompje, een straaltje, een druppeltje mannenstrijd te persen uit het boeg-beeld van het patriarchaat, de mannelijke mens. Ik vind dat een moedige poging, vooral omdat ik niet begrijp wat ikzelf bedoel, haha. Maar goed.
Uit de artikelen en uit de mondelinge en schriftelijke reacties heb ik een aantal standpunten van mannen over mannenstrijd kunnen afleiden. Ik zal hieronder een viertal van die meningen in de vorm van prettig ongenuanceerde uitspraken weergeven. Die uitspraken zijn fictief, zwart-wit, rauw, bot en simpel. Ze dienen ter oriëntatie, dat is een moeilijk woord.

Uitspraak 1: "Mannenstrijd? Dat is een vis op een fiets."
Uitspraak 2: "Mannenstrijd? Ik heb al een feministische vriendin." (vergelijkbaar met: "Dierenstrijd? Mijn vriendin is vegetariër/veganiste.")
Uitspraak 3: "Mannenstrijd? Ja, ik ben fout, wij zijn fout, de mannen hebben de schuld, wij zijn slecht en dwalen al duizenden jaren als onwaardige en geestelijk verminkte wezens over de aarde."
Uitspraak 4: "Mannenstrijd? Het patriarchaat is evenals het kapitalisme internationaal georganiseerd en zal dus, in plaats van in tuinbroeken navel te gaan staren, wereldwijd bevochten moeten worden."

Haha. Grappig toch. Als man vind ik het toch wel mooi dat zulke dingen gezegd worden, ook al begrijp ik ze dan minder. Maar als vrouw lijkt het me niet fijn, vind ik toch. Nou, laat me maar horen wat u erover vind.

Harry Westerink

Sinterkassa!

2004-12-02T15:54:00.000+01:00

Sinterklaas maakt overuren. Hij kan zijn kont niet keren of de mediapiet presenteert samen met de papparaziesjaak een mogelijke affaire van onze goedheiligman in de Story. Ondertussen slaat de administratiepiet op tilt en gooit zonder pardon alle ondergekladde verlanglijstjes in het haardvuur, zodat de fik erin slaat. Zelfs de HansKazanpiet weet ze niet terug te toveren en ondertussen roostert de Zwavelpiet zijn reeds geblakerde handjes aan de likkende vlammen. Verder heeft Sabotagepiet samen met wat VOCvernuftigen de pakjesboot 12 ondermijnd en hebben ze samen Amerigo's witte haren rood geschilderd. Resultaat: paniek. Ik maak me zorgen om Sinterklaas, die tussen zijn onnozole slaven, met een scheve werkmeiter alles goed geordend probeerd te regelen. Sinterklaas blijft er zelf nuchter over. Zolang het geld binnenrold, schroomt hij er niet voor zich tegoed te doen aan een heis van zijn pijp en een goedgevuld Chocoladeklaasje en laat hij zich graag met een Roemeenseturnpiet op controversiele manier fotograferen, zodat hij zijn eigen mantelpakje kan bewonderen in de speciale Story-editie. Zolang het geld maar rolt vind hij het geen zonde om verlanglijstjes in de hens te steken, zolang dit maar de kijkerscijfers van "de club van sinterklaas" omhooggooit. De pakjesboot 12 wordt met plezier terug geblazen naar Spanje en met vertier ziet hij Amerigo met rood schrikvel; whatever sales, de Sint vind het prima.

We moeten het toch onderogen zien: Sint is een mediavarken. Ongegeneerd voor wat het jonge volk denkt, twinkelen felle euris achter zijn baard als hij de Sinterklazen en chocoladeletters over de toonbank ziet vliegen. En maar de schijn ophouden van zijn feest vieren door middel van geven, terwijl hij tegelijkertijd onze zakken leegklopt en met onze belastingscenten op vakantie gaat in Swasiland. Nee, financieel zit het best met onze poetverteerder. De Pietermannen rinkelen in zijn buidel en de Smeerpiet heeft schijt aan al het witwasserij waarmee hij smeergeld opgedaan van arme, moedeloze weduwen in echt geld moet verwezenlijken, maar ook hij heeft geen keus en staat recht onder het autoritaire, kritische gedrag van onze Klaas.

Snel is hij nu weer weg en als uiterste, laatste actie probeerd hij nog vlug een wit voetje te halen bij het volk, voordat ie met z’n zak en z’n boot er weer snel vandoor stoomt naar z’n nederige kasteel, vanwaaruit hij vervolgens de merchandiseplannen voor het volgende jaar uitstippeld.

Zó gaat onze Sint te werk.

Bangkok, Thailand – 3134 minuten later

2004-11-29T18:10:00.000+01:00

‘Toegang geweigerd.’

Jhozan DM Karpher was een jongen van middelbare leeftijd. Hij droeg een vierhoekige bril en zat in de trein van zuid- naar centrum Bangkok, Thailand. Zijn ogen waren indringend gefocust op de beweegbare pixels van het laptopscherm, wat de hobbels volgde in de weg en op zijn schoot meedeinde in haar tempi. Hij krulde zijn lip en liet zijn glazen bril naar het puntje van zijn neus afglijden. Zijn warme vingers raakten verschillende karikaturen en terwijl hij anticipeerde probeerde hij in te schatten hoe hij het best de vergrendeling kon decoderen. Zo trachtte hij zijn weg te vinden naar het mainframe. Hij werkte snel, maar toegewijd, met veel inzicht en verfijnde zorg. Zijn hoofd verlangde dat hij ging slapen, maar zijn gevoel liet hem doorwerken; hij wilde slagen en binnen geraken. Met grote vaardigheid bewogen zijn vingers zich van symbool naar symbool, zoekend naar de juiste code.

'Bezig?’ vroeg een blonde man, die zijn kans schoon zag het enige niet door de Aziaten bezette plaatsje naast Karpher te veroveren.
‘U kunt gaan,’ zij deze droog. De man bracht zichzelf zo snel mogelijk naar een andere cabine en liet zo de kleine man alleen, wiens gehele gedachtegoed zich voluit focuste op het scherm.

‘Dorante, ik kan hulp gebruiken. Verifieer dit,’ sprak Jhozan niet veel later door een plug-in in zijn oor.
‘Altijd bezig, altijd bezig.’
‘Je weet toch, H…’
‘Ik zou het geen probleem willen noemen.’
‘Een uiterst fijne ontwikkeling,’ zei Jhozan, terwijl hij H een bericht stuurde via de database. ‘Weet jij hier iets van? De compositie, de conjunctie; complicaties aretec te? Ik heb een repetitie in de vorming nodig, zodat mijn Zwitserse account rap aangescherpt kan worden. Zie je het gebeuren? Natuurlijk krijg jij je deel, H.’
‘Hoeveel keer?’
‘Slechts twee. De eerste keer verknalt.’
‘Geef me 4.’
‘Ik heb maar 1.5 voordat ze mijn aanwezigheid zullen bemerken, dus ik geef je een minuut en jij krijgt een vijfde.’
‘Deze shit is gestoord. Het is onmogelijk.’
‘1/4.’
‘Waar wacht ik op? Je krijgt het; geen twijfels. Maar wat betreft die geit van vorige week, eh…’

Jhozan lag achterovergeleund in zijn stoel, wachten op een teken van H. Hij gaf een minachtende blik op zijn horloge. Als hij niet in staat zou zijn om het op tijd klaar te krijgen en zijn pc niet zou afsluiten voor de afloop van de 1.5 minuten die resterend waren, zouden ze hem wéten te vinden en zou hij zijn overige dagen moeten slijten in verdorvenheid van gevangenschap. Hij voelde zich nerveus, net zo nerveus als die keer dat hij het werk voor de eerste maal deed.

‘Mooie dromen voor later, mijn vriend,’ zei H door de plug-in. ‘Dit is zware shit. Probeer het nog een keer. G moet uitkomst kunnen bieden, samen met je BLT drive. Probeer het, maar ik geef je weinig kans.’
‘Fijn.’ Meer cynisch kon Jhozan niet zijn. ‘Percentage?’
‘Tien, als je geluk hebt en het mij vraagt.’
‘40 seconden over. H: SAMUEL-MYKID BRN030867.’
‘Ben bezig, Jhoz. Wat zegt G?’
‘Onstabiel… in de war. Teveel symbolen, verwacht ik.’
‘Je hebt gelijk, dit is geen werk voor haar, net zomin als het voor rationaliserende mensen werk is!’
‘20.’
‘Probeer het.’
‘Ik weet het niet.’
‘Nu.’
‘Maar wat als…’
‘Ga, nu…’

‘Toegang geweigerd.’

Hij sloot de laptop af en liet zijn hoofd moedeloos landen op het krakkemikkig tafelblad dat voor hem lag. Gefaald, terwijl hij zo om geld verlegen zat.

‘H, sorry. Er was geen keus.’
‘Ik aanvaard het. Maak je maar alvast zorgen om het geld. Ik weet dat je het niet kan missen, maar mijn mutti moet die caravan, punt. Ik kan er niets aan doen, jij ook niet, neem maar een lening. Het is voor jouw slechts je ondermaatse contacten wat je afhoud van succes. Daarbij, dit was te veel. Er was geen manier dat je in die mainframe kon komen in 1.5 minuut.’
‘2.5, totaal.’
‘Wat ook, zelfs als je in de mainframe was geraakt was er geen manier waarop jij je cashflow in Zwitserland had kunnen doen opleven. Met jouw ervaring zou je geen computers meer moeten onderschatten, ook geen mensen. De bank weet wat mensen zoals jij kunnen doen. Daarom zit er zoveel beveiliging op. Dit is niet de ’80 meer. Er is geen sprake meer van het verouderde één-symbool systeem of iets dergelijks; zulke documenten zijn gestashed achter de modernste Endure techniek. We leven niet meer in de stoneage, Jhoz. De computer beveiligingscriteria zijn flink gerezen het laatste jaar, sinds meer en meer organisaties doelwit werden voor geskillde lui als jij. Je zou geen kans hebben, Jhoz. Denk daarom goed.’

‘Hoe…?’
‘Dus… wat ben je daar aan het doen, in Bangkok?’
‘Het icoon…’
‘Michael Jordan?!’
Kharper lachtte. ‘Eolus, je moet van ‘m gehoord hebben.’
‘Hij?’
‘Hij heeft me gepaged.’
‘Hij?’
‘Ja, de wind.’
‘Hij…?’
‘H, ga douchen, je lijkt me niet wakker.’
‘Kamagi… doe ‘m de groeten, aretec te.’
‘Geen probleem. Wil je weten hoe ik me voel?’
‘Wil je weten hoe ik me voel?’
‘Nee.’
‘Idem ditto. Ik voel me nog prima zo.’
‘Ga eerst maar douchen; misschien later.’
‘Later?’
‘Is dat voor of na die geit?’
‘He! Niets over Vlek.’
‘Komop, fiscaal talent, ik zit je…’

Aristoteles zei het al eens.

"Een overtuiging die door alle mensen wordt gedeeld, wortelt in de werkelijkheid."

En zo werkt het precies met meligheid.

Integreren met Johan

2004-11-25T14:50:00.000+01:00

Laatst las ik het volgende.

- Rita Verdonk, minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, is op zoek naar beroemde Nederlanders die zich als 'ambassadeur' willen inzetten voor de integratie van nieuwkomers. De eerste vip die door Verdonk is benaderd, zo vertelde ze afgelopen zaterdag op een VVD-bijeenkomst, is Johan Cruijff. -

Vraag me niet hoe ik het doe, maar toevallig ving ik met mijn piratenzendertje het een en ander op toen Cruijff Verdonk belde.

“Rita. Hier Johan. Luister. Even één ding. Ik ben overal tegen tot ik een besluit neem. Dan ben ik voor. Als voetbalcoach neem ik dus zelf de beslissingen. Dat is omdat ik eigenlijk nooit fouten maak. Want ik heb altijd enorme moeite om me te vergissen.
In principe ga ik me dus niet inhoudelijk bemoeien met het integratie-gebeuren, al heb ik er natuurlijk wel een mening over. Da’s duidelijk. Kijk, voor een voetbalwedstrijd geldt altijd: de eerste negentig minuten zijn het belangrijkst. Zo is dat dus ook bij integratie. Makkelijk zat, want in de voetballerij bestaat maar één waarheid: die bal moet er in. Want gaat de bal erin, dan is het een goal. Ja? Dus vanuit mijn vak als coach kan ik je wel wat tips vanuit mijn eigen professie meegeven. Want voetbal is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen.

Kijk, bij integratie moeten de neuzen dezelfde kant op staan. En wat betekent dat? Dat betekent: praten, praten en nog eens praten. Communiceren naar de mensen toe. Niet van de mensen af. Altijd naar voren verdedigen. Communiceren is goed, en weet je waarom? Kijk, eenden leggen hun eieren in stilte. Die hoor je niet. Maar kippen, die kakelen als gekken als ze een ei leggen. Het gevolg: de hele wereld eet kippeneieren en geen eendeneieren. Da’s logisch.

Maar dan kom je in verhaal twee. Je kunt niet zomaar iedereen laten integreren in je ploeg, want je hebt je selectie waarmee je rekening moet houden en de wissels zijn beperkt. Dus moeten er bankzitters weg. Oftewel, hoe krijg je die 26.000 asielzoekers nu zo ver dat ze in het buitenland gaan voetballen, om het zo maar te zeggen? Door pressievoetbal natuurlijk! Zet ze onder druk. En dan praat je dus over veldbezetting. Eerst bekijk je je tegenstander en pas daarna vul je de tactiek in. Speelt zo’n asielzoekerscentrum bijvoorbeeld het 4-3-3 systeem; dan praat je over vier actievoerders achter, drie hongerstakers op het middenveld en drie vreemdelingenadvocaten in de spits, dan vergt dat een totaal andere tactische invulling. Want die asielzoekers kunnen misschien niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen.

Kijk, als jij de bal hebt, dan kunnen zij niet scoren. Spelen ze daarom met een systeem in de vorm van een ruit, probeer dan zelf met zes IND-ambtenaren twee driehoekjes te creëren. Want als je tegenstander met een ruit op het middenveld speelt, dan is de kans groot dat je die ruit stuk kan schieten. En door zo’n kapotte ruit zien die gasten nog maar de helft van de ballen, dus dan heb je ook nog maar een half probleem. En vergeet niet: als de ruimte over de middellijn ligt, altijd inschuiven. Je kunt dus niet met twee spitsen spelen, want dan krijg je oneven getallen en dan kan een elftal nooit functioneren. Wordt je hele verdediging een geitenkaas.

Begrijp je het nu een beetje? Ja? Mooi. Zo zie je maar weer, integratie is helemaal niet moeilijk. Maar meer vertel ik niet, want je kunt beter met je eigen visie ten onder gaan, dan met die van een ander. Maar goed, dat ga je pas zien als je het door hebt.”

Nooit een 2de kans

2004-11-24T14:42:00.000+01:00

De samenleving verloederd. Hoe lang is het geleden dat er nog gesproken kon worden over die enkele rotte appel in de maatschappij, daar het nu meer de normale zondagsburger is die in minderheid voorkomt? Moeten wij accepteren dat er met geweld wordt geschoten op uitspraken, op de visualisering van meningen uit kunstzinnig of onderwijzend oogpunt? Moeten wij maar stoppen te voelen, stoppen lief te hebben en te rationaliseren? In mijn optiek kan het niet waar zijn dat wij meer en meer gedrogeerd raken, meegesleurd door de wil van de tiran, die wij met democratie hebben proberen te verbannen. Is dit een opstand, een revolutie en moeten wij daaraan toegeven? Is dit een rechtse hoek naar het voortbestaan van onze rechtenrangschikking, in dit wat wij een eervolle en duldende maatschappij weten te noemen?

Gewelddadige tendensen, met moorden op gevolg. Hoe lang moeten de apenkoppen nog vergaderen, hoeveel Theo’s moeten er nog sterven; zijn de witte zwanen niet reeds lang genoeg geteisterd door de ijzige winter, of zien we het nog niet? Hoeveel expressionistische en zichzelf uitende mensen mogen er in dit land vermoordt worden? Geen? Hoe wordt 2 november dan verklaard? Hoe wordt de dag verklaard waar wij verwacht hadden gefocust te zijn op wat onze toekomst misschien wel drastisch zou veranderen; maar waar wij ineens meegetrokken werden door iets met misschien veel meer impact, een veel meer stekende conclusie. Dicht bij huis. In Nederland. Laat het niet de nuchtere maar domme Nederlander zijn. Zij die zichzelf boven geweld wanen en anderen weten te bekritiseren als geen ander, maar ondertussen zelf als hypocriete dwazen uit moedeloze waanzin tempels van religie in brand steken. Door radicalisme, door zwartgeblakerde klompen; zo vergaan de kerken, de moskeeën, waar innerlijke rust en houvast aan het onmetelijke wordt belooft, maar waar niets meer grip lijkt te vatten, daar het geloof in de ideale wereld slinkt alsof het een terechtgesteld bedrieger was. Ineens was de politiek niet meer van belang. De buitenwereld viel als een opgespannen hologram uiteen en even zagen wij voor het eerst onszelf en met ontzag aanschouwden we ons land voor wat het was.

De ratten van deze wereld lijken zich machtig te vermenigvuldigen. Ze hebben geen moeite zich in te nestelen in de mazen van de riolen en het wetboek en als een bedreigend virus zegeviert het telkens wanneer een onwetende in de val wordt getrokken. Donner discussieert over godslastering alsof hij blind is, gehandicapt is en de waarheid niet wil zien. Een man is gestorven. Een man die niet zijn wil, maar zijn ideeën en radicale fantasieën de vrije loop liet in de films die hij maakte. Hij stelde mensen tegen elkaar op en werd daardoor vermoordt. Want als je niet denkt terug te kunnen breken en de één zijn ongelijk te tonen in hetgeen hij doet, daar je hem niet mondig of genoeg beargumenterend te lijf kan gaan, dan knal je hem toch af? Dan schiet je toch recht door het vingerdikke membraam dat dit land moest redden van explosie. Want Nederland weet bij god niet meer wat ze willen en wat er kan en moet. Uit sympathie wordt er maar gehandeld, uit gevoel, emotie. Mensen die zich niet kunnen bedwingen en dat moeten uiten in acties. Mensen die deze acties moeten verwerken en zoveel sympathie opwekken voor de getroffenen dat ze verdrinken in medelijden en onwetendheid. Hoe kan het anders? Ja, hoe kan het anders? Hoe kan het anders dat Amerika werd vergeten; hoe kan het anders dat de geschiedenis werd verlaten; hoe kan het anders dat de toekomst zo wazig werd dat geluk niet meer van haat te onderscheiden was; hoe kan het anders dat hij nu dood is? Ik vond het geen goed man. Ik begreep hem niet. Van der Ven ook niet. Ik heb er geen woorden voor wat ik voel en denk over wat die man beweerd.

Hem laat ik echter ook met rust.

Der Untergang

2004-11-22T19:30:00.000+01:00

Na vijf minuten was de toon gezet. Nadreunen van inslagen en trillend afweergeschut creëerden een sfeer die zo pakkend was, dat je je reeds snel in het Berlijn van zestig jaar terug waande. Eeuwig gekletter van dodelijke wapens, explosies en geschreeuw van soldaten en burgers vormt samen met het leven van Traudl Junge, de persoonlijke secretaresse van Adolf Hitler, de rode draad die steeds weer als harde realiteit door het verhaal heen snijdt.

Het was afgelopen zaterdag dat ik een van de meest controversiële films van de laatste tijd zag. Maar welke film over Adolf Hitler vormt niet al direct een taboe? Het lijkt wel alsof er niet meer over gesproken mag worden, laat staan dat er een gevisualiseerd beeld van gemaakt mag worden. Alsof de mensheid nog niet klaar is om te verwerken wat er is gebeurd en wat dit voor de dag van vandaag als invloed met zich meebracht. Nog niet zo lang geleden was er erg veel oproer rond de film Max, en het gekrakeel rond de film Der Untergang was zo mogelijk nog wel groter. Waarom? De man die verantwoordelijk was voor miljoenen doden en zoveel ander onrecht toont in deze film menselijke trekjes...

Mensen willen niet zien dat Hitler een mens was. Hoe afgrijselijk, hoe onwerkelijk bruut en liefdeloos deze man ook was, hij was een mens. Krankzinnig, zeker, de waanideeën die hij hield en koesterde waren ongelooflijk; maar hij was een mens. Een mens met angsten, met een ver weggedrongen hart, met een visie. En hoewel die visie zo gruwelijke gevolgen met zich meedroeg en zijn hart zich had verscholen achter duistere aderen en donker bloed, je kunt niet ontkennen dat hij het had, want het was daar.

Dat is wat deze film laat zien. Hoe zijn hand zich zenuwachtig kronkelt en hoe zijn vingers spastisch schudden; hoe de dagen hem meer gebogen laten lopen; hoe hij vegetariër is en zijn hond lief heeft; hoe hij trouwt met de vrouw waarvan hij misschien echt wel heeft gehouden en hoe hij zich uit misschien wel schaamte zowel als verdriet en overgave van het leven berooft, zoals hij dat bij onmetelijk veel andere deed.

Deze film laat het kwaad als mens zien. Zo begint de film met een scène waarin Traudl een sollicitatiegesprek voert met Adolf Hitler. Het werkelijke genie van de film zit 'm voor een groot deel al in deze eerste, bijzondere beelden. Traudl en de andere sollicitanten zijn erg benieuwd naar Adolf Hitler, en wanneer de deur van zijn kantoor open gaat ziet de kijker hem nog niet. Je voelt door de bioscoopzaal een spanning. Wat zal ons getoond worden? Hoe portretteer je iemand wiens pure haat zoveel onschuldige mensenlevens heeft gekost? Iemand wiens naam de personificatie van het kwaad lijkt te zijn?

Hitler staat vriendelijk glimlachend de dames te woord en vraagt Traudl als eerste binnen in zijn kantoor voor een typevaardigheidtest. Hij aait zijn hond, en geeft Traudl op vriendelijke wijze een tweede kans als ze haar test verknoeit.

Het zijn deze beelden die iedereen zo tegenover elkaar opstelt en het maakt het ook af en toe ongemakkelijk om ernaar te kijken en te zien dat deze man daadwerkelijk gevoel heeft en er moedeloos uitziet aan het eind van zijn afgrijselijke heerschappij. Het valt dan ook vooral op hoe ingenieus de beelden en het verhaal in elkaar zitten. Hoewel we hier met de nederlaag van de Nazi's te maken hebben voelt de kijker een stukje tragiek, een stukje hulpeloosheid. Dit was wat ik persoonlijk zeer lastig vond, want je begint zelfs mee te voelen met de meest misdadige figuren die de geschiedenis ooit gekend heeft. De Nazi's proberen wanhopig nog wat aan hun laatste dagen toe te voegen, en dit levert een hoop vervreemdende beelden op van dronken officieren, orchis in een platgebombardeerd Berlijn en casual gesprekken over hoe men zich het makkelijkst van kant kan maken. De naargeestige en wanhopige sfeer blijft bij de kijker nog ver na het zien van de film hangen. Dat heb ik wel heel moeilijk gevonden. Na het gevoel dat dit op roept ervaren te hebben is het toch lastig weer te rationaliseren en te bedenken wie deze man en zijn trawanten werkelijk waren.

Toch ben ik zeer blij deze film gezien te hebben. Omstreden of niet. Der Untergang is een magistrale film, naar mijn mening de meest relevante film van 2004. Absoluut indrukwekkend.

Inburgeren in Friesland

2004-11-19T16:33:00.000+01:00

Dat de provincie Friesland een of ander rare misvatting is in het Noorden van ons klompenland, waar boeren, koeien en schaatsers de macht verdelen, mag geen nieuws heten. Maar wat ik nou weer heb vernomen over dit achterlijke achterstandseilandje, daar zakt m’n broek van af. Inburgeren in Friesland, dat is zoiets als van een koude douche thuiskomen en dan horen dat je de temperatuurregulator de verkeerde kant op hebt gedraaid. Uiterst frustratieoproepend dus. Het zijn ook een stelletje klompenvreters daar: ze wijzen al het Nederlands onbeschaafd af en behandelen ons alsof wij een stelletje allochtonen zijn uit een ver en vies land. Niet toelaatbaar dus, voor de rasechte chauvinist.

Nou kan het mij op zich ook weer niet al te hard schenden, hoewel het mijn trots van de fret schiet, hoor, dat moet ik wel zeggen, want welke halve frikadel geeft nou ooit zijn kaasliefde op om te gaan schaatsen tussen de mesthopen van onze samenleving. Natuurlijk, Friesland is en blijft gewoon een beetje de rotte appel in deze maatschappij. Niets aan te doen, zeker niet als je zulke uiterst idiote waanideeën gaat toepassen op de hedendaagse doen van zaken. Laten we nou niet gaan stigmatiseren, niet elke Fries geilt meer op z’n koe en z’n schaats dan op het vrouwelijk schoon, maar de getallen bij wie dit wel van toepassing is, zijn uiterst zorgwekkend en baren bij mij de twijfel over het voortbestaan van de Frieslander. Nou zorgen. Laten we nou even nuchter blijven: we geven ze gewoon een clubhuis en dan kunnen ze ook weer even van iets anders dan een pleehut genieten en zijn we allemaal weer blij, want dan houden zij ook even hun klep over inburgeren en afscheiden; stelletje maffe apen.

Nee, ik vind het voortbestaan van de Fries dus niet heel erg, want laten we elkaar even recht in de ogen kijken en eerlijk zijn. Dat hele inburgeren zou hetzelfde zijn als je eerst in Zeist moest laten testen, aangezien je wel kak moet praten en eruit zien als een complete snob met teveel geld; dat zou toch ook niet werken. Dat creëert gewoon een grens. En dát is nou precies wat zij willen en wat wij moeten voorkomen. Mogen wij toelaten dat ons reeds verdeeld land nog meer verkleint wordt, verloederd raakt en dat er een nieuw derde wereld oord zich als onze buurman benoemt? Alsjeblieft zeg, dan krijgen we ineens nog meer wereldlei(d)ers over de vloer en moeten wij zien hoe Balkenende er weer een teringzooi van maakt en hoe ons inkomen uitgaat aan benefietconcerten en graan, bestemd voor ons arme buurland. Dan moeten wij zien hoe er een tweede muur wordt gebouwd en hoe truckers vol met illegaaltjes en vuurwerk in en uit nowmensland rijden en wij vervolgens allemaal Friezen keihard laten zakken door ons integratiebeleid jegens hen, aangezien eens wíj degene waren die keihard genaaid werden: dán zijn de rollen omgedraaid. Er is sprake van een vicieuze cirkel. Moeten we dit laten gebeuren? Laat de Friezen maar lekker integreren als ze hun stinkend vee aan ons willen verpatsen. Eerst het Nederlandse volkslied leren en kaas verteren tot ze erbij neerbliksemen, om vervolgens onder alle commotie nuchter te blijven. Nee, want nuchter, dat zijn die Friezen dus niet.

Maar al met al vind ik dat die Friesjes wel rustig aan moeten doen met die wil om zich af te scheiden van Nederland. Ze mogen dan met enige trots terugkijken op hun gebieden in de 9de eeuw, maar nu is het niets meer dan een stinkend dorp.

Geloofsstrijd

2004-11-17T20:55:00.000+01:00

Niets in de wereld leidt tot meer strijd en discussie dan religie. De islam versus het christendom, Israël versus de Palestijnen, het westen versus het terrorisme.

De kranten en tijdschriften staan er vol van: het begrip ‘radicalisering’. Een aantal jaren geleden nog slechts een woord met een ietwat negatieve connotatie, momenteel een veelgebruikte term, een modewoord zou je haast kunnen zeggen. Ook het radicaliseringproces wordt inmiddels door analytici en wetenschappers op alle mogelijke manieren onder de loep genomen en geanalyseerd. Directe aanleiding is natuurlijk de moord op Theo van Gogh door een mogelijk radicale moslim. Al dagenlang worden hele krantenpagina’s volgeschreven over hoe ogenschijnlijk rustige, intelligente jongens uit de Nederlandse moslimgemeenschap van het ene op het andere moment zwaar orthodoxe denkbeelden ontwikkelen, tot aan de gevreesde gewelddadige tendensen die de moord op van Gogh tot gevolg hadden toe.

Alles staat linksom of rechtsom in het teken van godsdienst. Religie: oorzaak of excuus?

De Grootste Blunder

2004-11-16T21:14:00.000+01:00

Het zijn ook een stelletje ontzettende peren bij de KRO. Niet dat ik die uitslag nou serieus neem, maar als ik toch lees dat die ontzettende idioten ten onrechte ons land in een kloof van ongeloof en keihard cynisme hebben geholpen, denk ik toch… dan ben je ook écht een ontzettende knurft met z’n allen! Jaja, dit en dat: een significant verschil zeggen ze. Het zijn toch ook een stelletje Duitsers. Een muur van 30.000 stemmen als in 161.000 voor Willem van Oranje tegen 130.000 van Pimmie… significant, inderdaad. Alsof ze het over een grammetje meer of minder vet op een olifantenhuid hebben. Het verbaasd me nog dat Anna Frank niet als nationale held verkozen is. Dat zou trouwens theoretisch helemaal niet zo onlogisch zijn, ware het niet dat ze Duits is en dat ze dan eerst afgeknald had moeten worden. Nee, dan blijf je toch liever achter je kast pennenlikken. Terecht hoor, potverdorie nog aan toe. Ik ben ontwricht hoor, ongelooflijk! Ik had er sowieso niet veel vertrouwen in. Als je toch op bushokjes de genomineerden ziet, ja, dan kan je A zeggen of B zeggen… Onze nationale held Cruijff, jezus en dan die schilders, één met zo’n luier op z’n kop, het is toch ongelooflijk. Waar gaat het echt helemaal over.

Even voor de duidelijkheid. Gister was, aldus dat dachten we, de avond waarop Nederland had gewacht. De chauvinisten ofwel dragers van de nationale trots en samenleving leken klaar om hun (levende) legende uit te kiezen uit de laatste tien overgeblevenen ‘helden’. Cynische droefheid omtrof mij toch toen bleek dat Nederland niet uit redenatie of uit sympathie voor moed, dapperheid en leiderschap, maar uit puur sentiment voor wat ze nog niet achter zich hebben kunnen laten stemden.

In deze duistere tijden is het belangrijk om een beetje het nationale ego te strelen en dus was dit een echte vetpot voor de KRO, die alle theorieën over een commercieel doeleinde wegwuifde, maar ondertussen wel 0,35 pietermannen per kiesstem eiste. Zij verkapten het immers als een pure chauvinistische opsteker en een eerlijke verkiezing, waar het volk echt aan te was. Een echt Hollands feestje, dat was het.

Veel viel er echter niet te vieren. De gebeurtenissen van 900nogwat dagen geleden hebben de simpele klompenzielen nog steeds niet achter zich kunnen laten en mede dankzij dat is het dat de verkeerde uitslag en daarmee een verkeerde indruk van onze maatschappij en de eens te meer al veel te vaak gesproken clichés – waar gaat het toch heen? – de wereld ingingen en weer eens te meer onbegrepen werden bekeken door de met argusogen verziende buitenwereld.

Godverdegodverdegodverdorie. Wat een zooi toch weer. Terug met m’n Fahrrad én m’n geld, stelletje uitgekookte kuilengravers. Zitten zich een beetje in te graven en met foute uitkomsten te gooien; het is toch ook on-ge-loof-lijk! Alsof de KRO door de ARD is opgekocht. En dan dit ha, nog het ergste. Die maffe Adrianen willen de uitslag ongewijzigd laten. Eigenlijk hadden ze het nooit willen vertellen. En dan wij maar twijfelen aan elkaar, elkaar vreemd aankijken, verachtend. Wat kijk je nou, NSB, ARD, klinkt hetzelfde, niet? En ondertussen zitten zij daar bij de KRO een beetje de boel op te lichten. Kan toch niet!

Pimmetje heeft die verkiezingen van de Grootste Nederlander dus helemaal niet gewonnen! Als de KRO alle stemmen goed en op tijd geteld had, was Willem van Oranje de winnaar geweest: "Het probleem van de cijfers is veroorzaakt door 'langzame' computers, die na de uitzending nog nieuwe gegevens produceerden", zo klinkt het woord van die Duitsers. Je had ook wel niet anders kunnen verwachten. Kunnen het nog steeds niet hebben dat Willem van Oranje, uit Duitsland kwam. Heeft die KRO een of andere maffe Günther Keuilenschnitzel aangenomen die vervolgens alle uitslagen door de war tyft. Dat van die langzame computers is echt volkomen lariekoek, die zijn natuurlijk prima. De sms-gateway is gewoon te langzaam, maar ze zijn te laf om dat toe te geven. Toen alle sms-jes en emals binnen, bleek dat Willem veel meer stemmen hadden. En maar door over dat significante verschil, tjongejongejonge. Als dit oplichten is dat is dít de KRO, verdomme! De nabestaanden van Willem van Oranje stappen naar de rechter én terecht.

Eindelijk gerechtigheid.

Gratis autorijden

2004-11-14T13:57:00.000+01:00

De volgende, geweldige brief werd bij ons onder de deur door geschoven.

___________________________________________

GRATIS AUTORIJDEN

Geachte Heer/Mevrouw,

Dat klinkt mooi, he? En dat is het ook. Stel je toch voor. We weten allemaal dat autorijden bepaald niet gratis is. Of je nu een auto koopt, least, of huurt, het kost altijd veel geld.
U heeft wel of geen auto. Misschien wel een, maar u zou er nog wel een kunnen gebruiken. Dat kost weer veel geld, plus dat hij parkeerruimte in beslag neemt. En daarvan hebben we in de wijk niet echt veel.
Daarom ben ik aan het onderzoeken of er in de wijk behoefte en interesse bestaat voor een Deelauto-project. Wat is dit nu weer, zult u zeggen. Nou, een Deelauto-project, is een project waarbij je met een aantal mensen één auto rijdt. Je belt dan een centrale persoon die zou ik dan zijn, en vraagt of de auto beschikbaar is. Je betaalt ofwel per dagdeel én per kilometer. Ook kan ik kiezen voor alleen 'n kilometerbedrag. Dit is afhankelijk van geïnteresseerden, maar ook van de tijdsinvestering die ik wil doen.

Hoe werkt dat dan?
Gewoon, stel dat u denk: "Ja, het zou voor mij handig zijn als ik er bij tijd en wijle een auto bij heb". Huren vind u te duur en teveel rompslomp. Dus u geeft zich op voor dit Deelauto-project.
Ik ga inventariseren wat voor specifieke interesse de gegadigden hebben. Een grote of kleine auto, nieuw of oud, benzine/LPG of diesel, schakelen of automaat. Zijn er mensen die op vaste dagen een auto nodig hebben, kunnen mensen een inschatting maken van het aantal kilometers dat ze willen maken enzovoorts.

En verder?
Als ik een groepje van gelijkgestemden bij elkaar heb, dan zorg ik dat daar een passende auto bij komt. Ik vraag mensen een entreebedrag op een rekening te storten. Ik leg een schriftje in de auto waarin je de gereden kilometers kan noteren, met datum en naam, zodat de maandelijkse verrekening gemakelijk plaats kan vinden. En dan draait het project.
U ziet dat ik het allemaal nogal snel neerzet. Dit komt, ik heb ervaring met een dergelijk project. Heb eerder iets dergelijks opgezet, en ben al lang geleden zelf lid geweest van zo'n project, puur vanuit een ideaal.
Want daarvoor zijn dergelijke projecten ook geschikt. Voor mensen die vinden dat je best efficiënter om kan gaan met materialen, en daardoor dingen samen kan gebruiken. Groetj, E. Wildoer p/a xxxxxxxxx xxxx xxxxxxxxxx (strookje mag in de brievenbus) Dan nu de hamvraag:
______________________________________________________________

Ik..........................evt. adres..........................heb wel/niet interesse in uw Deelauto-project.

Evt. reden..........................

Ik heb nu al een paar vragen:..........................Wilt u mij bellen op nummer:.......................... U mag mij natuurlijk altijd bellen.

Scherpzinnigheid

2004-11-13T04:19:00.000+01:00

Ik vind het moeilijk scherp te blijven. Vooral omdat het ergens rond een of ander guur, irrelevant vroeg uur is dat ik heb besloten dit op te rakelen. Juristen zijn meestal wel scherp. Putjesscheppers ook. Moet ook wel. Loop je langs zo’n put, is ie nog vol. Kan natuurlijk niet. Maar die juristen eh. Ze happen op mazen in de wet waar gedachte en intelligentie elkaar mislopen, slaan toe als en wanneer dat kan en verweven niet alleen de recentste ontwikkelingen maar ook de meest strategische manier van zeggen in hun argumenten. Ik vraag me af hoe deze kwaliteiten bij hen rond dit uur zitten. Bij mij in ieder geval niet goed. Ik ben echter ook geen jurist. Juristen zijn duf… naar mijn mening én een beetje laks. Ik ben nu ook wat duf; dat is echter anders. Duf… waar komt dat toch vandaan. Ik zit eens na te denken. Duffencie, zou dat kunnen of niet? Klinkt wel logisch, als je het mij vraagt. Nu wel. Alles klinkt nu vrij logisch. Sporadisch dammen ook. Oké, maar duffencie. Niet lachen… ik weet dat slaap een mens melig maakt, of chagrijnig, maar dit is serieus. Een soort afgeleidde van defensie. Je bent niet meer instaat jezelf te verdedigen… en dus lijdt je aan duffencie… zoiets. Scherp he… ja, juist.

Iets anders; perzik-gorgonzolasoep. Toch even wat minder subtiel. Het is ongelooflijk, maar het bestaat. Vorig jaar met kerst iets dergelijks moeten verorberen. Dat was even smerig. Tering. Eerst denk je perzik, oké, soep, prima. Dan de gorgonzola. Dat gaat me toch te ver. Dat is alsof je in Duitsland op vakantie gaat en je de ‘who ist die Bahnhof’ grap uithaalt en dan zo’n Duitser voor je met een Günthertrekje, jouw alsoalso’end voorgaand probeert wijs te maken van ‘wir haben es nicht gewuscht, wir haben es nicht gewuscht.’ Ja, kom nou toch. Je verdere trek verdwijnt dus op zo’n moment en je vader blijft zitten met een pan vol soep en een tafel vol hongerige kinderen. Het vegetarisch kerstdiner ondervindt een lastige en op de proef stellende start. Daarna gaat het bergopwaarts. De eierensalade weet je met een grijns en een hand-oog coördinatie van een wezel weg te schuiven, zodat een bult zich vormt onder het kleed en in de om water verlegen liggende bloempot. Ondertussen vriendelijk knikken. Klaar is Kees. Ha-ha, woordgrap. Ik voel me nog altijd vrij aan de melige kant.

Maarja, scherpheid. Scherpheid is toch een lastig iets, nu wel. Je focussen op iets is verdomt lastig, want door de slaap weet je de cd niet van het boek te onderscheiden en sta je drie kwartier te timmeren voordat je stereo eindelijk de verdomde plaat in zijn drive heeft geaccepteerd. Nog zoiets is het engels-nederlands woordenboek. Je zoekt tijden voor een of ander ingewikkeld woord. Dan zeg je ineens: ‘he remy.’ (Je begint immers van vermoeidheid gesprekken met jezelf te voeren.) ‘yo, what’s up?’ ‘Dit lijkt wel verdómt veel op frans.’ Ik denk even na, zeg dan: ‘neah…’ en schud sloom met mijn hoofd. ‘oké,’ beantwoord ik mezelf. Het word aardiger zwaar om jezelf van een logische dialoog te voorzien en dus besluit je om het er maar bij te laten. Na nog een tijdje gezocht te hebben besluit je op de cover te kijken. Latijn - Nederlands staat er op. ‘Ik wist het wel…’ hoor je jezelf nog zeggen. Vervolgens val je weer in trans en erger je je aan je stereo die nog steeds de cd niet afspeelt.

Vervelend is dat toch. ’t Is ook verdomd vroeg, natuurlijk.

(T) R.I.P.

2004-11-11T20:32:00.000+01:00

Twee dingen.

Jesse -

Asperges eh...

Voltaire -

Ik ben het in alles wat u zegt met u oneens, maar ik zal blijven strijden voor uw recht het te mogen blijven zeggen.

Het is nu ongeveer een halve week geleden dat ik met mijn bezompte, ingeslagen kop en duffe haren ons platte landje weer opnieuw en vertrouwd bestruinde. Je denkt nu vast ‘opnieuw’, hoezo ‘opnieuw’? Misschien verwacht je daaraan vast nu ingewikkelde hersenspinsels, of niet natuurlijk - degenen die mij kennen zullen deze laatste gedachtengang waarschijnlijk beamen. Het antwoord is echter doodsimpel, zowel als uiterst gecompliceerd en ongelooflijk. Ik onthoud het jullie. Trouwe lezers zullen weten waarvandaan ik de penetrante, naar wafel geurende lucht meenam, zowel als de vele souvenirs - die hedendaags mijn domein kleuren en als tangen die slaan op grote varkens hun plaats innemen in mijn naar zijn ritme terugverlangende zondagsleventje - die ik meedroeg naar het arbeidershuisje, dat vandaag de dag mijn woning is in de eeuwige rust die het stadje Zeist bied. Maar goed. Mijn reis, ach wat, waarom dit geijl ook...

Maandagochtend kwam ik terug van een reis die me altijd zal bijblijven als een van de grootse en ongelooflijkste. Gebouwen die je uitzicht op de lucht ontnemen, omdat hun torenhoge verschijningen zo immens zijn dat je er niet bij kan, afdingen tot aan de dollardime in de veredelde straten van China Town, het aanblik op Ground Zero, een afgrond van patriotisme, vaderlandsliefde, nationale trots, de weerzingwekkende bezigheid op Times Square, de ambiance van ’s werelds grootste zaal, het mekka van de muziekzalen, Carnegie Hall, de supertoffe mensen, loungen tot de zon en daarmee de slaap in haal euforie en bedrukkendheid opkwam en zo veel meer... kortom: mijn arrival uit New York City was maandagochtend, 8 november, een waar feit. Het is niet bepaald dat ik straalde - de vermoeidheid drukte immers op mijn zwaar belaste oogleden - of het uitschreeuwde van vreugde, maar zo voelde het – tussen de enorme jetlag-kater en de door de schaapachtige kaaskoppen opgewekte irritatie door – zeker wel.

New York zal voor mij altijd als een fantastische tijd in mijn herrinering bewaard blijven, met zeker niet als minste highlight de enorme wafel die mijn pad kruistte op een zekere winderige ochtend, of de delicieuze pasta met vodka die ik op een avond nuttigde in de stad die nooit geslapen heeft en dit ook niet van plan is. Op zo’n moment denk je toch, temidden van zoveel groots- en immensheid als zo’n klein, verloren jongetje... Totally, dude: totally!

Iets anders: Theo van Gogh, dood... Er zijn al zoveel woorden over gesproken, zoveel meningen gezegd, gehoord inmiddels ook. Ik zal er weinig mijn oordeel over vellen, maar wat verbijsterend onrechtvaardig dat ‘n film, een kunstvorm, een uitspraak, een simpele daad van een man heeft geleidt tot moord. Het was dit dat zou moeten leiden tot discussie voor een betere toekomst in ons land en voor deze samenleving. Ik ben verdrietig en hoop dat er genoeg mensen overblijven die deze discussie voortzetten. Ik wil niet in een land leven waar religieuze fascisten bestaan die niet bereid zijn om hardop te spreken en haat kweken om zelf nog meer te kunnen haten. Het moet bespreekbaar blijven, maar hoe kunnen wij het nog bespreken als ons woord met de dood woord gedempt en gestolen uit de mond van een man die enkel zei wat hij dacht...? Dat er mensen bestaan die zichzelf zoveel macht aanreiken dat ze denken te beschikken over het leven van een ander. Verbijstering. Ik ga niet zeggen dat ik fan was, of dat ik het vaak eens was met zijn beeld. Integendeel. Maar de eerder genoemde uitspraak van Voltaire beschrijft het best hoe ik hierover denk en wat ik voel tegenover de mensen die instaat zijn dit te doen. Puur geschokt.

Theo van Gogh... R.I.P.

Dat moest ik toch kwijt. Bedankt.

NY - City

2004-11-02T08:52:00.000+01:00

Naast mijn weemoedig bestaan als mislukte schrijver, gestrande student, hopeloze poeët en noem het allemaal niet op, heb ik één lichtpuntje in mijn leven. Tussen het schrijven door, het terugkrijgen van brieven van uitgevers, het in ellende baden van wanhoop, van een hoofd leeg van inspiratie, innerlijke vrijheid, daartussen, bestaat een leven dat al deze frustraties en ongelooflijke blokkades in mijn menselijk bewu... STOP. Oké, cut the crap. Wat ik eigenlijk de hele tijd probeer te zeggen, is dat ik in een kwartier van nu mijn voyage aanvang naar over de oceaan, waar, als ik daar eenmaal aangekomen ben, ik zal spelen in het absolute mekka van de concertpodia, Carnegie Hall. Over één kwartier zal ik mij begeven naar station Driebergen-Zeist, om vanaf daar de trein te nemen, over te stappen en een nieuwe trein te nemen. Vervolgens inchecken, de juiste terminal zoeken en dan boarden: boarden op het vliegtuig, het vliegtuig naar:

New York FREAKN City!!

Oké, je begrijpt dat ik daar ongelooflijk veel zin in heb en dat ik de komende week niet zal kunnen posten, maarja, dat boeit natuurlijk geen ene drol want niemand leest dit weblog toch. Eigenlijk, wie leest ooit deze post? Waarom post ik? Waarom, waarom?
Ow, fuck off. Kga naar NEW YORK leute! Goodbye.

THIS, should be the end.

Quasi-onverschillig

2004-11-01T15:54:00.000+01:00

Quasimodo, de klokkenluider van de Notre Dame, was een spuuglelijk kreng. Hij was geboren met een kamelenbochel, keek zo scheel als een zatte aap met een quarkkop, had dikke, kromme poten en was zo doof als een verlepte kwartel. Kortom, een schatje. Zijn moeder werd bij het zien van dit babygedrocht op slag knettergek en veroordeelde hem als vondeling door zijn zeepsmoel op het voorportaal van de kathedraal te smijten.

Daar werd hij getemd en afgericht door priester Frollo, die zo’n gezellig verstoten leguanenjong wel zag zitten. Quasimodo leidde onder andere daardoor volkomen terecht een innig triest en eenzaam bestaan binnen de muren van de Notre Dame.

Het was 6 januari en in Parijs werd het Feest der Zotten gevierd. "We motte een koning, we motte een koning der zotten," krijste het plebs. Hoewel ze elke stokbroodpotter lukraak hadden kunnen kronen, moesten ze volgens een achterhaalde traditie het méést lelijkste en zotte porem tot koning aanstellen. Quasimodo was al snel gevonden. "Dat is 'm. Mot je kijken wat een muil. En die bult, een kameel zou jaloers zijn! Een echt tsjernobiltje, meesterlijk! Het is net een ingeblikte moeraskikker op wieltjes," joelden en lachten de simpele zielen. Voordat die sukkel in de gaten had wat er gebeurde, kreeg ie een kroon op z'n pan geplant.

Zijn 'onderdanen' hielden het gauw voor gezien toen Esmeralda – het meest godvergeten takkewijf van de stad die van veel aandacht genoot daar ze door de Parijsenaartjes gedoopt was tot lekker mokkel – begon te dansen op de muziek van een harmonica, bespeeld door de charmantste uit de plee gerukte muzikant van de stad. Haar horkerige bewegingen werden op de voet gevolgd door een sierlijk geitje met gouden hoorns, dat vrolijk meekeilde op de melodie.

Ondertussen wilde Quasimodo zichzelf de pleiterik maken en z’n biezen pakken, maar hij werd door Frollo – een vernuftige carnavalklant – aan zijn bochel gerukt. "Wat doe je hier, ronde tor met je bolle kaakweefsel" sliste deze. "Ben je vergeten dat je voor mij een klussie moest opknappen, vezelige bultrug". Hij ramde de kroon van de opgezwollen krentenbol van Quasimodo, die hem nu braaf achterna kroop.

Het was al donker geworden en iedereen wou gaan pitten in de door het slijk getrokken riolen van de Franse stad. Ook Esmeralda en haar geitje waren huppelend en dansend op weg naar huis; ze rende snel en de donkere, nauwe straatjes deden haar peuken branden alsof het niets kostte. Opeens brak de pleuris uit. Ze werd vastgegrepen en aan haar mooie lokken meegesleurd.

"Helleppie, Helleppie: verdomme!" schreeuwde ze en ze probeerde zich los te rukken. Kapitein Phoebus, een jonge officier, hoorde haar en schoot te hulp met zijn charmante zevenmijlslaarzen en parmantige stijlloosheid. Hij greep de aanvaller bij zijn lurven, blies hem in zijn oor en trok hem in het maanlicht aan zijn pink. Verbaasd zagen zij én Esmeralda dat het de onsmakelijke, walgingopwekkende Quasimodo was. Stoer zei de kapitein: "Niet getreurd moppie, ik zorg dat dat onooglijke misbaksel een passende straf zal krijgen." Dankbaar kuste zij hem en terwijl ze zijn hulpvaardigheid voelde maakte ze dat ze wegkwam.

Het mismaakte gedrocht zat geknield op zijn uit de plee gerukte jatten op het plein, wachtend op zijn straf. Niemand wist dat dit hoopje bochelvlees in opdracht had gehandeld van Frollo – het onbekwame misbaksel – die helemaal gefixeerd was op het dansdoosje. Enigszins genietend onderging Quasi de zweepslagen. Na afloop vroeg hij uitgevloerd om een peukie, maar uiteraard reageerde geen mens, want niemand had zo weinig eigenwaarde om de zuigwaardige idioterie-idool van Francois de Boulangier iets van zichzelf te gunnen. "Een peuk!" smeekte hij weer. Esmeralda liep steunend en met verveeld gezicht op hem af en gaf hem een hijs.

De dagen gingen voorbij en tijdens een optreden kwam de kapitein Esmeralda en haar lieftallige zuignapgeitje weer tegen. Hij vroeg of hij haar deze avond mocht ontmoeten, want dit mooie meisje zag hij wel zitten. Maar Frollo had haar afgeluisterd en besloot haar en de oude viezerd te volgen.

Toen Esmeralda en Phoebus elkaar ontmoeten was het bijna donker. De vreugde van het weerzien was echter intens kort. Ineens stond Frollo daar met een scoobidoo-mes. Met meedogenloze blik en na een uiterste lachbui van Esmeralda jaste hij het koude staal tussen Phoebus zijn ribben. "Zo de tering," piepte het kreng en stortte plat op haar smoel. Toen ze bijkwam werd ze in de boeien geslagen en in een kerker gesmeten voor moord. Ze pleitte voor haar onschuld maar gelukkig geloofde niemand haar.

Esmeralda was veroordeeld tot de doodstraf. Haar kop moest rollen, dat vonden de mensen uit Parijs en omstreken wel tof. Veel mensen hadden zich neergestreken rond het schavot. Niet iedereen was er even blij mee maar de meesten vierden feest voor deze attractie en de souvenirswinkeltjes waren niet minder overspoelt met Jappenners die in de rij stonden voor plastic guillotines. Ze stond al op het schavot toen een bochel zich een weg door de wegdeinzende menigte baande. Hij greep haar ruw vast en sleurde haar mee naar de kathedraal. Voorlopig was ze veilig, hoewel ze zich afvroeg hoe de neerwaartse dampen van de bochelige griezel en zijn wrattige voorhoofd te doorleven.

Wie was toch die engerd die haar had gered? En belangrijker, wat wilde hij van haar? "Weet je nog dat peukje dat je me gaf?" vroeg Quasimodo. "Heb je me voor dat tweedehans stuk stinkstok gered?" Vol ongeloof keek ze het baaltje menselijke ellende aan, maar het was wel mooi meegenomen. De klokkenluider probeerde de komende dagen haar op te vrolijken met een verlepte bloem en een gehandicapte zangvogel, maar het ondankbare klerewijf bleef maar treuren over haar dooie maatje.

Uiteindelijk wist de diep ongelukkige Frollo Esmeralda met een smerige list uit de kathedraal te lokken. Natuurlijk stonk ze erin, het domme wicht. De ouwe viezerik verklaarde haar zijn liefde waarop zij er bijna in bleef van het lachen. "Penetrante snol," riep Frollo, "Ik laat je alsnog doden."

Toen gerechtigheid geschiedde, zag men een vreemde bult op de daken van de Notre Dame. Enkele dagen later vond men het zwaar verminkte lijk van de oude lelijke vent Frollo. Quasimodo werd nooit meer gezien, maar sindsdien ziet men in de onderaardse gangen vaak twee jammerende gedaanten: Eén daarvan is krom en spuuglelijk.

2 DAYS

2004-10-31T20:32:00.001+01:00

Het duurt nog twee dagen. Rode koppen wisselen zich af met vermeende glimlachen, projecties van emotieloze poppen, handen schudden zonder te kijken, vrede zonder vreugde. Het is vrij recent dat Osama Bin Laden zijn omstreden persoonlijkheid opnieuw toonde aan het wereldwijd publiek. Een wereldwijd publiek dat zich in een schok leek te realiseren terrorisme niet uitgewist te hebben. Door een oorlog te voeren tegen een land dat niets anders misdeed dan het als gevolg van onderdrukking onderdak bieden aan mensen die van de standaarden van evolutie geen blijk geven, raakten zij verder van zichzelf en van de rest van de wereld; langzaamaan werd de toch al weifelende eenheid verbroken. Nu is het stuk, of

Het is nu twee dagen voor deze dag, waarop de mensen hun recht herwinnen om te beslissen over niet alleen hun lot in deze tijden van duisternis, maar dat van ons allen. Ik hou er niet van mezelf inferioriteit qua inbreng toe te schrijven – hoewel je als jongen van vijftien toch al bar weinig invloed hebt op de hedendaagse maatschappij, maar oké – tegenover wezens bij wie superioriteit zowel als patriottisme toch al hoog in het vaandel staat; ik hou er niet van het te bekennen. Maar ik vrees een groot belang achter de komende beslissing. Een groot belang voor de mensheid, voor het voortbestaan van vrede, het begin van een reeds opnieuw aanwakkerende koude oorlog, die wanneer het koude bloed het hart raakt zich kan ontpoppen tot een virus voor de mensheid. Ik vrees voor de angst, de terreur, de beslissing en het meest toch wel voor het feit dat dit misschien wel allesomvattende oordeel niet in onze handen ligt te slapen. Hoewel wij net zo goed recht hebben op vrede, op rust, welvaart, is de mogelijke toekomst van de aarde niet aan ons om te beslissen en niet voor óns te definiëren: we staan machteloos, zo zou je kunnen zeggen. We staan er buiten.
___________________________________________

[bron: http://www.nos.nl/amerikakiest/voorpagina/peilingen.html]

Reuters: Kerry en Bush gelijk

In de meest recente peiling van Reuters/Zogby staan Bush en Kerry weer op gelijke hoogte. Beide presidentskandidaten kunnen rekenen op 48 procent van de stemmen.

Het is de eerste peiling waarin ook de invloed van videobeelden van Osama bin Laden is meegenomen.

Bush (1), Kerry (2), Nader (3), Onbeslist (4), Foutmarge (5)

Reuters/Zogby (31/10) (1): 48%, (2): 48%, (3): 1%, (4): 2%, (5): 3%
Fox News (30/10) (1): 47%, (2): 45%, (3): 0%, (4): 5%, (5): 3%
Newsweek (30/10) (1): 60%, (2): 44%, (3): 1%, (4): 6%, (5): 4%
ABC (28/10) (1): 49%, (2): 48%, (3): 1%, (4): 2%, (5): 3%
CNN/Gallup/USA Today (27/10) (1): 49%, (2): 47%, (3): 1%, (4): 4%, (5): 3%
Pew Research (21/10) (1): 47%, (2): 47%, (3): 1%, (4): 5%, (5): 4%
CBS/New York Times (19/10) (1): 47%, (2): 46%, (3): 2%, (4): 5%, (5): 3%

Voordat de videoboodschap van Bin Laden werd verspreid, stond Kerry bij Reuters/Zogby één procent voor op de president (47 tegen 46 procent). Slechts twee procent van de 1207 ondervraagde kiezers zegt op dit moment nog niet te weten op wie hij of zij zal stemmen.

Kerry staat in zes van de tien swing states op voorsprong, maar Bush heeft wel zijn positie in de sleutelstaat Ohio versterkt (+ 5 procent). Deskundigen achten de kans groot dat degene die twee van de drie grote swing states wint (Pennsylvania, Ohio en Florida), president wordt.

2000
Ter vergelijking: vier jaar geleden stond Bush twee dagen voor de verkiezingen twee procent voor op zijn toenmalig opponent Al Gore in de Reuters/Zogby-peiling.
___________________________________________

Volgens de laatste peilingen van Reuters/Zogby – gepresenteerd in The Miami Herald en gaand over de ‘tussenstand’ tussen Bush en Kerry – zou het dus gelijk staan in de strijd om het Witte Huis. Het aftellen is nu echt, echt begonnen en de uitslag kruipt langzaam, maar gestaag naderbij. Wie zal er op de troon komen van een van de belangrijkste – zo niet dé belangrijkste – naties in de wereld? De keus ligt aan de andere kant van de oceaan. Niet aan ons.

Misschien, is dat ook maar goed.

Frankrijk contra Duitsland

2004-10-30T17:29:00.000+02:00

‘dMsP' lag weer in m’n postvak. Hij weifelde over mijn verder functioneren als artiest, daar ik hem niet meer plaats op m’n weblog gunde. Ik was geschokt en realiseerde me de oude vrek al bijna weer vergeten te zijn. In dit stukje dat hij mij ook stuurde, zet ie Frankrijk tegenover Duitsland uit. Zelf vind ik het meesterlijk. Leesplezier.

Beste menheer,

Ik mot effe zeggen hoor, alvorens ik begin enzo, dat ik Frankreik een regelrechte tievuslokatie vind, met stokbroden, hier daar, klote landschap met schaapjes en kippies, verlepte puisten die ze dan ‘bergen’ weten te noemen kommen hier, enzo, uit de grond en alles wat, echt een pokkeland. Maja, we hebben het hier nie over de fransen en hun fratsen en alles wat, neej, over de moffen! Jaja… jaja: lastig hoor. Ik wil effe abstracten hoe dat dan zit weet je wel, door ene voorbeeld, is t juist, ja? Nou, zo iemand komt effe over de grens van duisland en frankrijk enzo, ja zou je zeggen, kan toch nooit?!. Neej, gelijk, maar toch, ha, heet abstract… Gewoon voorstellen, ja godverdomme, gebruik die grijze tievescellen. Ok, ja sorry en alles wat, hoor, maar ehm… ja. Nou mot u zich eens voorstellen…
Frankrijk contra duisland, eigenlijk: de tyvus tegenover nog meer tyvus… en kuilen en mofrikanen. Ofwel. Stokbroden tegen wienerschnitzels… Sleimpareisers tegen mofrikanen enz.enz. Nou, je komt daar binnenrijden, enzo, in frankrijk, koters achterin, niet van je eigen, je hebt geen idee waarom je die tering tubussen hebt meegenomen enzo, maarja, is niet anders. Plaspauze, na een korte aanval van sjil delatouret, koters laten gaan, tering hommels, goverdomme, waarom moeten die zijkerts zo graag hun straaltje laten gaan enzo, voor je t weet heb je weer zo’n franse hiellenlikker/jehovagetuige aan je kont die dan van die dingen enzo, weet je wel. Maarja, ik stapte dus uit, zelf ook maar plasje doen. Was warm en alles wat. Ik stap daar binnen, tering schoon enzo. Ik bedoel als je het dan over een schone wc hebt, nou de bril was zo gelikt gladjes als die oude gabber André me zn grappen en alles wat. Je weet wel, met die Duinen, neej? Naja, dan mofrikanenland. Gaat over de grens, allemaal van de oktoberfestidioten in volkswagens toeteren en dan weer middelvinger en alles wat, handen recht in de lucht, beetje hier en daar wat lopen te tiefen, van je alsoalso… jaja, ze reiden je uit je sandalen en alles wat, met hun 160 enzo, gaat zo van, shhhhhhhh-it, en dan zown gezwel, want je weet je, je kan wel doen van… ah, is nix, maar dat zwelt aan hoor, zown voet. Niet te spreken over die sandaal, helemaal naar de tyfus, govderdoome. Geen stijl gewoon. Ja, en dan ben je helemaal over je toeren enzo, je gaat naar de wc. Effe de stress eraf, weet je wel, zo van hehe… maarja, het is daar gewoon net een freakn beerput. Zie je hier en daar beetje hippies tegen de muur plassen, terwijl een pas naar rechts en ze staan voor een pot, maar neej, neej, daar zijn ze te lui voor, en dan maar klagen, godverdomme. T stront en de ellende druipt gewoon vanaf het plafond en alles wat, en voor je t weet zit je dr aan vast. Eerst dacht, sjonge, slecht geisolleerd, daarna wist ik wel beter.
Restaurants dan, komt in frankrijk, uit het toilet, is wel stijlvol, pleeverfrisser opgedaan, rook beter dan je armaani, maarja, die had ik ook uit zown duise gestapo winkel, kan niet goed zijn. Altijd maar weer afzetten enzo. Zo van, owmeneer, ow, geweldig, het ruikt heerlijk, zodra je je neus omdraait, zo van… ehhh… NEEJ! Je stinkt naar een verlepte schaapskooi. Gaverdamme! En dan hoor ik dat en alles wat, en dan breekt de pleuris uit, godverdomme, jaja, en dan zie je m ineenkruipen hoor, alsof ik m net een jodenkoek aanbied, hohoho! Goverdomme man, neej, je had m moeten zien. Hij haalde zn armpje net uit de lucht enzo, natuurlijk ook omdat ik hem een dreun van hier tot aan oestgeest verkocht, hehe, hij kon zn botten niet meer keren, zat als een varke in zn eigen mest, en dann ondervragen. Dus ik zo… ‘alsoalso…’ schijn zown fel licht in zn gezicht… hij zo van, jaja, verdamt, ich habe nichts getan, es toet mir laid enzo, ikzo, haha, du… arschlog, die scheldwoorden zijn trouwens nu k er effe over nadenkt, nogal anus-gefikseerd, vind u niet, maar also.. jaja, warum verkaufst du mein das, he, he?! Pak zown monstertje, en sla op tafel, ga NU maar een kuil graven, goverdomme, ho-ho-ho.. en alles wat.. jaja, verdamt, en toen heb ik zn nepsnor eraf gerukt en ben ik weggelopen. Kkom daar nooit meer wieder, dat je dat maar effe begrijpt enzo hoor. TIEVUs… nou, ik kom daa rdus in dat unterland, frankreik, aardige restaurant, ik pak zown brood, je weet wel van die stookbroden enzo… en leg die flatschm, op de toonbank. Jaja, dus ik dacht… nah… zes franc, nie goedkoop, maar weetje, het was wel zown enorme stokbrood weet je wel… echt zown vette onderzeer, dus ik dagt wegrestaurant, ja, frankrijk is duur… jah, enzo.. rekent ze af, ik tief dus 6 frank neer, begint ze ineens, ja, pardonpardon te eilen en dingen uit te leggen, dus ik heb zoiets van goverdome, tlijkt wel godvergete duisland, fascisme hier en daar en alles wat, wordt je zowmaar afgezet met een stokbrood… tss, dus toen heb ik dat ding op de grond gesmeten en ben ik weg gelopen. Tievusfransen. Nou, dan duislland. Kokhalsend ren je weg uit de pishok, er hangt allemaal pis aan je kleren en je voeten zitten onder het sleim en de verotte tering hippiegeeur en stront enzo, denk je van sjiitt. Nouw.. ja, wat een woordspeling, hehehe.. nou kom je in zown restaurant, staat er weer zown gunther voor je snuffert, compleet met idioot hoofd en gare kleren en alles wat, er ontbreekt alleen nog snorretje, maarja, die hele zaak geurt naar het achterwerk van willibord enzow, afgang tot de nete, allemaal mensjes en dingetjes en datjes en snorren allemaal uit de stoneage, zitten een beetje pot te roken enzow, en kijken onder de rokjes van behaardeh bedienderessen enzow, dolle boel, dikke prett. Ho-ho-ho, zag je dat? zeggen ze dan en alles wat, beetej elkaar met poepoogjes aankijken enzow, en dan van, alsoalso… jawohljawohl, haha… jaja, nog ein bischen bier, hehehe. En dan weer de weg op, alsoalso. Verkies ik toch maar wehr frankreik. Daarom zegt ik ook dat alleh mofrikanen het liefs nog vandaag de daeg door rita verdonk terug naar turkmenistan moeten wordden gestuurt.

Ende.

Bergbeklimmers

2004-10-27T17:21:00.000+02:00

Strikt genomen zijn analfabeten mensen die niet kunnen lezen en schrijven. Nu, ik vind dit cru en verkies het meer subtiel te definiëren en te onderscheiden.

De groep analfabeten in deze samenleving is een afscheiding van wat de meeste mensen – jij, ik – als normaal en gangbaar ervaren. Wij zien deze mensen daarbij ook vaak als onintelligent. En terecht. Zie je, ik kan nu gewoon dingen zeggen over deze groep mensen, zonder dat zij daar ooit iets over zullen zeggen, want als de taal immers verder reikt als woorden zoals jij, ik en eten haken deze mensen moedeloos af. Maar goed. Deze niet intellectuelen ervaren het als een grote moeite om zich in de maatschappij te weven en zien deze dan ook als een berg waar zij tegenop moeten boksen, daar ze niet gewaardeerd en/of geaccepteerd worden. Het probleem is echter dat deze berg soms Mount Everest trekken vertoont en deze mensen met niet veel meer dan een onderbroek en twee wollen sokken bepakt zijn. Klaar voor de val dus.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik deze mensen nauwelijks tot niet kan waarderen. Ik respecteer ze, uiteraard, maar waarderen kan ik ze niet. Net zoals WAO’ers liggen die lui gewoon van dag tot dag te stinken en hun leven te verloederen in een stil hoekje onder een stinkend, ongewassen beddek. Wasmachines hebben ze niet. Ten eerste kunnen ze niet makkelijk uit hun woorden komen of zich goed representeren, waardoor ze als verloren persoonlijkheden overkomen en door een enthousiaste parttime Citroën dealer niet alleen een wasmachine, maar ook een broodtooster, kruimeldief, een Citroën C3 en een zak anta-flu mee huiswaarts moeten tillen. Daarbij, als ze een gloednieuw lijkend wasserdoosje uit de zestiger jaren hebben geërfd van een omaatje dat dezelfde verhindering kende, kunnen ze er nog niets mee. Als eenmaal de gebruiksaanwijzing gelezen moet worden wordt er afgehaakt, want deze mensen zijn ook gewoon hartstikke lui. Te lui om te studeren, te lui om zich te wassen. Ze zijn verdomme zelfs te lui om zich om te draaien terwijl ze meurend in hun bed lopen te liggen en leggen zich daarom maar neer bij het feit dat op rughoogte een vervelend botje van een halfverteerde karbonade in de weg ligt.

Daar liggen ze dan, als complete retards van 20/30 die mopperen op de thuiszorg die op zich laat wachten door een oud vrouwtje dat niet van het toilet wil afkomen. De colaflessen liggen geopend naast hen en de broodkruimels liggen in hun wegrottende haarresten. Een muffe, onhygiënisch aandoende kater die zijn staart krult alsof ie uit brekend crêpepapier opgebouwd is, boert naar een toon die de man wel aanstaat. Dan komt een aardige mevrouw binnenwandelen, maar die loopt even snel weer naar buiten als ze met een vermeende blik van ongeduld bekogeld wordt. “Die zorg,” zegt de man log. “Die zorg…” Meer komt er niet uit. Hij moet weer een kwartiertje uitrusten. Hij doet nog net tegenover de vrouw alsof hij het moeilijk heeft en kreunt op zo’n manier dat het hem het minste moeite kost. Er komt een rochel op, gevolgd door een stug gehoest en terwijl hij baadt in zijn eigen slijm hoort hij nog net hoe de aardige vrouw van de thuiszorg de trap afloopt en vlak voordat ze de deur dichttrekt zegt: “Steek er nog een op. I don’t give a rat’s ass!” Ze is immers bilingual. De man ziet het als vermakelijk. Hij pakt een sigaret en steekt vervolgens de boel in de fik. Hij springt van z’n bed af – jaja, als de verzorger weg is ineens doen als of er niets aan de hand is en zeggen van: “jo, ik heb dat mens helemaal onder gekwijld” – en rent naar de brandblusser die ze pas geleden hebben geïnstalleerd. Hij ziet het plaatje ernaast, tuurt ernaar. Het helpt niet echt. Het was handig geweest als hij instaat zou zijn het te lezen, maar… shit happens. Nu hij er toch aan denkt. Hij ging liggen op z’n stinkende fauteuil. Hij kon wel weer op bed gaan liggen, maar die was in lichte laaien. Ja, dan kan je zeggen van: ja, ja… maar da’s natuurlijk niet uiterst fijn. Hij ging dus liggen en deed z’n boodschap. Dat luchtte op.

Uit dit stukje komt toch het meest naar voren dat ik analfabetisch zal gaan worden, met frisse tegenzin of onhygiënische inzet. Het bevalt me toch wel enigszins. Stinken… liggen, niets doen. That’s the way life should always be.

Allesomvattende conclusie luidt dus: Doe mij een analfabeet, ze hebben het zo slecht nog niet, en dát is één ding dat zeker is. Ze trekken hun sokjes aan en knopen hun onderbroekjes dicht, klaar om de berg te beklimmen. De reis duurt wat langer dan geplant. Her en der worden verkeerde afslagen genomen. Links, rechts, 25 meter, 8848 meter, 1.5 uur, 1.5 week; het verschilt nogal. De analfabeten hebben niets door en stappen dapper door. Na een tijdje houden ze het echter voor gezien. Ze slaan rechtsaf een hotel in en passeren opgewonden Japanners die voor de berg foto’s maken en druk staan te praten voor een souvenirwinkel. Dan vallen ze, ze worden opgevangen door de incheckbalie. Ze gapen hard en snurken recht in het gezicht van een jonge dame.

Die doet alsof ze niets gezien heeft en ruikt aan haar vinger. Afwijzing volgt. De Japanner heeft immers wel de voorschriften gelezen en draagt een broek, met daarin een vette portemonnee.

Een typiste, akte, 5 dwazen + 1 schizofreen

2004-10-25T20:01:00.000+02:00

De meurende, dichtgedrumde zwerver schroomde er niet voor zijn gal op de akte te drukken of vooral om wel niet weinig te stinken, terwijl dit papiertje zijn ronde door de gelige kamer deed. Het was in de late negentiende eeuw, in een vervallen en platgebrand kraakpand dat de vijf wezens zich hadden geschaard voor de overhandiging. Nou ja, het zou ook de twintigste eeuw kunnen zijn, want tijd doet er niet echt toe ha, is het wel? Jawel, want in de negentiende eeuw hadden ze nog geen horloges en raspatatten! In de twintigste eeuw ook niet! Wat? Ach, hou toch je kop. Je spreekt wartaal. Nou, ze hadden anders ook geen paarden in die tijd. Wel! Nee, en ze hadden ook nog geen Gandhi en dergelijke zooi enzo… Hoor eens, ik probeer hier mijn gedachtes op papier te kalken en jij weigert je bij het feit neer te leggen dat je ongelijk hebt en loopt maar dingen op te ratelen en dergelijke. Het is fictie en dat paard heeft helemaal geen functie! Wat? Nou… oké, maar ik probeerde enkel duidelijk te maken wat ik bedoel. Snap je. En dat… Wat nou weer? Dat is gelul. Gelul, gelul; hou toch je kop man. Je bent zelf een lul. Wellicht ja. Misschien wel. Oké, de negentiende eeuw. Of… nee. Toch wel. Godverdomme! Basta!

Het was in de late negentiende eeuw, in een vervallen en platgebrand kraakpand dat de vijf wezens zich hadden geschaard voor de overhandiging. De dagelijkse meuk voor de negenjarige typiste uit Nazareth-Oost. Wacht is even, hoe kan dat wicht nou negen zijn?! Toen jij negen was kon je nog niet eens je tenen van je oren onderscheiden, laat staan de schone kunst van de literatuur dusdanig beheersen dat je op waardige wijze de letteren in de juiste volgorde kon rangschikken! Het is nog meer logisch dat je opa een nieuwe rolator en een aanleunwoning krijgt, dan dát zo’n kreng van negen jaar een beetje de typiste loopt te spelen. Hoor ‘ns even. Zoiets heet vrijheid, dichterlijke vrijheid. Ach, flikker toch op man. Je bent nog niets eens een lullig excuus voor een derdehans schrijver, zeker geen dichter, geen poëet: wat haal jij je in je hoofd?! Stop daarmee! Waarmee? Daarmee! Met die beledigingen enzo. Ik ben daar uiterst gevoelig voor.

Na ja, dus, enfin, die typiste was negen. Ze zat daar dus een beetje… ja luister! Denk je dat ik zo over mij heen laat toeteren?! Saluut, dwaas van een korporaal! Ga ergens anders fietsen en elders beledigen, waar jou commentaar wél gewenst is. Ik ben niet gek – snoepsnol. Uiterst belachelijk, onbespreekbaar… Oké, door over die typiste. Ze liep over van fantasieën over de vijf wezens die voor haar op krakkemikkige stoeltjes gezeteld waren. Gorjan: hij kwam volgens haar uit India en was verre afstammeling van Gandhi – ja Gandhi ja, godverdomme, Julius, Gandhi ja. Dat meisje heeft fantasie, dat vertel ik toch. Je zus ja, tering. Nou, het was dus een monnik van drieëndertig, thuis was er rijkelijk voedsel op de plank, pa was diplomaat en daarom woonde hij thuis; zelf had hij immers geen budget. Wereldverbeteraars kregen niet veel loon. De even oud geschatte Asentjeto was afkomstig uit Spanje, was een nazaat van Napoleon, een onfortuinlijk lid van de HotTomato-clan – nee, Julius, ik kón niets beters verzinnen, hou je stoma gesloten! Verdomme – dat bestond uit een groepje dwazen ‘gesettled’ in de hoofdstad. Verder was hij in zijn privé-leven kaal en had hij een kat en drie kippen. Eens had ie er vijftien. De kat woog echter 50 kilo, nu.
Matthias was een heiland, die dacht dat hij pater was en de uitverkorene om het naar zijn mening nog steeds afgejatte heilige land met een stelletje anderen zotten weder in handen te krijgen, zo dacht de typiste, wier handen snel voortbewogen over de toetsen op haar machine. Verder was Matt, zoals die door zijn lieftallige buurman – van wie hij een affaire met een andere vrouw in het kielzog had gekregen – genoemd werd, een francofiel. De typiste, die dit zelf bedacht had, wist de man niet te begrijpen, net zoals ze zijn passie voor ‘Filé American’ niet begreep, want hij had een hekel aan de Staten. Dan was er nog een zwerver, die stonk en verder wist ze eigenlijk niets van hem. Als laatste zat er nog een donkere vrouw, Ai'ane, die logopediste was en die een neus- en ooroperatie had laten doen op haar ongedeukte gelaat. Ze was 29, maar zag eruit als 38. Dat vond het meisje toch wel sneu.

Allen tekende ze aan de akte. Onder het genot van een raspatat mompelde Matthias iets over een of andere conventie en dat hij het zou laten om de anderen verder te stalken en te bespieden op berispingen die zij mogelijk mochten begaan. Hij pakte zijn camera en overhandigde deze aan Ai'ane. Met een mokkend gezicht keek hij naar hoe zij de negatieven bekeek in het zonlicht en foto’s van zogenaamd verdachte objecten aan het daglicht toonde. Vervolgens was de zwerver aan de beurt. Hij vertelde dat hij geen grijze containers meer zou leeghalen in de achtertuinen van het domein van Assentjeto. Deze stelde dit zeer op prijs en het rondje vervolgde, terwijl de negenjarige typiste alles vastlegde… Nog even over die typiste he! Dat is echt niet mogelijk! Godverdomme kreng. Stop, stop, stop!

[die middag]

Alstublieft. Het was ook absoluut niet verstandig om uw pillen te vergeten. Als doktor moet ik u er toch op wijzen dat… Kijk, dit is een typisch voorbeeld van een rattenkoning, snapt u? Nee, nee! Helemaal Niet! Stop verdomme, u doet haast alsof ik schizofreen ben. Ha-ha-ha… schizofreen. Ik kom niet meer bij… ha-ha…

Huh ?

Nike Sweatshops™

2004-10-21T16:00:00.000+02:00

Wat een pokkeland; Amerika. Oorlogen, Mac Donaldsen + maffe clowns, gedetineerden die de resten van Bic Mac’s van de grond af ploeteren, een invloed van hier tot Maleisië met die ab-swing cultuur die steeds krachtiger aansterkt in onze gewesten, de wapenvergunning die aan elke kleptomaan met een dollar op zak bedeeld wordt en niet te vergeten een dagelijkse poppenkastceremonie van de méést gevolgde mensen van deze aardkloot, levend in het Witte Huis, die af en toe elkaar eens flink in het kruis schoppen om er zelf beter van te worden.

Nee, dan dit: Sweatshops™. Wat een uitvinding van de megalomane, zelfverheerlijkende directeuren die met hun overgewicht ronddollen in de meest luxueuze penthouses die het vaderland bied. Ooit zo’n leuk petje gewild, zo’n aardig t-shirtje, of broekje, met een vinkje als teken van jouw mode bewustzijn? (Immers dát deel van de creatie schijnt haar kwaliteit aan te geven.) Denk je dat te willen? Denk dan nu opnieuw.
___________________________________________

[reclame ad: Nike]

“Bij Nike zijn wij gefocust op het maken van meer geld, zodat u in ons bedrijf zult investeren wanneer onze winsten stijgen. Dat is waarom wij exclusieve slavenhokken (Sweatshops™) hebben gevestigd in straatarme naties en onszelf bevoegd voelen onze arbeiders als oud en ongewassen vuil te behandelen om zo onze winstmarges te verhogen. Nu wij meer geld dan ooit voorheen produceren zijn wij er zeker van dat u van onze voorraden zult kopen – en u zult blij zijn het gedaan te hebben, wanneer het tijd wordt voor u om te pensioneren.”

Nike Sweatshops™ – aanschouw de kracht van armoede

Veel gestelde vragen:

Vraag: “Wat gebeurt als de werknemers bij een Nike Sweatshop™ hogere lonen of betere werkcondities eisen.”

Antwoord: “Bij Nike zijn wij toegewijd om onze werknemers tevreden te houden. Dit is de reden dat wanneer onze arbeiders één van de door u genoemde dingen eisen, het eerste wat wij zeggen is: “donder op, slaaf! Haal je vieze smoel van mijn schoonzool en ga naaien.” Dit omdat als wij aan hun wensen bezwijken, onze winsten zullen dalen, wat weer een slecht nieuws voor Nike's aandeelhouders is. Alvorens wij een Sweatshop™ opzetten, bepalen onze zogenaamde plaatsverkenners zorgvuldig de optimale gemeenschap waar de fabriek de slechtste mogelijke werkvoorzieningen kan aanbieden terwijl het tegelijkertijd wel de mogelijkheid heeft om te bloeien en winst te produceren, snapt u. Dat betekent dat wij een gebied met veel werkloosheid moeten vinden, zodat onze arbeiders geen andere keus hebben dan bij Nike te werken!

Nu is het soms het geval dat over een lange tijdspanne een Nike Sweatshop™ per ongeluk de economie van het land waarbinnen het zich bevind verbeterd, wat ervoor zorgt dat werkloosheid niet langer aanwezig is! Wanneer dit gebeurt zijn de armoedebronnen van een streek uitgeput. Nochtans, Nike onderneemt vele voorzorgsmaatregelen om ervoor te zorgen dat de dekcommunautaire economie altijd afhankelijk blijft van de Nike Sweatshops™ om te overleven. Bijvoorbeeld omdat wij onze arbeiders slechts een minimaal onderhoudssalaris betalen, ontvangen zij niet genoeg geld om het op een spaarrekening te zetten en zo is het onmogelijk voor hen om een zaak te starten en de lokale economie te ondersteunen. Wegens de zegen die Nike de mensen op zo'n plek brengt, is het meestal zo dat de overheid geen enkele behoefte voelt om de gemeenschap te helpen en daarom zouden er geen overheidsbanen of diensten rondom de Sweatshop™ gemeenschap aanwezig moeten zijn. Indien nodig zal Nike zelfs de meest ontoereikende en goedkope diensten oprichten zodat de overheid dit ook niet hóéft te doen.

Met andere woorden betekent al dit dat in de overgrote meerderheid van de gevallen de aanwezigheid van Nike de eigenlijke stichting van welzijn voor een gemeenschap is. En dat betekent dat wanneer wij de Sweatshop™ sluiten, de communautaire economie en al het andere dat door onze diensten wordt opgeleverd, zal worden vernietigd. Hierdoor hebben de mensen opnieuw geen andere keus dan bij Nike te werken voor de lonen die wíj hun voorschotelen.

In het zeldzame geval dat het onderhoudssalaris te hoog is opgedreven sluiten wij eenvoudig de zaak, laten de economie rustig aankloten en zetten ergens anders in de wereld een nieuwe Sweatshop™ op – er is immers een overvloed aan armoede om te misbruiken! Nadat er een tijdje voorbij is gegaan, zal de lokale economie weer naar normale, uiterst lage standaarden afgezwakt zijn, wat er weer voor zorgt dat Nike daar de winkel opnieuw kan opzetten om zo wederom massieve winsten te oogsten; dit idee is eigenlijk vrij analoog aan de techniek van gebiedsomwenteling die de landbouwers gebruiken om gewassen te oogsten.”

Vraag: “Wat gebeurt als u een plaats vindt waar u een nog lager onderhoudsloon voor uw werknemers kan opstellen?”

Antwoord: “Dat is gemakkelijk – wij hoeven enkel een Sweatshop™ te bewegen van het ene stinkende moeras naar de andere rioolambiance. Wij doen dit door één van onze bestaande fabrieken te verlaten, alle arbeiders te laten stinken in hun armoe en waarschijnlijk door het verlammen van de economie van het gebied (geen zorgen – dit zal geen slechte invloed hebben op u als investeerders) en vervolgens zetten we een nieuwe Sweatshop™ in de meer optimale plaats. Dit komt uiteindelijk ten goede aan al onze investeerders, uiteraard, omdat onze winstmarges gegarandeerd zullen stijgen.”

Vraag: “Wat gebeurt als de wereld zonder armoede komt te zitten?”

Antwoord: “Nike doet er alles aan het bestaan van dit voordelige handelsmiddel zo lang mogelijk verlengen. Ten eerste, elke dienst die het levert in welke Sweatshop™ gemeenschap dan ook is georiënteerd naar het behouden van de gemeenschap op haar armoedige en niet ontwikkelde niveau. Bijvoorbeeld elke school die wij daar stichten geeft een zeer laag niveau van het onderwijs dat wij kennen en aangezien wij deze scholen oprichten en leiden, zal de overheid geen behoefte voelen om beteren te vestigen. Met deze soorten uiterst goedkope "placebo" diensten die overheidsinstellingen vervangen, zal niet alleen de gemeenschap verlamd worden als Nike weggaat, maar zullen wij ook behouden wat wíj zelf nodig hebben en zo de mogelijkheid hebben armoede en zeer minimale onderhoudslonen te onderhouden

Men zou moeten inzien dat als Nike de Sweatshop™ gemeenschap goed zou opleiden en hen zou aanmoedigen om de "om de Amerikaanse Droom" te verwezenlijken, de gemeenschap uiteindelijk zou uitbloeien, de onderhoudslonen zouden toenemen en Nike de Sweatshop™ zou moeten verplaatsen naar een nieuw straatarm riool om zijn winsten te handhaven. Niet alleen zouden dergelijke diensten ons als bedrijf geld kosten en onze winsten verminderen, maar ook zou dit tegen het doel van het bedrijf en idee werken: in zo’n geval zouden wij namelijk geld besteden aan iets dat uiteindelijk het lokale, minimale onderhoudsloon zou opheffen, waardoor onze winsten verder verminderd zouden worden, wat ons uiteindelijk zou dwingen de Sweatshop™ te sluiten. Verder zouden de door Nike gecreëerde instellingen en de economische staan pilaren van de gemeenschap verloren gaan zodra wij de Sweatshop™ zouden verlaten, zodat de gemeenschap uiteindelijk zijn weg terug naar armoede zou ploeteren – niet een al te lange weg, maar toch. Daarom zou in alle gevallen het geld dat wordt gebruikt om de gemeenschap voorbij een niveau van armoede te helpen, verkeerd besteed zijn.”
___________________________________________

Duidelijke taal lijkt me. Viva le Nike and la Sweatshop™!

Vraagje: zijn dit nou mensen…?

Over de NPD

2004-10-20T11:01:00.000+02:00

Gisteravond kreeg ik onder andere de volgende mail in mijn inbox, die deel uitmaakt van een allesomvattend protest en die als reactie dient op de verkiezing van de NPD in de deelstaat Sachsen en daarbij over al het andere dat er wel niet loos is aan en met Duitsland, geschreven door een veteraan met visie, die gebukt gaat onder het pseudoniem: ‘dMsP’ – nader te verklaren met ‘die Mansschaft sind passé.’

Beste mijnheer,

U vraag ’t u eigen misschien af, waardoor dat u op zo’n dag als deze zo’n berichtje krijg van zo’n ouwe vent als ik en ik ken niet zeggen dat u daarin ongelijk heb. Ja, aangezien ik toevallig verzijld raak op uw paginaa en ik nie weet hoe anders mij eigen beeld en zo, weet u wel op dingen te kennen laten zien, omdat ik de kennis niet hebt van vandaag de dag en alles wat, weet u wel, decht ik zo van, ik vraag die gozert ff of die misschien wat voor een ouwe rot als ik over hebt, naja, aangezien u niet echt terugdeinzt om dingen te zegge die u op t lijf hangt, snapt ge, dus zodoende, dacht ik van. Ik vertel hem ff wat er aan het handje is en dan zie k wel.
Ziet u, ik ben zelf arbeider bij Opel geweest en ik kan t nie geloven dat die tyvus Schnitzels uit hen eigen kuilen kommen lopen om een beetje stennis en tering te gaan trappen bij mijn maatten, en vervolgens een beetje oude maniakken te lopen begroeten met hun handjes recht in de lucht, en elkaar met schijtoogjes aan staren en dan een beetje herrie en tering schoppen in Sachsen, terecht hoor al die protesten, stelletje rechtse Völlers, met de gespletenheid van een nassi, jaa! Zo zit de wereld kennelijk in elkaar, meneer, zo, verdomme, is hoe het hier zit! Niets anders! Beetje vanuit gaten elkaar met mortieren en alles en tanks lopen beschieten en om te keilen en dan, zomaar uit het niets, ineens, ja weet u meneer, gewoon de tyvus herintroduzeren om vervolgens een beetje te lopen flikkeren en te hannessen, alsof het EK niet heb plaatsgevonden, maar ondertussen vanneh, ja, ja, also, also roepen! Beetje discriminanten enzo, Opel arbeiders ontslaan en wat dan wel, ze zetten ze nog net niet op de trein maar godverdomme, straks sluiten ze die fabriek ook noch, jaja, beetje dit en dat, en ondertussen beetje bonskanseliertje uit de raam pleuren en dan zown stijf ventje met snor te laten surveijeren, niets daarvan, niets, niets, want die Schröder is helemaal nie zo verkeert en alles wat, helemaal niet, beetje belasting hier, daar.. ts, beter dan Balkeneinde met zn beschimmelde poten, stomme Harry Poter, overigens best aardig ventje, prima film ook jaa, zeker wel, maarja, daar ging het niet om eh, neej neej. Het gaat hier om duisland. Met zn vuile mofrikaantjes en alles wat. EK gezien dan? EK? Tss.. allemaal van die eh, tering scheidleiers, allemaal Gestapo, enzo, deden allemaal erg leuk hoor, met hun snorretje en alles wat, maar ondertussen beetje vrijven in handjes, beetje knipogen, beetje geld, fluiten hier, fluiten daar, buitespel enzo, overtreding, en alles tegen ons eerlijke vrijbuitersz eh, ja allemaal. Maar, daar gaat het niet meer om. Neej, want als het daarom zal gaan ken ik wel ff doorgaan, maar tgaat over die godvergete NPD. Staat er zown vent in zown stijf, grouw, pak, nog net geen snorretje, wel een nerdface en een dik bol lijf, en naast hem zown andere idioot, met wel een verdomt snorretje en alles wat een beetje te ijlen en vingers in de lucht en alles wat. Beetje grijnzen, beetje te alsoalso’en, beetje de dwazen uithengen, alsof zij geen ide hebben van neejneej, maar ondertussen beetje lopen te negeren en alles wat: blond, bruin. Stelletje moffen! Haa, en waar zijn die verdomde duistsers als je ze nodig habt, beejte rundschwanzen und so weiter, und so weiter, protezteren, hoo maar, ken er nog eens bijkomen, tis t Oktoberfest, verdomme, kzet mijne bier niet opzij voor een of andere dwaaz met ene bril en een snor en een gezicht alsof die op de pot zn ei uit zit te drukkne, met zn helm en z’n h&m stropdas, mofrikanen, neej, bierzuipen, schnitzels en braatwursten fressen, dat doen ze den wel weer, en käse enzo, en nog zwei… jaja, beetje gaylord-‘Ich bin Hans, und ich bin Gretel’marrathonnen houden en alles wat, beetje Borrusia kijken hier, daar, en alles wat, beetje bezatten, maar die politiek, ach wat, rechts, links, kan mij het potten, als ik vanavond maar plet kan ligge, met een buik van hier tot aan me oor, en popstars de rivals aan op ARD en een volle pint en een hoofd van de lazures, dan is t goed, ja, zo denken zij dan. Tivus helmen. Je hebt er neks aan. Alleen een hoop stront en gelazures. 14 jaar en nog wat kapitalizme en alles wat en das dan gelijk aan 14 jaar bedrog en zo, weet je wel, alleen maar werkloosheid, alleen maar klagen, maar ondertussen, onder het staken en alles wat bij Opel enzo, beetje met trucks en ditjes en datjes, een beetje zuipen, Oktoberfest feiern, iedereen blij, behalve Schröder, enzo, jaja, want belastingen schieten er weer bij in en zo. En dan fascisten enzo, die zijn ook nooit blij, hebben zown strakke smoel dat je denkt van jezus tering, zak ff weg ofzo, weet u wel, ja, oplossing hier en daar, wij zien geen problemen, ach mensen en dit en dat, en ondertussen weer gelikte snorretjes en alles wat. Vooral allemaal jeugd enzo, zoals u en dergelijke, maar dan duits en fasjist weet u wel, allemaal marcheren met snorretjes en lijntjes en toupetjes en loopgeweren, allemaal also also, zo het parlement in. Who ist die Bahnhof is r niet meer bij, tuig tot n met, echt uzi’sgedrocht enzo, kzie het allemaal weer gebeuren enzo. Straten in de fik. Allemaal korting bij de mediamarkt enzo, ze zijn dr toch nie gek, of wel zo? Naja, ik weet het nie meer hoor, allemaal asso’s, raspatatten en alles wat, weet u wel. Nouw, da vind ik nou. Moest ik tog ff kwijt, weet u wel.
Bedankt voor uw aandacht.

Vriendeleik ondertekent,

- dMsP -

Zoiets zet je toch aan het denken. Over meerdere dingen. Ik pak een glas Sprite en neem een slok. Op het nieuws gaat het over Duitsland. De tv zet ik uit en ik lees de e-mail opnieuw, geprojecteerd op het flikkerende licht van het beeldscherm. Ik denk toch maar dat ik ichbineinkartoffel@alsoalso.de terug ga mailen. De verleiding is immers te groot. Wellicht een fijne discussie in ’t verschiet. Maar voor nu rest slechts dit, dat ik in een creatieve opwelling niet aan u kon of wilde onthouden. Ondertussen sluit ik hierbij deze dag af. Morgen wellicht meer.

Voorbereiding

De handen rechten
Staand in rij
Fascisme, oneens zijn
Geen afgunst daarbij
Maar toelating.

Allen volgen
De neuzen rechtend
Gleichschaltung
Niemand vechtend
Het kwaad denkt.

Moraal en wapens
Geladen, berust
Geen onschuldige, een moeder
Hoe zij haar laatste foto kust
En huilt.

Angst naar het oosten
Een drang van binnen
Een verlangen, een wil
Doch niets van zinnen
Bezinning komt later.

Opmars, einde
Alom vrede?
De moeder huilt
Hij hoort haar bede?
De tranen komen.

Tranen van dood
Kampen geleegd
Assen en resten
Uit het leven geveegd
Voor goed.

De voorbereiding is compleet.

Kritiek

2004-10-19T14:14:00.000+02:00

Kritiek is als pindakaas met macaroni, als schimmel in een glas water, als een rood bloedspoor op zwart fluweel, een eskimo die leest over Guust Flater. Kritiek is eigenlijk best logisch; zo logisch als een Frans woordenboek waar geen woord Frans bij is, een horloge, dat sneller tikt om te concurreren met de klok, een cd hoesje dat niet open wil, een veeteler die een schaap ziet en uizinnig uitroept: ‘fock!’. Kritiek is onmisbaar; onmisbaar als de kromme tenen na een potje kokkerellen, als de ketchup op een klont hutspot, onmisbaar als de studie over potglazen, als een goede thriller met een waardeloze plot. Bekritiseren. Niet iets wat je kan verleren, doch je moet bekwaam zijn het te verteren, niet uit je slof schieten wanneer mensen strijken met jóúw veren, maar, hoewel je het soms moet ontberen, sterk staan, de schoonheid van discussie en stil zijn begrijpen en waarderen. Accepteren, wanneer mensen jou kleineren, voor het doel waarmee zij, als wijze geren, niet willen blameren en waar ze ontkennen samen te zweren, tegen jou, doch slechts claimen te willen enerveren, zodat jij jouw minderheden kan herkennen zonder met lichamelijke onderdelen te hyperventileren. Radicaliseren en discrimineren, de lijn ligt dicht bij idealiseren, een wil door navigeren, door te bekritiseren, maar als mensen rationaliseren moeten ze zich toch realiseren, dat tolereren het tij moet doen keren.

Juist… ik drijf te ver door in mijn enthousiasme. Deze column ging over kritiek. Kritiek in het algemeen. Kritiek is niet iets wat ieder mens kan verdragen. Sommige mensen kunnen het niet uitstaan als ze worden bekeken op wat ze doen, gewezen op onvolkomenheden, aangestaard omdat ze niet precies die instelling of sociale beschouwing hadden die van ze werd verlangt. Ik ben zo iemand. Ik kan er niet mee omgaan als iemand tijdens een one-on-one op msn – waar je je best doet om zo goed mogelijk qua typesnelheid voor de dag te komen (je hebt immers geen typediploma en je wilt de nerdjes immers bewijzen dat dit absoluut een overbodige zaak is) en terwijl je een diepfilosofiese kwestie ontleed – jouw gaat wijzen op je ABN oncorrect taalgebruik. Uiterst haatoproepend en frustrerend. Net zoals wanneer je je meest vergegrepen composities maakt uit woorden die je zelf haast niet begrijpt en die zo wonderschoon zijn dat alleen zij de juiste combinatie vormen voor een haast ‘devine’ en lyrisch gedicht; je werkt je er de pleuris aan, nachten tot vier uur, dagen zie je geen zonlicht en alles wat je doet naast je buiten zinnen treden om hét (met een hoofdletter ‘H’) te creëren is op een houtje bijten. Je presenteert het, wacht in spanning, de vraag: ‘wat vind je er van?’ lijkt enkel een retorische, want hoe kan het dat deze vorming van artistieke vrijheid minderwaardig scoort dan jouw verwachtingen? Je kijkt de honderdsten weg op de klok – dit is het moment waarop je hebt gewacht – je laat het enkele mensen lezen en dan iemand die al zijn moed bij elkaar raapt – in je hoofd hoor je de lofzang al klinken – en zegt: ‘ja, ‘s wel aardig.’

Sorry mensen, maar dat doet mijn bloed soms wel eens koken. Natuurlijk is dit sterk verwant met smaak, ik kan natuurlijk niemand beschuldigen voor smakeloosheid, maar op zo’n moment begin je toch te twijfelen aan jezelf en aan een ander. Je begint te twijfelen aan die dingen die jij eigenlijk allang voor lief had aangenomen. En dát is toch misschien ook wel weer goed. In ieder geval voor mij. In ieder geval voor een persoon die zijn ego wel vaker weet te strelen met andere zaken, dan waarmee hij denkt zichzelf te kunnen verheerlijken. Voor zo iemand is het wel goed. Het is gewoon goed dat die mensen realiseren dat zij niet alles zijn wat zij hoopten of denken te zijn.

Ik begin een beetje vast te raken. Laat ik er nog eens een voorbeeld bijhalen, om extra te benadrukken, nou ja, wat ik hierover voel.

Vorig jaar zat ik nog op stijldansen. Geweldige bezigheid, altijd gezellig om samen te komen op zaterdagavond en dan een beetje maf te gaan cha-cha-cha’en onder het genot van een heerlijk muziekje en een goede grap. Ik danste met Steffie. Steffie is zo’n beetje de Rintje Ritsma onder het dansen, een échte allrounder en overal even goed in en even precies en perfectionistisch. We zaten dus zo’n beetje te swingen op een leuke Zuid-Amerikaanse sound en ik leefde me uit, want dat Latin is echt mijn stijl. Je voelt je wel goed, danst vrolijk verder, maakt grappen met Nico – voornamelijk maakt Nico, dansleraar, echter grappen met jouw en dan voornamelijk óver jouw – en je denkt dat het allemaal wel oké gaat. Dan kijk je vooruit, je realiseert je immers dat dat ook wel aardig is aangezien je toch sámen met iemand anders danst. Je ziet een vrij nors gezicht. Je voelt al dat het niet goed zit. Omdat je niet meer echt oplet op de dans doe je een pasje fout. ‘Kijk dan uit! Ik zit hier constant te leiden, dat moet jij doen hoor, als man! En stop eens met die belachelijke bewegingen die je maakt,’zegt ze ineens. ‘Je lijkt wel een clown,’ kwam er nog net niet achteraan.

Zulk soort dingen geven mij toch twijfel over het voortbestaan van kritiek. Waar is het goed voor? Als iedereen gewoon zou zeggen: ‘te gek, meesterlijk.’ Dan zouden we toch een geweldige maatschappij hebben? Niet?

Dit zet me toch weer aan het denken.

De heer Bär: “Homoseksualiteit is een ziekte en een straf van god.” Ja, wauw, te gek man, wat uitgekookt; geweldig verwoord!

Ayaan Hirsi Ali: “De islam is een achterlijke cultuur.” Ja, inderdaad. Te gek, meesterlijk!

Minister Nawijn: “De doodstraf moet weer ingevoerd worden.” Je hebt gelijk. Doe d’r maar twee. Wíj zitten op één lijn, he Hilbrand?!”

Rocco Buttiglione: “Vrouwen behoren geen rechten te hebben!” Wat je zegt, helemaal mee eens. Jouw opvattingen zijn echt da bom!

Je snapt dat dit niet gaat. Ik snap nu ook, hoewel déze uitspraken veel meer dan kritiek alleen te verduren zouden moeten krijgen, dat het onmogelijk is kritiek te verbannen naar het non-verbale. Op sommige zaken moet gewoon commentaar geleverd worden. Daarmee is deze zaak ongeveer ten einde. Ik laat het nu rusten.

[no comments]

Lol & Colabroek-associaties

2004-10-17T19:53:00.000+02:00

En toen stond ik dus op één been aan m'n broek te likken.

Luister ik ben niet perfect - verre van - maar gisteren was toch wel even heel absurd. Een beetje toelichting is wellicht wel vereist.

Het begon allemaal gisteravond. Nadat ik op de gok enkele straatjes uitgekozen had en linkse en rechtse fietspaden om beurten koos als afslarichting, stond ik voor een statig rijtjeshuis. Ik stapte van m'n fiets af en belde aan, hopend dat het Nienke was die zou opendoen. De vrouw op de deurdrempel had rimpels en een bril, een verschrompeld gelaat en prieloogjes die mij bespiedend opnamen; Nienke had deze genoemde kenmerken naar mijn mening niet. Een ander verschil was dat Nienke nog een heel gebit heeft, geen halve, geen gele tanden en/of kaakuitval. De vrouw leek toe aan een aanleunwoning, Nienke is net 16 geworden: weer geen overeenkomst. Zoek de tien verschillen leek geen lastige opgave. Ik besloot de proef op te som te nemen en ik vroeg of de vrouw wist waar de familie Dasselaar woonde. Drie huizen verder, zei ze, even nadenkend. Ik wist genoeg, haalde opgelucht adem en bedankte de vrouw. Vervolgens liep ik naar mijn fiets, die ik straatafwaarts meesleurde.

Na enkele meters gelopen te hebben en m'n fiets gedeponeerd te hebben tegen een struik, belde ik aan bij nummer 53. Een stralende Nienke deed open; het was haar verjaardag. Ik feliciteerde 'r en trok mijn jas uit. Even d’r ouders gedag gezegd en daarna gelijk maar naar boven gegaan, iedereen gedag gezegd, kennisgemaakt met Ida en vrolijk mezelf neerstrijken in een gesprek omtrent lieflijke koetjes en kalfjes. Het was allemaal erg gezellig; er arriveerden meer mensen. Het resulteerde in een dolle boel.

Dingen begonnen fout te gaan. Zeker toen Derek aankwam in de kamer van de jarige jop. Als in een impuls werden mijn lachspieren geactiveerd en getest op de doldwaze streken van deze goede vriend. Een glas cola overstroomde en vervuilde de dekens op Nienke's bed. Nienke hield zichzelf er vrij goed onder. Inwendig dacht ik dat ze het wel niet langer meer zou kunnen trekken, maar ze bleef er even gezellig en vriendelijk onder. Er ontstonden wat rare discussies, zeer vreemde opmerkingen en acties waar ik me bij deze hard van wil distantiëren. Zoals het likken aan mijn broek na het door Nathalie morsen van een geheel glas cola – wat op zijn beurt weer ontstond door een gevecht om een studiebeurs-dobbelsteen – op dit stuk bedekking van de bewegingsornamenten van het lichaam. Dit leverde immers een polarisatie op van wat verstaan wordt onder de toestandsaanduiding ‘normaal’ en het uiterst tegenovergestelde.

Ik likte daar dus aan mijn broek – de colafles was immers near-it’s-end en de combinatie met vezels smaakte niet verkeerd, het smaakte zelfs naar… meer – toen ik weer ging zitten. Er ontstonden vervolgens misvattingen en hilarische ontwikkelingen toen het woord ‘nat’ ter sprake kwam (ja, je kan het zelf wel bedenken) en de avond monde uit in meer intriges en andere onderwerpen die ik hier liever niet wil bespreken of aan herinnerd wil worden, daar ik ze vandaag met de grootst mogelijke moeite vervoerd heb naar mijn denkbeeldige blockzone.

In elk geval was de avond die vandaag de dag als de avond van gisteren wordt beschreven, erg gezellig en voor herhaling vatbaar. Ik wil Nienke bij deze nog een heel mooi leven toewensen en ik hoop dat er nog veel verjaardag-filmavonden zullen komen. Nu, streef ik echter uit naar de dag van morgen. Ik hoop dat ik dan het een en ander vergeten ben.

Zo klein ik ben

2004-10-16T18:39:00.000+02:00

Soms realiseer je je... dat je klein bent. Niet klein in lengte, of in gedrag, niet als in een peuter, iemand benodigend autoriserend gedrag. Maar klein, klein in de wereld. Als één van de biljoenen. Zo gebukt gaant onder tirannie, waarvan je nauwelijk weet hebt, doch waar je wel de adem van onderdrukking voelt door het nieuws, door de dagelijkse zaken uit een gewone zaterdag. Daaraan wil ik een gedicht opdragen. Ik heb het vorig jaar geschreven.
___________________________________________

[uit de bundel: Het Eeuwige Oordeel]

Naar geweld heb ik gekeken
Van buiten ben ik niet meer klein
Verdriet en leed heb ik gezien
Kind kan ik nu niet meer zijn

Angst omvat mij door de beelden
Door de beelden die ik zag
Zij stoten liefde uit mijn leven
Tranen omvatten nu mijn lach

Levenloos nu zit ik hier
En niemand die het ziet
Ik luister naar mijn kloppend hart
Haar slag, zij tempert van verdriet

Naar angst heeft mijn ziel zich reeds gebogen
Om snel en gelukkig te omarmen
Haat heeft mijn tranen weg doen vloeien
Zodat zij haar met liefde kon erbarmen

Ik luister naar jou dankbaarheid
De dankbaarheid die in mij weerklinkt
Gestaag vloeien nu de tranen
Wanneer mijn ziel voor altijd naast mij zinkt
_____________________________________________

Ja, soms realiseer je je dat je eigenlijk niets bent. Niets in vergelijking met de machtige wereld, met keuzes van hogere hand. Staking van het ov, Kruidvat, dat net voor je neus dicht gaat, een op te ruimen kamer. Zo'n dag, is nu.

"Nog een rondje"

2004-10-15T20:26:00.000+02:00

Vandaag was het zo'n dag van herinneringen opdoen, barvrouwen dissen, je melig/intellectueel voelen, de haatdragende ov-gedachtes (Gestapo blokkades: Die Laufschwanzen hebben gewoon met opzet de infrastructuur verstoort en wíj, de chauvinisten van de Nederlandse samenleving gaven daaraan toe... Falen van het Verzet! aldus de veteranen (zie: Sociaal Wonder)) uit je hoofd blokken, stokjes van hout tot schilvers slaan, over de schreef gaan, stokjes kapot, lachen met Kroon, lachen óm Kroon, vooral om neus Kroon, grapjes terugkrijgen, chocomel drinken met docenten, cabaretspelen, voor lul staan met cabaretspelen, “DIE” (in het engels. “Sterf” dus) te horen krijgen, alsof die mensen Romeinen waren… (that’s one pass of civilisation they’ll never cross), gt-ownen (laat maar...), meer dingen vat op hebben, een expositie bekijken, onwijs wegkwijnen van afgunst in het hoekje van diezelfde expositie, luisteren naar muziek, de muziek niet meer kunnen horen door slaap en een lange geeuw, een vent met slippers&pet tegen het lijflopen die zegt tegen Laura: "jij vind je zelf mooi, he? Maar ik ben nog mooier", de man met slippers&pet dissen waar hij bijstaat, terugfietsen naar de muziekschool, mijn eerste oliebol eten (eigen, creatieve parodie van 'All the things she said', maar dan 'Oliebollenkraam' kwam weer bovendrijven), Gone in 60 seconds kijken, het plot van Memento viewen – insane wicked film, met Gijs levelen, Top Gear kijken, posten, mezelf mislukt voelen omdat ik van F2mke’s favorites verwijdert ben (ik denk dat het iets te maken heeft met René…eigenlijk), Op Sterk Water admiren en als naijlend aasdier hopen te fungeren als een bijrolletje in het toekomende Morin-spektakelstuk van Persona. Krankzinnig, in een woord, wat ik vandaag meegemaakt heb. Toen ik een beetje na zat na te shaken en hier en daar te dissen in de Peppel bedacht ik dat het best wel een geslaagde dag was.

Niet het minst tijdens het schrijven van een soapscène wat ik samen met Bert/Gijs (ik weet het niet meer hoor) moest doen. Ik zal jullie dit stukje dan ook niet onthouden. We kregen een foto voorgeschoteld, waarover wij dan, daarna, onze artistieke uitspattingen en ingetogen dialogen op los mochten laten. We wreven in onze handen. Het idee kwam al snel, haast net zo snel als wij de onderscheiding tussen zakenman en neushoorn hadden gemaakt als Meneer/Sir Red en Erica Terpstra. Ons stukje begon.

[uit: Terpstra & Red zoeken iets uit.]

Red – “Ja, dan kan je ‘ja’ zeggen of ‘nee’. Behalve natuurlijk als je een dyslect bent, of een immigrant uit een ver, vies oord.”

Terpstra – “Nou moet je niet alles naar jezelf toetrekken!”

Red – “Ja, ja, maar elk voordeel heb zo z’n nadeel, eh.”

Terpstra – “Klopt. Daarom moet ik je wat bekennen.”

Red – “Wat dan?! Als je ‘A’ zegt moet je ook ‘B’ zeggen, is ’t niet?’

Terpstra – “Ja, ik… ik zeg B.”

Red – “Wat wil je me dan vertellen…”

Terpstra – “Ik ben een neger.”

Red – “Zie je dat als een nadeel, discriminant?! Als de Gestapo hier was zou die zeggen: also, also”

Terpstra – “Waarom heb jij altijd de neiging om deze reeds rasociale segregatie, waarin de sportaccommodatie zo snel afslankt als ikzelf…”

Red – “Nou, als dat de mate is waarin het afneemt, zit het wel snor, geloof ik zo. Ha-ha-ha.”

Tersptra – “Stil, wat ik probeer te vertellen is dat waar jij je verschuilt achter beschuldigingen van discriminatie, jíj de racist bent. Wie laat er anders stonede Afrikanen in rieten rokjes de bananendans doen.”

Red – “Dat argument gebruikte ze in de oorlog ook al…”

Terpstra – “Oorlog… kan je dat eten?”

Red – “Eten, eten…?! Er is meer aan de hand dan het enkel vervetten van een reeds zwaar liggend onderlijf, vetrol…”

Terpstra – “We laten dit onderwerp maar vallen. Oké?”

En terwijl ik lekker achteroverleunend in de Peppel een 7-upje dronk (hoewel ik trouw-Sprite fan blijf overigens – no the hate-mail!), die ik in mij op kon nemen aangezien ik een paar van Kroon’s consumptie kaartjes achterovergedrukt had, luisterde ik naar het gebrabbel van leerlingen en twéé (ja twéé) gedistte barvrouwen. “Doe nog maar een rondje,” zei ik! Ik glimlachte zo intellectueel mogelijk naar achter de bar. Zozeer als zij de betekenis van consumeren niet naar het Latijn hadden weten te weerleggen, zozeer waren zij nu ook weer verstrikt in raadsels, daar zij de dubbelzinnigheid van de woorden niet konden bevatten.

Ik denk dat ze tegen deze tijd… naja, misschien niet helemaal rond deze tijd, in de bibliotheek (ik schat ze immers niet een Van-Dale thuis op de plank te hebben liggen).

Co…co.ccc..me..re..n.

Ja, daar is het. Eindelijk. Consumeren; had dat irritante kind toch gelijk.

De rit van Donets’k

2004-10-13T18:16:00.000+02:00

Er stond iets op het punt van beginnen in het Zuidoosten van Oekraïne, waar de meestal duistere straten van Donets’k gekleurd gingen in het felle morgenlicht. Donets’k was een verlaten stad, luierend in haar zonde en armoe, die haast verzwolgen was door corruptie en angst. Angst voor rovers, voor de Sovjets, het communisme die door middel van onderdrukking haar wil weder wilde opleggen aan het voor de Unie westelijk gelegen land. Het was in deze stad, op deze morgen, terwijl Donets’k ontwaakte uit haar roes van de misdadige, inmiddels vervlogen nacht, dat de afspraak gemaakt was. Er heerste een spanning, maar niemand wist het te begrijpen. Niemand wist te verklaren wat dat hij voelde en welke grote dreiging van de nimmer rustige straten uitging. Het was alsof ieder mens wist wat komen zou, doch geen van allen kon het onder woorden brengen. En dat was het ook.

“Djäne, Djäne!” Een bus, door een oogopslag vertellend van de welvaart van de streek, kwam met veel moeite en inspanning tot stilstand voor de bushalte in het centrum van de grote stad. Een jongetje stapte in. Alleen. ‘Moeder’-ziel alleen. Er was niemand die zich om hem bekommerde of op hem lette. Hij sloop langs de half slapende chaffeur en ging op de vierde rij rechts zitten, zijn lijmpotje in de hand. Onrustig tikte hij met zijn hoofdje tegen de rugleuning, de versleten veren hielden zijn gespring nauwelijks, maar toch zakte deze niet ineen zoals velerlei anderen zetels reeds wel hadden gedaan. Hij zag ze, maar bood er verder geen aandacht aan. Met zijn armpje sloeg hij om zich heen. Hij raakte de leuningen en merkte hoe zijn vel terugsloeg op het koude leer. Aan de overkant van de kloof die hem van zijn de andere stoelenreeks scheed, keek een man hem aan met lede ogen. Hij had een tenger postuur. Een brilletje op, met verkleurde glazen. Twee niet-passende gympjes vloekten tegenover zijn nette, gestreepte broek. Het leek ‘m geen misdadiger. Geen komrad. Sovjet? Nee.

Voor hem zat een andere man. Djäne schatte hem rond de 40, 50. Midlifecrises, zo dacht hij. Had ‘ie op school geleerd. Z’n leraar scheen het volgens zijn broer ook te hebben. En ook al wist Djäne nog steeds niet wat het betekende, hij geloofde dat wel. ‘T was immers een SOV. Deze meneer hier voor hem vond Djäne geen SOV. Maar tegelijkertijd, kon je dat nooit weten. SOV’s konden overal zijn. Djäne was op zijn hoede. Hij snoof wat aan z’n potje, z’n hoofd schudde. Toen werd ‘ie kalm. Geen Sovjet, schudde hij z’n hoofd.

Hij draaide zich om. Even overwoog hij in het gangpad te staan. Dan kon hij alles beter zien. Hij besloot echter te blijven zitten. De whiskylikkers hadden anders beter zicht op je. De rotzakken, met hun PSG-1’s. Onschuldige burgers, als ratten in een haviksval. Communisme, Djäne wist er niet veel van. Het leek hem slecht. Dat was wat z’n broer hem altijd zei. Z’n vader vroeger ook, trouwens en Djäne was ervan overtuigd dat als zijn moeder er nog was, zij hetzelfde tegen hem zou zeggen en hem zou waarschuwen voor de gedrochten. Achterin de bus zaten twee vrouwen. Zij interesseerde hem verder weinig. Vrouwen waren geen komrads. Geen communisten. Geen moordenaars die terug wilden van wat zij vonden dat van hen gestolen was in het jaar ’91. Achter het aanrecht zagen zij niet veel meer van het leven, immers. Djäne vond dat goed. De wereld was té slecht. Zo slecht dat hij wist dat een vrouw haar nooit zou kunnen accepteren, of erin leven. Hij keek verder rond. Er zaten nog twee jongens. Die leken hem eveneens ongevaarlijk. Toch nam hij ze in hem op. Beiden zagen ze eruit zoals vele van hen eruit zagen op een maandag zoals deze. Voor Oost-Europese nette begrippen hadden ze zichzelf kleding aangetrokken voor feestelijke bijeenkomsten die diezelfde avond gehouden zouden worden in de warmte van cafés. Het waren warme kleding, die ze droegen. Want desondanks de zomer waren er geen mensen die liepen zonder sjaal of das, als ze de mogelijkheid hadden dit te betalen. Er heerste koude. Koude alom. De jongens waren beiden rond het midden van hun tienerjaren. Trots lieten zij de stoppeltjes zien, die begonnen te groeien op hun huid. Hun haren hadden zij gekamd, gewassen met het vervuilde water uit de rivier. Ze zagen er netjes uit. Het waren geen komrad’s. Geen Sovjets. Nee.

Een laatste man was totnogtoe onttrokken gebleven aan de oordelende blik van Djäne. Djäne bekeek hem nu. Hij trok zijn hoofdje schuin, terwijl hij snoof aan zijn potje. De man liep in een nette broek, met zwarte leren schoenen. Een hoed bedekte zijn hoofd en een lange, donkere cape lag om zijn lichaam. Het was een westerling. Djäne zag het. Afgrijzen maakte zich van hem meester. Westerlingen moesten zij niet. Dat was wat zijn broer zei. Djäne draaide zich snel om. Hij tikte zenuwachtig op het raam. De bus was bijna bij z’n halte. Op straat waren er nauwelijks mensen en de mensen die er waren, waren zodanig afgeschrikt door het aanrazen van de bus, dat zij zich met hun broden en andere spijzen zo snel mogelijk uit de voeten maakten in de donkere schuilplek die de spelonken boden.

De bus stopte. De volgende halte was de halte van de jongen. De twee kleine vrouwen stapten uit. Geen Sovjets. Hij had het goed geraden. Alsof het een kruiswoordpuzzel was en het juiste woord zojuist uit zijn pen was gegleden, zo verrukt was hij te ondervinden het goede antwoord gegeven te hebben.

Een nieuwe man kwam binnen. Djäne wist het meteen. De gelaatstrekken waren geenszins angstig, zijn donkere baard was niet die van een Oekraïner. Alsof hij het kon ruiken en alsof de man rook naar de verlokkende lijmgeur, zo wist hij dat het goed fout zat. De man droeg een geruit vest. Het bolde op, maar Djäne zag geen vet in het ijzige gelaat van de man. C4. Het was over. Zo wist Djäne wel. Hij vond het wel spannend. Verder dacht hij er niet veel over na. Hij verborg zich onder zijn stoel. Twee keer werd er geknald. Midden op de weg stond de bus nu stil. Een kreun. Onder de stoelen door zag hij het bloed van de chauffeur neergutsen op de versleten vloer. Nog een kreun. Een kermend verlangen naar redding. Door het accent kon hij weten dat de westerling eveneens was gevallen. Hij lag nu op de grond, schudde na. De bus schudde mee.

“Это для коммунизма! Apprehension не для меня, apprehension не для смерти. Оно только что-то вы все случаете, так, что смерть выдержит свобода и верование. Ваши swines vulgarity no longer не заслуживают. Дорог я убил бы вас для. Я буду однако никаким садистом. Живите для коммунизма! Плашка для коммунизма.”

In een enkele seconde was het gedaan. “Djäne, Djäne!” riep het jongetje tegen zichzelf. Hij schudde, was bang, angstig en voelde zich toch bevrijdt. Een laatste maal rook hij de geuren van zijn potje. Hij had het kunnen weten, in onderbewustzijn was het misschien ook zijn bedoeling geweest. In zijn hoofd hoorde hij zijn moeder schreeuwen. “Djäne, Djäne!” Hij herinnerde zich het marktplein. De krantenkop. De doden. De Sovjets. Het communisme. Het was niet gek dat juist deze dag gebeurde wat er nu juist plaats had gevonden. Het was 24/8. Nationale feestdag. Onafhankelijkheid werd gevierd. Het was de juiste dag, voor een moord op wraak. En wraak was het juiste woord dat Djäne had gezocht, toen hij zijn moeder vasthield in zijn armen. Ze bloede hevig. Ze ging dood. Hij wilde wraak, maar had geen C4, geen PSG-1. Hij had enkel zijn potje. Dat was zijn troost. Zijn enige.

Dinsdag. LV.

2004-10-12T19:05:00.000+02:00

Repetitie. Week. Hele week. Geen les. Toch warme; warme trui aan. Door de wind. Toch school. Fout? Nee. PW. Welk lokaal. Te laat? Nee he? Klote. Niet? Naar binnen. Ik? Ja. Mooi. Gelukkig. Geen oranje. Papier. Datum. 11e? Nee. Klas kwaad. Afgrijzen. 12e, tss. Begint. Zwoegen. Kijken. Links. Takkenhandschrift. Handen in haar. Nog eens kijken. Nu rechts. Hand schuift. Nee! Gvd. Tikken. Tikken met been. Aandacht. Hallo! Geen interesse. Balen. (Tyfus!) Naar achteren. Ondersteboven. d wordt b. Verdomme. Of nee; p! Snap niet. Lid draait. S.O.S.? Nee. Geen hulp. Draai me om. Kauw op pen. Denkt. Inkt in mond. Gadverdamme! Doekje. Geen hulp. Leraar kwaad. Kijkt nog eens. Achter. Etui. Flikker op. Tering. Stress. Draait om. Ogen. Zie de ogen. Leraar. Kijkt. Gloeiend. Erbij, nee, tering. Takken! Handschrift. Snol. Nee. Leraar. Pen. Rode pen. Nee! Rode inkt. Dreiging. Cijfer? Nee toch. Klere. 1.

De twee broers

2004-10-11T16:11:00.000+02:00

Momenteel is dit stuk gedateerd. Alles is nu anders en zoals ik het zie is er veel voorbij gegaan en gebeurd. Als ik er over nadenk heeft er toch veel een onverwachte wending gemaakt. Er zijn plottwisten opgerezen uit zo’n inzichtloze dag als zondag. In één dag; er kan veel veranderen. We gaan terug in de tijd…

[zondagochtend, 10-10-04]

Buiten een geweldig leven heb ik twee broers. Eigenlijk drie. Ongewassen, onfrisse types, die graag hun imperium uitslaan daar waar ik tot nog toe verwoed trachtte te bestaan. Twee, in data en lengte ouderen – waarvan een m’n stiefbroer en een m’n raseigen echte – en een ondiscutabele jongere – mijn halfbroertje. Aan die laatste twee wil ik dit stukje graag toewijden, want het is met hen dat ik in dit weekend vol ongeloof opgescheept zit en veelvuldig hevig in de clinch raak. Fijn is anders. Fijn is als blije omstandigheden zich van je meestermaken in plaats van haatdragende en sterk irriterende; maar ik ga hier niet lopen mokken. Ik moet alleen het een en ander kwijt.

Face it, Anne zowel als Joël zijn aso’s. Ze gunnen een ander het daglicht niet, zijn vaak chagerijnig en lenen hun spullen niet of nauwelijks uit aan anderen, om vervolgens met zijkende weemoed mij te overreden als ze iets van me nodig hebben. Daar erger je je weleens aan. Een combinatie van de beide factoren die zij bezitten resulteert in een nog meer angstaanjagende macht. Het is als een binding tussen asocialiteit en egocentrisme met meer van datzelfde. Dit geeft gerotzooi. Vooral met mij. Zij weten gewoon niet en/of accepteren het niet dat ik geniaal ben en zij niet. Waar zij het waarderen om iemand anders af te zijken, de grond in te drukken en belachelijk te maken omdat ze het ergens niet mee eens zijn en ze immers niet mondig genoeg zijn zich op een gefatsoeneerde manier te representeren, doe ik dit niet en baal ik ervan als ze het weer eens niet kunnen laten alle aandacht naar zichzelf toe te trekken door op een dwaze manier van doen mensen te tarten met hun minderheden. Daarop zeg ik dan ook nee.

Als er huishoudelijk zaken te doen zijn, komt vooral Joël – die altijd het gevoel heeft als jongste benadeeld te worden – uit de kast. Af en toe doet hij wat contactgestoord aan. Hij schreeuwt om het hardst omdat hij, zoals hij claimt, twee weken geleden ook al had afgewassen en wel op dezelfde zondag. Op zo’n moment probeer je jezelf even af te zonderen en in afgrijzen vraag je je af hoe zo’n verwend kreng jou familie kan zijn. Je komt al snel tot de conclusie dat het geen zin heeft om je je over dit te verwonderen. Het is een feit, je kan er niet omheen en legt je erbij neer. Je gaat maar achter de verslaving genaamd computer zitten, want een dag in het weekend brengt niet veel meeslepends en uitzinnigs met zich mee. Een paar minuten later staat je broertje naast je te trappelen en hij produceerd vreemde geluiden. ‘Moet jij niet afwassen?’ zeg ik met flink afgrijzen. Een grimas van leedvermaak verschijnt op mijn gezicht. ‘Nee, jij moet ‘t doen.’ Je had ’t kunnen weten. M’n grijns verdwijnt als een cd-rom die in het bezit van datzelfde broertje. Na even geproest te hebben en druk te protesteren besluit je maar gemoedwillig naar beneden te gaan. Je wast af. Stopt je armpjes in het warme sop en laat de pannetjes en bordjes glanzen in het muffe licht van de schemerlamp.

Vervolgens begeef je je met je nog nameurende, door je slaap aangedane gelaat, weer naar boven en doet de deur open. Je had het kunnen verwachten. Joël zit erachter. Natuurlijk wordt dat een puinzooi, want beiden ben je te weinig creatief een betere tijdvertoeving in te wijden en dus is de computer, in een weekend als deze, bij uitkomst de uitstek. Het hele akkefietje wordt een zowaar charismatisch duel. Joël doet het onder. Zegt dingen als: ‘ja hoor...’, ‘vast’, ‘maar jij bent gister 5 uur geweest’ en meer van datsoort gezwets. Vanochtend waren het er nog twee. Je legt je erbij neer, hoewel het je de grootste inspanning kost er niet op te slaan in wanhoop en frustratie. Je wil weglopen. Anne komt erbij. Met zijn ongewassen hoofd en nog in een roes van de vorige nacht verkerende gestalte staat hij in de deuropening. Op de een of andere manier ben ik weer eens degene die wordt afgezeken. Ik schijn een makkelijk doelwit te zijn.

Het cultureel dieptepunt van het weekend is bereikt. Zelfs de belachelijke grafics van een of ander door stof en tijd verteerd spel, dat je door verveling maar eens uit de nog niet helemaal uitgepakte verhuisdozen hebt geronseld, doet niet onder en wat er nu voor je neus ligt. ‘If Bealestreet could talk’. Honderd pagina’s ronkende, met afgrijzen vervulde pagina’s zijn er nog te lezen. Je telt ze af, als je de dagen afsreept voor je verjaardag. Twijfelend begin je te lezen. Voor een ander boek dat je ook voor school moest doorspitten heb je reeds erkend geen hoop meer te bewaren. De werkeloze dagen van Somberman, in het boek Somberman’s actie – welke fockin actie? De enige actie die het stuk ellende doet is van de wc naar zijn bed lopen – van Remco Campert konden mij zo weinig boeien dat het na dag 1 rigoreus zijn weg naar de oudpapierbak wist te vinden.

Maar terug naar mijn broers. Vooral Joël heb ik dus het meest last van. We delen namelijk een computer en dus een passie. Een gedeelde passie is zoveel als een gedeeld lichaam. Je voelt je invalide. Daarbij heeft mijn broertje vaak ook de uiterst frustratieopwekkende neiging om de waarheid net zo te veranderen zodat het gunstig uit voor hem. Hij liegt weleens, weleens vaak.Tegelijkertijd geeft hij mij dan echter geen enkele speelvrijheid in het af en toe enigzins verzachten van de exacte regelementen. Abses oproepend. Uitzonderingsloos.

Anne is daarentegen niet veel plesanter om een dag mee door te brengen. Hij heeft altijd gelijk, of dat nou werkelijk zo is, of dat het slechts zijn wil is die het zo verwoord doet immers niet terzake en zich soepel en meegaand tonend jegens anderen is er niet echt bij. Zeker niet als die andere mij betreft. Vergenoeglijk zit hij als een draakje met vierkante oogjes van zijn scherm, op zijn buit die hij niet wil afstaan. Niet aan mij, in ieder geval, terwijl als Joël om een van zijn gunsten vraagt schroomt hij niet z’n goederen uit te lenen, ofschoon hij ze meestal vertrapt en out-of-order wederverkrijgt. Dit onvertrouwen zie ik als een tekortkoming in hem en ik beschouw dit dan ook als pure dom- en onverantwoordelijkheid. Maar het is niet anders. Ik zal het subtiel trachten te houden.

Vandaag bevind ik mij weer in een van die intriges die mij zo erg verloederd aandoen, dat ik ervoor zwicht. Ach, het zal wel allemaal met mijn hoge sensitiviteit te maken hebben en dat mijn emotional quotion nou eenmaal meer bevat dan die van hen. Maar dat is eigenlijk ook wel logisch (zie  Een min een is twee).

Terwijl ik Beale Street allang aan mijn zijde heb geketend en ik niet meer zin kan opwekken om verder te vervolgen, wacht ik zwichtend op ADSL en op mijn broertje.

Scholieren.com lijkt mijn laatste redding.

Een min een is twee

2004-10-10T19:22:00.000+02:00

A, b, c’tje zou je zeggen. Maar niets is minder waar dan dat. Tenminste, niet voor mij. Hoge sensitiviteit zie ik niet als een uiterst inkoppertje. Het is wat ik mijzelf – gehindert door mijn bescheidinheid en zeer introverte zelfbewustzijn – natuurlijk nog nooit had aangeschreven, maar wat eigenlijk onlosmakelijk verbonden is met mijn persoonlijkheid. Nee, niet seropositiefheid, of iets anders van die negatieve aard, maar met een uiterste gevoelligheid, die velen boven het hoofd ronddwaald aanschouwd mijn hoge bewustzijn de karma van de wereld, met geopende ogen.

Eigenlijk heb ik het altijd al geweten. Waar mensen mij – met hun opgeblazen kapsones – als een verliezaar omschreven, mij met de woorden ‘watje’, ‘aansteller’ plus dergelijke barbarismen vervuilden en mijn ego vernederden omdat ik toch nooit sprak of deed, hield ik mij rustig. Immers wetend dat onwetendheid een zonde is, die elk mens met een zwarte rand omsiert en wetend dat zij mijn hoog ontwikkelde charisma niet wisten te begrijpen of te antwoorden, hield ik mij in en hield ik mijn onbegrip voor mijn zoveel omvattende zelf. Want ergens wist ik het toch al lang, doch uitspreken deed ik het niet: ik ben hoog sensitief.

Ik voelde dingen die anderen niet voelden. Spanning, waar anderen slechts rust ervaarden, redding waar de samenleving slechts hopeloosheid en agressie belaagde. Ik zag geen problemen, slechts hun oplossingen. Als iemand mij zei: ‘Ik heb een probleem. Help me!’ dan maakte ik een sussend gebaar. Dan legde ik hem een stilte op en antwoorde hem dat dat wat hij als een probleem ervaarde, eigenlijk een onopgevuld fontanel was waardoor hij de kern van inzicht miste. Problemen zijn er gewoon niet bij, bij mij. Ik kan ze tevens niet aanhoren, enkel beantwoorden. Ik zou mijzelf echter geen messias willen noemen, hoewel ik geen verdere reden zie mij dit niet toe te schrijven, dan dat ik goddeloos in deze wereld sta. Ik heb immers geen ander geloof, dan het geloof in mijzelf. Ik kan niet falen, als ik dat niet verlang en ik kan niet zwichten, als ik dat niet hoef, omdat ik net dat laagje meer van pure inzicht en uitstraling weet te bezitten die geen ander mij kan uitleggen of verklaren.

Ja, als je er zo over na begint te denken en toch eigenlijk wel steeds meer in begint te zien welk gelijk achter dit verhaal schuilt, ondervind je toch dat er geen ontkomen aan is. Waarschijnlijk verwijten jullie jezelf nu, niet als mij te zijn en niet als mij de wereld en de dagen van de horizon te kunnen ervaren, maar eigenlijk is het niet dat jullie er iets aan kunnen doen, hoewel jullie wel zouden kunnen proberen iets minder roekeloos en ongeorienteerd door het leven heen te druppelen. Dit verhaal is dan ook niet bedoeld als een onwerkelijke persoonsverheerlijking, of om jullie te laten inzien dat jullie ongelukkig zouden moeten zijn, ofschoon misschien een walm van genot jullie momenteel een uitzicht geeft in een niet-bestaande toekomst. Maar hoe kan een individu zich nu gelukkig prijzen, als hij of zij geen notitie heeft van de wereld zoals hij is: een aardkloot met een afgeschuurde ozonlaag, waardoor je verblind raakt door mogelijkheden en ingevingen? Ik begrijp dat niet. Ik moet toch bekennen dat ik blij ben erkend te zijn door mijn gevoel van grote gevoelligheid. Ik ben net die trap verder, die mij een overzicht geeft op de aandoenlijke manier van comminuceren en wetenschap overdragen, die jullie als megalomane homo sapiens koesteren.

“ Vroeger noemde men mij een doetje, maar nu weet ik het. ‘Ik ben gewoon hoog sensitief.’ ”

Reflector hand-out

2004-10-08T21:01:00.000+02:00

De grote trots, zo niet de absolute personificatie van de school van de kakatoeboomtoren (of hoe je ook de afschuwwekkende combinatie van lood en verrot staal wil verwoorden) werd vandaag in volle glorie afgeleverd aan uitzinnige feutjes, nonchalante bovenbouwers en zeer begerige leraren, die allemaal het pareltje van onze school toch wel op hun boekenplank wilden hebben liggen. Zodoende werd ik ingeschakeld voor deze belangrijke en uiterste precisie verlangende taak. Niet iets om tussen neus en lippen door even veronachtzamend achterover te flansen, nee zeker niet, maar met grote tederheid en geloof in onze roeping schaarden wij (ik en femke) ons bijeen om op, onder en met een kar vol reflectoren (de plurale vervoeging van onze ongezuiverde, alerte schoolkrant) de school onveilig te verklaren en gefrustreerde leraren en verveelde leerlingen een zucht van opluchting te schenken in deze donkere, om vakantie zwichtende tijden. Voor deze taak hadden we dan ook drie uren verklaard tot overbodig, om zo ons volledig te kunnen storten op dat wat onze weken van redacteurschap en columnciterende weken met een vergenoegzame emotie vervulde.

Natuurlijk ging deze dag niet zonder slag of stoot. Het begon allemaal bij Bert. En dan bedoel ik niet Gijs, als in Gijsbertus de Groot, maar Bert. Bert, de drukker. Niet dat hij veel geld achterover drukt ofzo, of een ander iets dat geassocieerd wordt met de naam die ik juist schetste, maar een drukker, als in het tot één maken van meningloze, ongepassioneerde A-viertjes tekst in een ware creatie van schoonheid en souplesse. Ik bewonder deze man ten zeerste. Bert doet waar hij voor staat; hij drukt. Hij weet wat hij doet en is niet bang om het aan een ieder te vertellen die het horen wil. Verder is hij Ajax-fan. Ik kan hier wel een lijntje mee trekken naar mijzelf toe. Dat vind ik leuk. Maar dan vandaag. Tot ons grote afgrijzen had Bert zijn werk nogal verzuimd. Slechts de helft van de met een oranje Garfield omkleurde boekjes lag ingepakt en wel, in vier dozen van 150 exemplaren, klaar om uitgedeeld te worden. De eerste tegenvaller was binnen.

Dan blijkt ook nog eens iedereen humeurig. Een uiterst ontstemde meneer Frederik stapt op me af. ‘Robert is met één b.’ Ik grapte er iets op terug maar tot mijn afgrijzen ondervond ik zijn uiterst serieuze opvatting hierover. Even was ik van de kaart. Eigenlijk kon je het ook wel verwachten. Maar ja. Snel was ik het weer vergeten. Nee, dan… net een nieuwe doos gepakt. Ik weet niet wat het is hoor, met mij en mijn gripvastheid, maar op de een of andere manier wist ik mijn aanhechtingsvermogen niet meer te stabiliseren. Een honderdtal netjes ingepakte exemplaren van de Reflector vielen eruit. Femke dubbel. Bert ook. Dan leraren die zeuren over de afwezigheid van een goedgevulde schoolkrant in hun verschoonde postvakken. Twintig keer uitleggen over het akkefietje met Bert. ‘Oja, natuurlijk,’ krijg je dan te horen. Frustrerend allemaal. Niet te vergeten de blauwe plekken die ik opliep door botsingen en geschuurde armen en benen, die aangedaan waren door het zogenaamde ‘reflectorkarretje’, waarmee we van elke mogelijke ongelijkheid op de schoolvloer afroetsjten, om onder luid lawaai de rust in de leslokalen te storen en te verruilen voor blije kindertjes die zachtjes schreeuwden: ‘De reflector, yes!’

Nee, het was echt een geweldige ervaring die mij nog lang zal bijblijven. Femke en ik nog steeds naketen over de avond daarvoor. Persona. Ook al zo’n mooie uitvinding, van een school, die zijn muffe, ongezellige en ouderwetse status alleen maar omlegt om te verdoezelen wat voor ’n ware verlokkingen er werkelijk plaatsvinden in de geheime bunker van een eigenlijk zeer interessante, hoogst ontwikkelde leefomgeving. Het is als het eiland van de Thunderbirds, eigenlijk een mainbase voor geheime reddingsmissies. Als de sneeuw iglo van Pingu, die eigenlijk een paradijs verhult. Als het smurfendorp, waar in werkelijkheid allemaal blauwe wezentjes rondhuppelen. Als 007, die eigenlijk James Bond is en als deze saaie vrijdagmiddag, die eigenlijk een ware verschuiling was van een geweldige dag als reflector uitdeler. Of gaat dat allemaal toch iets te ver.

De zaak betreffende ouders en fantasten

2004-10-06T19:29:00.000+02:00

Ik zit hier een beetje na te sidderen in mijn stoel van alle losgeslagen en opgekropte emoties van deze zinderende woensdag en ik kan het niet laten om jullie te storen met mijn sores, vandaar dit ‘postje’. Het was zo’n woensdag, die je niet snel vergeet. Ik was goed voorbereidt, had alle data in mijn hoofd ‘gestored’; veel kon er niet meer mis gaan. Ik leef nu in een week, die gewoontjes bedoeld was, maar a.k.a. préproefwerkweek, hoewel de leraren deze term liever vermijden. Het is nogal wat je zegt: een goedbedoelde uitglijder van de testleverende docenten, die het elkaar verwijten, maar ondertussen niets aan de stand van zaken veranderen. Af en toe vergrijp ik mijzelf aan bewegingen die mij niet uiterst normaal aandoen, maar die meer op krampachtige samentrekkingen van stress lijken en zo’n veel-te-doen-in-weinig-tijd bevestigend gevoel nastreven. Ik heb het druk. 2e fase, dat verwacht je niet. Ik hoopte door te gaan op mijn ‘easygoing, don’t take notice of school-and-homework’ traditie, maar geen enkel andere gewoonte is mij minder ontvreemd. Ik wordt gewoon onderdrukt, zodat ik mijn huiswerk maak en niet eens door mijn ouders of mevr. Bellekom. Even was dat toch een schrik, *schrikt* maar inmiddels is het de afbeelding van realiteit gebleken. Ik heb m’n kop er maar na drie keer te kraaien naast gelegd. De ontworteling van mijn superioriteitsgevoel jegens huiswerk, bevestigt het feit dat ik nu niet anders dan het geaccepteerd heb. Dat voelt wel prima, op een manier. De cijfers gaan goed. Alles wel lekker… maar dan:

Ouders. De twee, of soms meer, lieve mensjes in je leven die met hun renoverende gedachtes jou iets van beschaving willen bijbrengen en zich door niets in de weg laten staan bij deze zucht naar goede opvoeding. Soms gaat het wat ver. Je mag het huis niet uit, eerdat je kamer er wel geordend uitziet – in mijn geval een zeer lastige ontwikkeling (zie dan ook mijn eerde post in het archief van september: Het Kamer-Opruim-Incident) die nog niet geheel beheersbaar is voor mijn kwaliteiten –het huis er netjes en gefatsoeneerd uitziet en de hond uitgelaten en wel, weer stinkend op de deurmat zijn verschijning aan de mensheid presenteert. Je maakt afspraken met ze. Je denkt, ‘hè, klaar, eindelijk voor die TV, nu!’ maar een van die oplettende en lieftallige verzorgers van je heeft weer een nieuw gebrek in het huishouden ‘gespot’. Daar gaat je vrije tijd. Binnen no time is het historie en er is niemand die eens is zegt van: ‘heej, nou is het mooi geweest. Hup, ‘r uit. Het huis uit. Laat dat kind; kom op, ga ff ontspannen. Nou is ‘t mooi geweest…’ Nee, dat gebeurt niet. En zo wordt je vrije tijd, die je toch al zo weinig te verbruiken hebt in deze tijden van uiterste concentratie en inlevering van vrije uren, temidden van een rommelige en voor een proefwerkweek vóór de eigenlijke proefwerkweek vergooide dagen, verder gereduceerd tot je enige intieme en rustgevende, niet-met-ouders bewaakte moment, waar je rustig staat in de badkamer en denkt: ‘waar de nete is m’n flosdraad?!’

Soms vind je gewoon dat je ouders het even niet kunnen maken om je nog bezig te laten blijven. Ze lijken gewoon te denken alsof je niets te doen hebt. Alsof je de agenda van JAMAI (!) eropna zou houden. Het zijn rigoureuze fantasten, met een gedachtegang die die van Einstein ruim en breed overschrijden en dit lijken in te vullen met eindeloze gedachtes over kamer opruimen en dergelijke zaken. Even hangen is er niet meer bij. Vrij frustrerend, voor zo’n fervente Konmar-clan zondagshanger als ik, die graag zijn tijd en leven vergooit aan de grassprieten, bankjes en de door de supermarkt te bieden chocola.

Ik maak een bruggetje met André Hazes. Wat een vent was dat. Een echte kerel, held van het gewest genaamd Nederland. Een dorpsgek, bierofiel, AFC-lover, F-side dummie, pub nerd, noem hem hoe je ‘m noemen wil. Voor mij is het een icoon. Ook weer zo’n ware fantast, die ondanks zijn suikerziekte denkt zeventig biertjes op een dag te pakken en dan de volgende ochtend verbaast opkijkt omdat er zoiets onbegrijpelijks neergeijlt ligt op de vloer als ‘de vlieger’ – waar wij allemaal bij wegkwijnen, omdat dat toch hét lied was van the-good-old-in-de-prehistorie-blijven-hangen grafzanger, de vent van passie – omdat hij door zijn roes zo incapabel was de woorden behoorlijk te laten rijmen en te spellen, want alles draaide voor zijn ogen en de drank had hem aan hogere sferen overgeleverd. Wat hij bedoelde was dan ook niet de moeder van zijn zoontje, die hoog in de hemel was, maar hij, met z’n zotte kop. Nu is hij daar echt. Ik voel me schuldig voor die ouwe gek. Zoveel smartlappen heeft íe geschreven en nu is íe, alsof het een reclame stunt is voor eigen werk, ineens weg. In de Arena is vanaf de stip het begin van zijn dood afgetrapt. Hij zit nu weer aan de bar en langzaam sterft hij telkens weer. Met zijn brulstem maakt hij de engelenzangen onhoorbaar voor de andere genodigden, die op de wolken van de wereld nader van het leven weten te genieten en ondertussen lalt hij rustig verder en flanst opnieuw geweldige creaties uit z’n achterwerk.

‘Oh mooie, blonde vrouw, wat denk ik toch aan jou, ik hou zoveel van jou, maar jij bent mij nooit trouw, en dat is niet gek want waarom zou, zou je mij ooit kiezen, gezien mijn vrij stevige, doch ingetogen, 4kilo afgevallen, doch potige, maar met een goed hart belegde en ajax-jaarbonnoment bezittende en toch ook wel goddelijke, magistrale, uitstralingsvergevende en niet te vergeten zo rond als een tonnetje gevormde, mijn vierkante en bierbuikige, allesomvattende, varkensachtige…olifantpasserende, dikke botten, bierpenzige… (climax…climax) ………bouw…’

Herman tikt op André’s schouder. Hij kan het niet langer aanhoren. ‘He, ouwe jongen,’ zegt ie en wend zich dan naar de kastelein. ‘Doe ‘r nog maar twee, voor mij en m’n maat. Het buikje heeft trek en hoe je het ook went of keert… het is beter dat hij onder de tafel ligt dan dat hij hiermee verder gaat.’ Hij knikte naar André die nog beslist niet van plan was het bijltje erbij neer te gooien, zeker niet nu hij zo goed op dreef was. De kastelein begreep het en bood een rondje van de zaak aan. Herman glimlachte. Het is maar good dat I did it my... way.’

‘Maak ‘r maar vier van,’ lacht André, even oplettendheid vertonend. Ondertussen ziet hij met afgunst in dat hij nu ruim baan heeft gemaakt voor opstomend talent Jantje Smid. Weldra zal híj, de nationale held, verteerd en vergeten zijn. Hij drinkt z’n verdriet maar verder weg. ‘Een hartaanval heb ik toch al gehad.’

Wat een fantast. Geweldig.

Soft

2004-10-05T19:01:00.000+02:00

Een vriend is meestal iemand die je vertrouwt. Iemand die dingen van je weet, die je zelf eigenlijk niet durft te formuleren, of te zeggen. Het is iemand waarom je geeft en voor wie je heel veel over hebt. Wederzijds vertrouwen. Soms verwacht je begrip.

Maar mensen lijken slechts zichzelf te zien. Hun eigen verleden en grauwe toekomst is alles wat zij zien, of aandacht aan besteden. Ik voel cynisme in mij. Onvolmaakt, verloren vertrouwen in de liefde die mij ontkwam en die werd gestolen door ontwakende wrok en ontoereikende gevoelloosheid. Ik voel me slecht; zo zwaar gelegen in likdorens. Een beweging veroorzaakt pijn, doch ik weet dat het volhardend blijven liggen in haar scherpe punten mij uiteindelijk zou doen sterven door de continue steken in mijn hart. Ik zit gevangen en ben mijzelf bewust van anderen, die dit niet anders zien of voelen, bij zichzelf.

Meestal voel ik mij wel omringt door vriendschap. Door mensen die geven om hoe je doet en die zich gelukkig voelen over hoe en wie je bent, als toch gecompliceerd en vaak afstandelijk persoon. Ze beleven het leven dat jij meemaakt, hoe onopvallend en onwerkelijk ook, en vervullen de daden die jij wilde doen, voor jou; doch jij niet durfde, omdat je vreesde voor een eeuwig oordeel; afwijzing. Zo zie ik het. Ze schetsen littekens uit je gezicht en helpen het te verbleken met de witte angst die je omvat. Wit, een kleur van zo’n wijsheid en grote hoop, doch ook van onderdrukking, overgave aan een sterkere en angstaanjagende wereldsmacht. Zij, wapperend met hun vaandels wit als het linnen gewaad van de heilige, die met haar gratie te bovenstaat aan verlokking en verstening van geloof, worden gevangen zoals ik mij ook opgesloten voel tussen de verblindende muren van hoop. Ik voel mij geslagen. Geslagen in twee zware boeien van gloedloze deceptie. Ben ik alleen? Ben ik onderdaan aan de assurantie voor mijn zielendood. Schoorvoetend loop ik naar een foto. Ik denk aan mijn vrienden. Welke? Die in hoofd…? Jij mag mij nu niet meer. Je houdt slechts van herinnering, niets meer.

Ik denk nu aan jou. Hoe verslagen jij leeft. Verslagen tussen wat jij wilde bereiken en wat jouw realiteit voor jou in vooruitzicht opgeslagen heeft. Jij bent nu boos op mij. Eens was je m’n vriend. Een hele goede. Nu lijkt het niets meer. Het lijkt alsof jij mij zo snel vergeten bent, zoals ik in impuls een voor mij onbekend gevoel voor jou begon te voelen. Het verraad wie jij bent en hoe je doet. En het verraad veel over mij, veel meer misschien wel; maar niet mijn identiteit. Ik ben haar zoek. Ik ben haar kwijtgeraakt in de lade met passen en frutseltjes. Nu heb ik ‘r niet meer. De lade is leeg en stoffig.

Ik vind het soft. Het is soft hoe mensen zich verschuilen achter een term genaamd vriendschap, maar in werkelijkheid niet lijken te realiseren wat deze waardevolle verklaring van diepe gevoelens betekend of inhoud. Ze gebruiken het als een excuus, om beter wetende gedachtes te verloochenen en weg te stoppen. Ze houden zichzelf dom. Onwetend, waar zij zo intelligent lijken en zíjn. Het is soft. Dat pakt me.

Want wie ben ik? Wat is dit leven voor een interne verlokking, een zoektocht voor persoonlijkheid? Wie bevestigt mijn low-life. Wie verzekert mij dat mijn dwalen naar oorsprong geen nutteloze zoektocht naar verlichting is. Vandaag voel ik mij niet zo goed. Ik ben verslagen, teleurgesteld en angstig; zelfs… ja zelfs een beetje boos. Daarbij ben ik ook nog eens moe. Morgen weer wat blije shit. Nu niet. Even rouw ik om mijn zelfmedelijden. Ik grinnik. Voor even voel ik me beter.

De Vineyard-affaire.

2004-10-04T17:05:00.000+02:00

Half naakt, uitgeput; haar vodden hadden ‘r met uiterste inspanning getrokken naar het hek. ‘No money, no pass,’ stond er in het Amerikaans. Ze keek in een van haar uitgehangen broekzakken. Er lag niets in. Het was Texas, september 2071.2. De opkomende zon bood geen fijn vooruitzicht. De tops zou bereikt worden. Drieënveertig stukvoorstuk verdorde graden zouden geen prettige laag zijn op de toch al verbrande huiden van de wezens. M-helaö weifelde. Met haar arm krapte ze op haar hoofd en schudde toen het zand uit haar donkere lokken. Ze besloot niet te wachten om een petitie op te stellen. Bij de gedachte grinnikte ze. Ze pakte haar koffer op en met veel tederheid liet ze deze uiterst voorzichtig op een takkenbed van zacht geworden takken vallen, die aan de andere kant van het hek lag. Nu klom ze zelf over de beschermmuur. Schichtig observeerde ze, rondkijkend, ‘had iemand haar gezien?’ Het was een machtig gevoel, je zo te begeven tussen de schaduw van de wijnstokken.

Ze stond in het midden van de grote gaard. Rijen vol wijnplanten lagen aan haar zijdes. Ze kreeg het innige gevoel een rapsodie te laten klinken door de eeuwige enclaves vol schoonheid en pracht. Doch ze hield haar gevoel in haar hart, te bang om de gevederde bloemen en vruchten die het hoge en paradijselijke vertoonde te storen in hun rust. Langzaam liep ze door. Ze beschreef haar gedachtegang, maar ze kon de woorden niet vinden.

‘Dat er zoiets moois bestaat. Zo heersend, zo imponerend.’ Haar drukkende puls in haar hals temperde. Ze liep over van fantasie. Achtereenvolgends liep ze van een zomerblad, dat naar beneden was gedwarreld van een grote eikenboom, naar een ladder die tegen zijn bast aangetimmerd was. Ze klom erop; het blad in haar hand. Bovenaan gekomen overzag ze de paden en de druiven. ‘Oh, de memoires van een dag in de verborgen plantages. De muziek, de passie, de volle vruchten en haar opengelegde verdedigingswand. Wat een illusie. Wat een hoffelijke schoonheid, in deze wereld die niet meer aan ons toebehoort!’ zei ze, zo voldaan door de rust die lag op de zandpaadjes en de druiven. Een fazant streek neer op een flanellen uit kleed dat uitgespreid was, vier rijen van daar. M-helaö sprong de boom en liep naar de volgende twee rijen en de volgende. Net toen ze door naar de vierde strook wilde lopen zag ze hem. Hij zat op een bankje. Alleen, spelend met de vingers van zijn voet, in het mulle zand. Ze ging naast hem zitten. Hij merkte haar niet op. ‘Hallo,’ zei ze. Ze wachtte even. Na een minuut had de jongen nog niets gezegd. Ineengebogen keek hij naar de grond. ‘Het is beleefder als je me antwoord,’ zei ze, wat op haar tenen getrapt. Ontdaan keek ze naar hem. Ongeduldig nam ze hem in zich op. De jongen keek op en aanschouwde het meisje. Ze zag er mooi uit, in de zwoele zomerzon, die de inkepingen in haar gelaat verdroeg en wegwerkte door zijn felle, warme stralen. Ze knipperde met haar ogen en met haar hand weerhield ze de zon haar baan naar haar ogen voort te zetten. De jongen maakte een sussend gebaar; zijn wijsvinger gestrekt voor zijn mond, zijn oren waren gespitst. In tekens die zij niet begreep probeerde hij haar duidelijk te maken dat het hem speet. Hij stond op en liep naar de passage, waar de derde rij zijn overgang in de vierde maakte. Hij bukte. M-helaö maakte zich klein en zat zichzelf naast hem Af en toe keek ze hem aan. Hij staarde enkel roerloos naar de plant die voor hem groeide. Toen merkte ze iets op.

‘U ziet het verkeerd, Thée Annan. U bent niet een van de Annan’s, omdat u de contextuele verbinding bent met de UN, maar omdat u iets voor mij kan betekenen. U zei mij dat het mogelijk was het te verduisteren.’

‘Luister, Clinton. Ik ben geen Lewinsky. Ik ben niet te koop, niet te misbruiken. Mijn doel hier is enkel om u de kaarten op tafel te tonen.’

‘Wilt u alstublieft het laten mij te vergelijken met mijn voorvoorvader. Ik ben niet incompetent als hij was. Ik heb hier een belangrijke situatie en ik heb uw hulp nodig. De hulp die u mij eens beloofde, wens ik nu. Verduister het!’

‘Nee…’

‘Het was mogelijk! U zei het. Thée, als collegae onder elkaar. Dit kan ik niet accepteren. U heeft het mij belooft. Mij voorgelegd. Nu trekt u het terug. Dat kan u niet maken!’

‘Ik kan veel maken. Nog meer breken. Uw ruggenwervel staat nog slechts op een fragiel botje. Nu vraagt u mij, nu u diep in de zaak gegraven zit, om het ultimatum te verduisteren. Om het geld van defensie, van onderwijs en recht, in uw broekzak te laten glijden, zodat u het kan vergokken aan uw zondes. Sorry, meneer; dat gaat niet.’

‘Dit tolereer ik niet.’

‘U zal wel moeten…’

Toen viel de stilte… Enkele minuten stilte. Het meisje keek naar de jongen. Hij haalde een zendertje uit zijn oor en keek toen haar aan. Langzaam, haar steeds opnieuw opnemend. Hij raakte verstrikt in haar gelaat. Hij kon niet ontsnappen uit haar ogen, of uit haar hoofd. Langzaam legde ze haar armen om zijn nek. De jongen wist niet wat te doen, dan toe te geven aan haar schoonheid. ‘Je bent… zo mooi,’ hakkelde hij. ‘Als de zon niet zou schijnen en de wereld niet zou verbranden door jaloezie om jou, dan zou ik bij je blijven en je nooit kunnen verlaten. Nu echter moet ik gaan. De zon verbrand mijn lichaam reeds. Wat is je naam?’ vroeg hij, terwijl hij opstond en wegliep. Om het hoekje, aangekomen bij de vierde rij, gezien vanuit de eikenboom, pakte hij het flanellen kleed en trok haar weg. Een zendertje lag bij zijn voeten en hij raapte het op. Tevreden gleed het in zijn zak. Hij keek naar links. De twee liepen alsof er niets was gebeurd langzaam richting hek.

‘Gelukkig zijn we er uit gekomen,’ grijnsde Clinton, wiens stem een kwaadaardige en scherpe ondertoon droeg.

‘Gelukkig ja. Gelukkig wel.’

De enclaves waren omvangen door verbazing. Op de achtergrond klonk een rapsodie. Meestal… meestal was het rustig.

[uit: De Clinton/Annan verduistering, ‘The Sun, 2078.11’]

President Van De Peiling

2004-10-03T19:01:00.002+02:00

De oorlog is net begonnen. Het witte huis is zwart gekleurd van afgunst en bedrog en verdrongen door duizenden die haar beleid hebben vertrapt tot een restant van een misleid en verloren volk. John Kerry neemt de leiding over; de fabels van Irak en internationaal terrorisme, uitgeroeid, vernederd, met onbegrip aanvaard door mensen die slechts wilden weigeren, maar niet anders konden dan toegeven. Gedwongen door de dwingeland die zichzelf de naam van wereldredder aantoog, maar die als een onwaardige persoonlijkheid zijn land slechts in de puinhopen van een naoorlogse verloedering trok en vermaalde. 2 november, dertig dagen van nu, zal het volk zijn stem terugkrijgen, die was onderdrukt en als onvolwaardig ras zijn lippen moest verzegelen, omdat niet Saddam, maar de eigen dictator van een verworpen land zijn stem liet gelden, alsof het die van ieder was en zich een oorlog aanmat die naar de wens van geen enkel sterveling luisterde.

Bush doet onder aan Kerry’s stijgend inpalmend handelen van het radeloze en domgehouden volk. The NY Times doekt op over misleiding, het misbruiken van het volk om naar een drang van wraak en macht de bello te gerrere. Hij slaat om zich heen, als een zwangere vrouw die niet aan haar drang te eten kan ontkomen; Bush, een staatsman die onrechtmatig, door samenzwering en omgegooide cijfers en tellingen aan de macht kwam, in een land dat zo hevig in de war is, dat het op iedereen schiet die een quote doet over 9/11.

Alles is gericht op buiten. Drang nach Osten, noemde de Duitsers het eens. Bush verkapt het als een vredesmissie. Maar waarom? Om een nog veel grotere oorlog uit te verdoezelen? Ging het om Saddam? Ging het daarom? Of was dat enkel de troostprijs omdat de overwinning nooit haalbaar was en ook nooit daar was. Werd het konijn gevild, omdat de olifant gezichtsbedrog was, of als een hologram van een zelfde wezen werd geprojecteerd om de veel grotere schande en het ware uiteendrijven van civilisatie te verhullen; te verkappen onder een pij van pantser, van vermeende eer en trots? Het zijn moordende zaken waaronder Bush steeds verder wordt gedreven. Hij verliest in de peilingen. Verliest zijn kracht, zijn uitstraling, die hij eens toch wist te hebben als een redder in de diepe drakenkuil van ellende.

Bush dementeert. Zijn stellingen verwateren en zijn inhoud zakt door de grond als een stuk graniet door een met documenten en regels belegde bodem. Veelal waar hij zegevierde wordt hij nu als verlorene herkend en als etalagepop opgezet in de hoeken van de senaat, die ook hoop noch leven in hem ziet, als leider van een Amerika dat niet meer bestaat, dan in de ongerationaliseerde beelden van een surreëel excuus van een staatshoofd. Gegarandeerd onwettig, een keuze die allang gemaakt is. Bush, zijn oorlog tegen terrorisme kent verzet en daarvan het meeste in eigen land, waar de fakkels waarmee Amerikaanse vlaggen mee worden verbrandt thuis op de vensterbank liggen, wachtend op aanraking en roering van het instrument.

Nu is Kerry de held. Een charisma van een leider? Van een leeuw, van een redder? Of een bureaucraat, een ingetogen persoonlijkheid? Opereert hij vanachter zijn schild, vanachter documenten en aangewezen serpenten, running-mates die hem verdedigen tegen een machtiger en veeleisend publiek? Zal hij staan op het front, als een veteraan die hij is uit de oude tijd? Zal hij trots zijn? Zal hij gevoelig zijn? Een mens zijn? Een vertederend personage uit de presidentiële familie? Zal hij hakkelen? Stoten? Zich vergissen? Een oorlog aangaan waarvan hij het verlies van tevoren al erkend en dan maar zwatelen en ontkennen? Een kind niet aannemen, die hij wel met moeite en inspanning heeft gebaard? Zal het vlies breken? De beschermingslaag verwelken? Zal hij zegevieren, waar hij verloor? Wortel schieten waar zijn gezag zal moeten zijn? Lopen of praten? Vooruitgaan of aan dementie sterven? Wat? Het zal hem gespaard blijven. Hopelijk.

De Unanieme Ramp

2004-10-02T11:04:00.000+02:00

Gister was het dan zo ver. Het stuk waar ik gister naar vooruit blikte, zou daadwerkelijk worden uitgevoerd en wij, niet bewust van wat een frustratie ons zou treffen, begaven ons naar Doorn om hét stuk der stukken te aanschouwen en de romances van William Shakespeare te ervaren. Tegen beter weten in en met groot vertrouwen in onze maatschappij en leraren, die het stuk zo hoog de hemel in hadden geprezen, dat het zonder hulpinstrument niet meer te aanschouwen was, reden we met opgeheven hoofden naar het Revius. Met genoeglijke opzet kwamen we natuurlijk met veel allure net te laat, zodat wij ongeveer een half uur te laat inbraken in de aula waar het stuk gepresenteerd werd.

Toen we binnenkwamen hoorde je verscheidende mensen zuchten, onze kant opkijkend. We dachten dat het te maken had, met dat we op een wat brute wijze de zaal hadden verstoord in haar rust en interesse die zij uitte jegens de spelende acteurs. We liepen rustig naar achter, wurmden ons door wat mensen heen en vonden toen twee plekjes, waarvan één achter een vrouw met een enorme baard, óp haar hoofd en aan de verkéérde kant, die óók nog eens pal voor mij moest zitten en mijn gezichtsveld op het podium moest ontnemen. Ik was ontdaan. Het stuk begon al met een tegenvaller, maar al snel zou de sterk gehaarde mensaap mij niet meer interesseren. Het hele stuk bleek immers uit te lopen op een totale, haast vernederende kaboutervoorstelling, die ons nog lang zal teisteren door de haatdragende gevoelens die wij met dit stuk in onze gedachtes zouden bewaren.

We ontdekten dat het gezucht geenszins met onze arrival te maken had. Met groot ongenoegen keek de goegemeente naar een spektakel dat in haar glorie werkelijk álles mistte om goed voor de dag te verschijnen. Het was een ramp. Door de baard van de mensaap heen kon ik nog net een glimp van Romeo aanschouwen. Een oude vent, in de veertig, met een kin die zover uitstak dat hij er drank mee kon serveren in een chique restaurant, die ook nog eens een oersaaie en duffe stropdas van de H&M droeg, moest de persoonsverheerlijking van William tot in de puntjes verzorgen, maar kreeg niet veel meer uit zijn spel en onder de maats uiterlijk dan een hakkelende performance, die het publiek deed inzinken tot een slaap en ergernis, waaruit niet te ontsnappen was. De matige lichtvoorziening en de penetrante, duffe zaal werd alleen maar aangenomen om de verloedering van Shakespeare´s meesterwerk te verdoezelen. Het werd van kwaad tot erger. Terwijl Bert (Gijs) en ik nog steeds liepen te grappen over de vrouw die met haar baard ons een volwaardige bunker verschaftte, waarachter wij ons konden verschuilen tegenover het geweld waarmee wij werden belaagt door dit stuk totale verzwering, maakte Julliet haar voltallige en wonderschone entrance. Als een kind van tien, die een meisje van veertien moest verwezenlijken, maar die met haar grijze haren, kraakstem en al wat niet anders een afschuwelijk aanzicht van een zestigjarige verschafte, huppelde in haar jolige kledij als een klein prinsesje met haar pop; alles wat verzakken kon zijn, was dit reeds. Brr… als ik hieraan terugdenk bibber ik weer zo, zoals zij bibberend van ouderdom haar jeugdige liefde verklaarde en hare Romeo, met een kunstgebit dat elk moment uitval kon vertonen. En dat voor twee én een half freaking uur. Het was een uiterste test. Een uiterst krankzinnig verstoppen van emoties, die eigenlijk eruit wilde knallen in furie en vernietigende kracht. Maar dat zou weer te erg zijn. Het zou te erg zijn om dit stuk ad rem te beëindigen met een ontluisterde kreet, die mijn hart haast niet kon tegenhouden. Dus ik probeerde het niet te zeggen. Ik schreeuwde niet door de zaal vol agressie en aan het einde van mijn Latijn dat het echt niet om aan te zien was en dat ik godverdomme hier mijn tijd en m´n geld uitzat, als een onwillige gevangene die het aan zich zelf te wijten had, want dat zou niet goed zijn. Immers niet ik, maar mevr. Bleuten had besloten dat wij ons van het leven moesten distantiëren om zo het dieptepunt van absolute bagger acting te aanschouwen en te verachten. Ik werd doodziek van het hele gebeuren. Het was zo saai, zo tergend oneindig, het was haast dodelijk. Het hele stuk was gewoon een excuus om ongekende versletenheid te presenteren voor een publiek dat toch wel kwam, zo gedwongen als het werd. Er was immers geen keuze. Halverwege was er gelukkig een pauze. Even hoopte we dat ze zich hadden gerealiseerd wat een regelrechte afgang ze neerzette en hoe wij als publiek unaniem de strop om werden gedaan en ons IQ verloren met een gradatie die ongekend hoog was voor onze begrippen. Maar niets was minder waar. Ze waren zelfs zo enthousiast, dat ze er ook nog even een praatje aan vast kalkten.

Er werd gezeken op ons. Met een Amerikaans accent trok de vermeende Brit een oordeel over onze aandacht. We zouden niet genoeg opletten, teveel lachen, teveel praten, het stuk niet genoeg serieus nemen. Als je het mij vroeg kon hij enkel blij zijn dat we geen tomaten en ander rot gefruit en groente op z´n kop mikten, want reeds toen al was ons kookpunt meer dan bereikt. Maar we waren er nog niet. We waren er nog niet en het einde was nog lang niet in zicht. Verslagenheid heerste. Een tweede deel begon en uiterste verveling werd overlapt door een flinke portie meligheid en een nog meer haatdragend vervolg van een verlepte, onwaardige vertolking van Romeo en Julliet. Wat het allemaal echt tot het allerlaagste dieptepunt van mijn leven maakte, was dat onze eigen (´I am the dictator!´) mevrouw Bleuten, ons allen dirigeerde op fatsoenlijk en rustig gedrag, terwijl zelfs zij zelf niet rustig kon blijven zitten van het afgrijzen dat zich van haar meester maken.

Het enige wat nog ontbreekt in dit stuk, wat met onbegrijpelijke walg en afgunst is gedicteerd, zijn de gemaakte citaten van deze avond, waarvan ik niet veel meer herinner dan deze.

De hele zaal lag onder de zijn stoel. Een of ander zichzelf verheerlijkende idioot die als man een vrouw moest verwezenlijken maakte zijn intrede en maakte echt zo´n ontzettend voor de hand liggende, flauwe en typerende opmerking voor dit stuk. Uiterst droog en onbewogen zei ik: ´Hilarisch.´ Een paar mensen keken verwijtend naar achter.

Romeo en zijne Julliet

2004-10-01T16:13:00.000+02:00

Vanavond zal het dan gebeuren. Aangezien we op gedwongen wijze door mevr. Bleuten en consorten zijn gedwongen ons te begeven naar een vertoning van een van de meest geroemde en geliefde pronkstukken van Shakespeare himself; het romantische drama R&J, zit ik hier nu m’n tijd en geduld uit, naast een van mijn beste vrienden: Gijs, a.k.a. Bert. Gijs, of eigenlijk dus beter gezegd Bert (want sinds kort wil hij naar deze waanidee creatie genoemd worden) is bezig met een van zijn nieuwste aanwinsten. Het vervolg, of eigenlijk de aanvulling op dé succeshit van vorig jaar Call of Duty; genaamd United Offencive.

Op vrij agressieve wijze vloekt en tiert hij terwijl een kwaadaardige grijns zijn mondhoeken omtrekt, als hij weer een Duitser de andere kant van de aarde heeft getoond. ‘Bitch!’ schreeuwt ie. Hij loopt naar boven een richel op. Met veel plezier mikt hij op een vogel, als hij daar eenmaal aangekomen is. Hij mist. Terwijl hij met veel vertier en sadisme zijn jacht vervolgt, wordt ondertussen een enorm gebouw achter hem opgeblazen. Even heeft hij het niet door. De vogel intrigeerde hem te veel. Dan is toch echt zijn aandacht afgeleid. Hij vervolgt zijn slachtpartij nu weer op de echte vijand, door met een mitrailleur in een Duits pand te infiltreren en alle tegenstand uit de weg te ruimen. Terwijl alarmsystemen flikkeren en een geluid maken alsof ze ergens door een onbehagen opgestopt gevoel lastig gevallen worden, klinkt de Duitse propaganda. Gijs geeft er geen aandacht aan. Hij volgt zijn maten. ‘Totaal Scheiβe dit…’ zegt ie. Het alarm vervolgt. Chaos heerst. De ongeïnspireerde bagger, die overigens wel zeer mooi verpakt zitten in een adembenemende omgeving, wordt opgevolgd door meer en meer van hetzelfde. Rechts en links explodeert het decor. Gijs herlaadt. ‘Jij bent private; ik geef de orders,’ zegt ie tegen een van zijn sprekende maten, op wiens commentaar hij niet zat te wachten. Hij stapt een lift uit. Dit feit moeten enkele Duitsers met hun leven bekopen. Een voor een flapt ie ze omver. ‘Oh, goddelijk,’ zegt ie. Weer knalt hij wat vijanden af. ‘God freak’n damit.’ Gijs wordt een beetje agressief. Zijn emoties maken zich van hem meester en met veel precisie gaat hij verder met waar hij mee bezig was. Duitsers hebben niet meer inbreng, dan dood neer te vallen op het commando van generaal Bert. ‘Kill the fuck’n bitches!’ Hij zakt iets verder in zijn stoel en maait een paar ventjes neer door een met veel gevoel geworpen saldo granaten. ‘Eat the grenates. Eat them,’ beveelt hij de vijand. Hij trekt zijn mondhoeken samen en alsof hij de terugslag met verteren, drukt hij zichzelf achter in zijn stoel. Hevig wordt hij belaagt. ‘Ze eten allemaal lood,’ zegt ie. Weer knalt ie er wat af. ‘Wat loop je allemaal te ijlen? Heb je kramp in je maag ofzo?!’ zegt hij verontwaardigt tegen een van zijn slachtoffers, die kermend op de grond ligt, schrijnend ten onder gaand in de haast eeuwig voortdurende strijd. Weer buitengeraakt stapt hij in een zijspan van een of andere snorfiets. Hij rijd weg. Missie uitgehaald. Z’n vuist klemt zich in een stevige vuist. ‘Yes,’ zegt ie, en terecht.

Nou denken jullie, wat raakt die gast toch snel afgedwaald. Ja… dat is waar. Het ene moment gaat het over R&J en dan plotseling over de gewelddadige kreten van de hevig vechtende Bert. Maar daar ligt ook gelijk de uitdaging in dit stukje dat zover is afgedwaald dat het het onderwerp uit het zicht is verloren. Eigenlijk licht het natuurlijk heel erg voor de hand. Zelfs zo voor de hand dat het haast niet de moeite loont het hier aan jullie mede te delen, maar toch zal ik het jullie niet onthouden. Ik ga namelijk hier, op dit zelfde, exacte moment, de ongeloofwaardige connectie leggen tussen de ongelooflijke roman Romeo en Julia én het verschijnsel Gijsbertus Didimus Martinus Wilhelmus Maria de Groot en zijn spel.

Want die frustratie en agressie, die hij voelde, die hem zo omarmde en vervulde, als hij zijn doelloze trachten om de missie te voltooien moest opgeven doordat hij vermoord werd, of af ging door een van zijn comrades te doden; die uiterste irritatie is precies wat mij nu zo consumeert, omdat ik vanavond naar dat afgezaagde stuk soap moet. Waarom moesten die twee nou allemaal zo moeilijk doen… Je moest die tekst van de balconyscene uit ’t stuk is lezen of horen. Tjongejonge, echt stinkend dure praat. Ik heb nog nooit een mafkees van veertien jaar met zo’n charisma meegemaakt. Het is werkelijk onbegrijpelijk. En ik bedoel. Waarom moeten we dat zien? We weten allemaal dat ze dood gaan, dat ze eindeloze lulverhalen houden, die nergens over gaan; het bevat geen inhoud ofzo. Nou, opgelost. Jammer dat het zo moet aflopen. Maar ja, niets aan het handje, toch? Dat maken we elke dag wel mee, zou ik zeggen dan. Maar nou moet er weer een of andere halvegare wereldverbeteraar dit gewoonweg door domheid geschiede voorval opheerlijken door er een ongelooflijke roman omheen te flikkeren die nooit ergens was, behalve in het hoofd van dit stuk intellect. Van zo’n persoon verwacht je toch beter. Ik ben geschokt. En natuurlijk moeten alle leraren het eeuwige clichéverhaal de hemel in prijzen. ‘Oh, het is zo mooi geschreven. Wat een emotie, wat een beleving, wat een diepgang!’ Om vervolgens over een tekst te discussiëren die ze zelf geeneens weten te verklaren. Het is ongelooflijk. Iedereen loopt maar als een schoothondje achter dé held mr. Shakespeare aan, maar niemand heeft ooit begrepen wat te zien in dit door de tijd verlept stuk etenswaar. Het is gewoon een eindeloze ontkenning van een allang door mij geweten feit: R&J zuigt als een zwaardvis. Basta.

Nu denken jullie natuurlijk… naja, ik heb geen idee wat jullie denken, eigenlijk. Het lijkt me wel grappig als jullie het met me eens zijn. Nou, je moet me niet verkeerd begrijpen. Romeo en Julliet is hartstikke mooi, leuk en aardig (ik vind het zelfs een meesterwerk), maar ik heb ‘m gewoon al eens gezien.

Ehm… vraagje: heeft Tele Romeo eigenlijk iets te maken met dit subject…? *-)

Mijn fiets

2004-09-29T21:20:00.000+02:00

Mijn fiets distantieert zich op veel manieren van wat jullie, als beschaafde en met een goed rijwiel bepakte mensen, als zodanig kenmerken. Ware het niet dat mijn fiets op vrijdag j.l. gestolen was door een groepje mafketels die op stijlloze wijze mijn karretje van mij hebben ontvreemd, dan zou ik nu deze post niet plaatsen. Mijn nieuwe fiets, wat een uit de klei getrokken creatie is van schroot en roetdragend brandhout, is nauwelijks zijn edele naam waardig. Ik zal dit voorval proberen te verklaren aan de hand van enkele argumenten waarover geen weerwoord kan worden geveld, indien volmondig en plastisch gepresenteerd. Deze taak zal ik dan ook volwaardig proberen op me te nemen.

Soms verbaas je je wel eens over dingen. Je verbaasd je over dat dingen nog bestaan, omdat jou verwachtingen hun verschijning al lang een kort leven had voorspeld; cassettes, J-P, koektrommels, smurfen, leraren, papier, T-shirts, feministen. Toch doen ze het wel. Ze bestaan en je moet aanvaarden dat jij, als onwetende figurant in een driedimensionaal leven, daar niets tegen in kan brengen. Oké, zoiets wonderbaarlijks en op zich al hoog verontrustend kan mij zelfs op deze miserabele dag niet schenden. Maar terwijl je al deze dingen uit je hoofd blokt, blijft de verschijning van mijn stang op twee assen, onbegrijpelijk. Hoe kan een stuk rammelend blik, die kraakt van leed en ouderdom; hoe kan zo’n stuk vúíl, zo’n ongeïnspireerd koekblik, volwaardig in deze moderne maatschappij zijn bestaan handhaven. Dat is niet te begrijpen.

Het is niet alleen dat het geheel er als een opengetrokken blik goot, wat zijn datum reeds lang gepasseerd is, uitziet, maar alleen al het feit dat ik moet trappen op de pedalen alsof ik 20 kilo lood aan mijn schoenen geketend heb, terwijl ik enkel een kleine meter per seconde vooruit schrijdt, veroorzaakt in mijn aderen een bloedstolling. Verder waren remmen in de stoneage kennelijk een overbodige luxe, want zelfs al probeer ik krampachtig mijn handen te verstijven, om de klomp staal en ellende tot een halt te roepen; het ding lijkt zich niet te bekommeren over dergelijke zaken, maar eerder of het gebroken achterlicht op klaarlichte dag brandt. Zelfs ik, die op een banaan gereden heeft voor zoveel jaar, schaam mij voor deze unterfahrrad, die in plaats van in euforie te schakelen van x naar y, er tussen de twee variabelen de brui aan geeft, wat mijn trappen doelloos maakt en mij, met de trots van de grachtbodem midden op de weg doet stilstaan en in paniek laat wegduiken voor een aanrazende auto.

Vanaf vandaag heeft het kreng besloten officieel zijn plicht als mobiel verplaatsingsmiddel op te zeggen. De banden zijn nagenoeg leeg, niet plakbaar en krom geslagen gebleken, het achterspatbord en de assen zijn zo door roet belaagt, zodat ze nu de toch al trage gang van het wiel compleet tot een getergde en onwerkelijk lage pulse drijven. De sleutel kwam niet uit het slot, waardoor ik bijna te laat kwam en het geval in de lerarenstalling moest plaatsen en alsof dat allemaal niet genoeg is, is het trieste ding, staand onder de trap, haast van ellende uit elkaar gevallen toen ik er een serie trappen op losliet, die het haar traagheid hadden moeten ontnemen. Geen van allen heeft geholpen mijn toch al niet positief gestemde humeur op te vijzelen.

Vertel me… *heft handen ten hemel* wat, o wat kan ik nog doen?!

Morgen weer op het absolute wonder van de hoogstaande IR naar school… Ik kijk er naar uit

Vleesconsumptie

2004-09-28T14:46:00.000+02:00

Eigenlijk is het mensenras op te delen in twee specifieke, totaal verschillende groepen. Mensen, die niet geven om normen en waarden, die een egocentrisch zelfbeeld hebben gecreëerd uit inzichtloze fantasieën over afkomst en oorsprong en die bovenal zichzelf zó goed vinden, dat ze zich in staat wanen te kunnen oordelen over het leven en de dood én mensen die deze maatschappijverloederende gedachtes níét koesteren.

Dit zijn de vleeseters, die spek en botten met lust braden van voor hun gedode wezens uitgezet tegen de niet-vleeseters, ofwel vegetariërs. Nou wil ik geen foutief beeld stellen, want vegetariërs zijn geen haar beter dan de megalomane creaties van de niet waakzame schepsels, die geen idee hebben over wie of wat ze nuttigen, wat hun egocentrische persoonlijkheid teweeg brengt en hoe de uitwerking hiervan de verloedering en verzwering van deze toch al getiranniseerde aardkloot stimuleert, maar toch. Volgens Léon, een goede vriend, doch tevens hevig X-box fanaat, valt te concluderen of dit bij een iemand van toepassing is, door een serie vraagstukken toe te wijden aan dit onderwerp en zijn denkbeelden over zulke verzwering worden, zo zei hij, het best gepresenteerd door een zekere Merwijn, die zich onderscheidt van de ‘normale’ samenleving door een paar typerende, meer voorkomende, verschijnselen. Maar daar gaat het nu even niet om.

Vlees eten is géén zonde. Dat wil ik zeker niet zeggen. Doch mijn mening over dit onderwerp is dat mensen in ieder geval moeten overwegen ermee te stoppen en zo dit eeuwige verlangen naar vet en genoegdoening moeten proberen de kop in te drukken. Deze kortdurende vlaag van genot, waarvoor zo veel dieren ten onder gaan, sterven, wegkwijnend in industrieën waar geen daglicht schijnt; het is waanzin. Het valt me tegen. Het valt me tegen van een maatschappij, die ik met zo veel mededogen had ingeschat toen ik nog klein en onbezonnen was, maar die zo asociaal, onvolwassen en onverstandig blijkt te handelen, terwijl er zoveel mogelijkheden zijn, zoveel alternatieven; ik heb me duidelijk vergist.

Maar wie ben ik om dat te zeggen? Wie ben ik om te zeggen wat goed is en wat fout? Ach, ja, misschien zou ik mijn mond erover moeten houden, maar ik kan het niet verdragen, niet accepteren dat er zoveel mensen die uit een domwegge gewoonte de emoties en gevoelens van ander leven aan de kant zetten. Zijn deze wezens inferieur? Hebben ze geen gevoel? Is het slechts een toevallige contractie van spieren die een staart laat kwispelen en is het slechts een stuiptrekking die voor de pret de oren angstig naar achter trekt? Is er geenszins sprake van communicatie, van pijn, van leed? Jankt een hond niet als hij zich alleen voelt, wacht hij niet trouw op zijn baas, als deze thuis komt? Hebben ze geen gevoel, geen gedachtes… geen leven? Zijn zij hier om ons te dienen? Om als slaven te worden misbruikt voor het genot van de onverlaat, die wij, als mensen, zijn? Ook al realiseren veel mensen wel wat ze doen, het lijkt ze niet te interesseren, of te boeien. En dan maar meegaan met de stroming en zeggen hoe ze meeleven met mensen in Afrika, waar ze dan enkele centen per maand naar sturen, of zelfs geen, terwijl ze ondertussen dieren, als marktwaren en slaven mishandelen en als koopwaar hen gevoelloos de wereld rondbrengen. En dan treuren over de zwarte pagina’s van kolonisatie, van slavernij. Terwijl op hetzelfde moment, deze mensen onbewust, deze zelfde zwartgebrande vellen met bebloede inkt herschrijven, door het consumeren, door het handelen… Terwijl ze hun voorvaderen en hun maatschappij uitschelden en dicteren als een rassociale segregatie, zijn zij zelf niet meer als dit verschijnsel van onwetendheid. Welke koningen, welke prinsen en of keizers zijn zij, ben jij, om deze wezens jouw dictaat en ketens om de hals te leggen, totdat zij stikken en uitsterven door afzwakking van de nekspieren. Met ongeloof staar ik hiernaar. Het is niet dat vegetariërs beter zijn. Ze hebben alleen wat meer besef. En of je het er nou mee eens bent, of niet; dát is wat ik voel en dat is wat mijn mening over dit is.

Lege illusie

2004-09-27T20:06:00.000+02:00

Donker waren de dagen die volgden
De dagen die volgden op de glinsterende dageraad
De dageraad die met haar teerheid en liefde
Een roes legde over allen
Die hun peinzende gedachtes en onzeker gevoelens
Dankbaar de rug keerden
Zodat zij konden verdrinken in een gedachteloze slaap

De dagen die volgden waren donker
Dagen waarin een glimlach niets meer was dan een verstopping van twijfel
Waarin vertrouwen enkel een uiting was
Van agressie, van pijn; van verdorven vriendschap
En waarin liefde slechts een verbastering was van haat en onvermogen
Het waren dagen waarin het laatste licht en daarmee de laatste hoop op redding
Vervaagde, totdat deze uit het zicht verdwenen was

Dankbaar ben ik voor de stilte
Voor de stilte die voor even zelfs de roerige aarde
Met haar eeuwige voortdurende beweging, tot zwijgen bracht
Voor de stilte die mij liet praten en mij liet denken
Zonder mij te onderbreken
Dankbaar ben ik voor de stilte
Doch, tegelijkertijd, heb ik haar lief

Plaatsmakend, wijkend voor aangeboden aalmoes
Waarvan het krijgen slechts een illusie was
Daalde ik gestaag, af in de diepte
Overgevend aan de zwarte, onverbiddelijke macht
Ik smacht naar de glinsterende dageraad
Moge zij mij in een slaap verdrinken
Voordat de illusie, dat redding nabij is, haar weerhoudt

Hollywood en haar droomiconen

2004-09-26T21:35:00.000+02:00

Als ik ergens een afgrijselijke hekel aan heb, dan zijn het wel de gelikte en o-zo-ontzettend-charmante Hollywood persoonlijkheden, die met hun blakende tanden als fameuze haarcoupe iconen de straten van de filmindustrie met veel pracht en praal over struinen, met allures die de ego van Iuppiter overtreffen, maar die in werkelijkheid vaak, of schoon zo knap en geweldig, in intelligentie maar nipt de 100 IQ punten scoren, of zelfs lager. Het is bedrog, deze wereld; een spel tussen realiteit en fictie, die vaak door de verwilderde fantasieën van de sterren gedomineerd wordt. Je kan er niet omheen. Het is iets wat aan het leven van een gemiddelde westerling gekoppeld zit. Bladen roddelen maar door over de nieuwste looks, terwijl ze met volhoudende sensatie de o-zo-interessante levens van deze geweldige mensen weten te beschrijven. Meiden staan er voor in de rij. Als doorsnee jongen word je al snel aan de kant gezet voor de tv, waarachter ze wegkwijnen bij het zien van hun gerestylede held op de loper. Soms is het niet te verdragen. Je doet zo goed mogelijk je best om hip voor de dag te komen; opeens veranderd de nieuwe dresscode; Beckham draagt een bláúw Armani shirt in plaats van een zwarte. Weg valt je trachten om hip te zijn. Opeens ben je alto.

Nuances zijn verraderlijk, een misstap is dodelijk. Hollywood. Een no-go area, bewapend door tot het voorhoofd gepantserde gorilla’s, voor een standaard persoon als ik. Dat schept waarschijnlijk ook de frustratie en de wrok tegenover deze mensen. Zij lijken gewoon alles te hebben, waar ik, als sociaal gepareerd persoon, net naast greep. Hun buidels puilen uit; geen weken sparen voor een Vietnamese loempia van de Thu-thu. Hun looks zijn ongeëvenaard; geen puistjes wegkwasten om op te vallen in de klas en hun talenten zijn op tijd ontdekt, want zíj lopen niet op hun oude dag tegen het feit aan dat ze wel bijzonder goede kracht invullen bij het cd hoesjes rangschikken, maar worden al in de couveuse het script van de nieuwe film van good-old-Arnold voorgeworpen. Jaloezie vermolmt zo iemand als ik. Zij stralen perfectie uit, waar jij enkel de penetrante straling van twee zweetsokken naar buiten weet te werken. Soms denk je het is niet eerlijk. Dan denk je weer aan die veel besproken kindjes in Afrika. De wrok is weg. Voor even. Je zet de tv op een ander kanaal en met afgrijzen kijk je recht in de trots van ons Nederlands-toekomend-Hollywood-talent: Zoop. Je frustratie is afgewend van haar origine. Met een walg in mijn gelaat voel ik dat ik ineens veel respect heb; heel veel respect voor Hollywood.

“In De Put”

2004-09-25T19:07:00.000+02:00

Gueö’hemara. 8.00; twee era’s na de geboorte van Christus. Iedereen had er wel eens ingezeten: de put. Neerslachtig gevangen tussen muren, die kil en zonder mededogen leken, omdat zij niet bewogen, of praatten, laat staan antwoorden. Zo zat ook Laëro in de put. Hij was verdrietig, zijn lichaam kapot en zijn hart haast onbewogen; vervult van haat, pijn en onbegrip. Laëro had het moeilijk; hij wist niet wat te doen. Schreeuwen? Om hulp? Om iemand die naar hem zou luisteren; om iemand die hem zou begrijpen? Hij wist dat dit tevergeefs zou zijn. Hij was anders en er was niemand die dat respecteerde. Laëro snapte dat. Hij kon het alleen niet accepteren. Zo lange tijd had hij reeds om hulp geroepen, maar het leek wel alsof waar hij was, wat hij dacht en wie hij was, ergens/iets anders of raar was. Maar hij had het niet opgegeven en zou dit ook niet doen. Ophouden met schreeuwen? Hoop verlaten? Hij wist dat er eens niets anders op zou zitten; maar nu, nu wilde hij vechten. Niets anders wilde, of kon hij immers.

***

‘De Schoffies’ deden ’s middags rond drieën altijd hun vaste ronde. Zij waren het gespuis van Dáe Lh’ïrgaiu. Elke dag waren zij aan zichzelf verplicht toch in ieder geval een glazen ruitje van de bakker in te mikken en een willekeurige jongen in elkaar te timmeren. Vaak had Laëro met hen gespeeld. Niet dat de stoere jongens goed met hem konden opschieten, of hem aardig vonden; maar je zou kunnen zeggen dat het ongelukkige kind een voor het spel kritieke rol invulde, alhoewel hij eigenlijk in het spel niet veel anders dan het zowel figuurlijke als letterlijke lijdend voorwerp was. Terwijl Laëro weg probeerde te lopen, zoals het spel voorschreef, trachtte de Schoffies hem dan te achtervolgen, om hem vervolgens neer te halen en hem, terwijl hij languit op de grond lag, te schoppen totdat het bloed uit zijn lichaam stroomde. Na de afloop van zo’n spel was Laëro vrijwel altijd kapot en kon hij niets anders dan roerloos op de straat liggen, omdat zijn gekneusde botten en vermoeide benen hem niet meer toe lieten op te staan.

***

Letterlijk en figuurlijk in de put. Laëro zat te neergeslagen op zijn hurken. Zachtjes begon hij te huilen, maar de vochtige en liefdeloze muren konden zijn tranen niet dempen, laat staan zijn verdriet stoppen. De moeite had plaats moeten maken voor machteloosheid en voor het onvermijdbare: wachten. Grip kon hij niet vinden; telkens hadden de stenen hem losgelaten. Zij konden zijn gedachten en zijn verdriet geen hulp bieden; geen redding. Zij hadden enkel zijn nagels en ziel versleten, totdat deze er uitgeput en verslagen bij hingen. Angstig keek hij nogmaals omhoog. De dageraad had al lang plaats gemaakt voor de warme en hete zon, die nu pal boven de put stond en Laëro een warm gevoel gaf. Even rilde hij, zijn bloed kreeg een korte, maar hevige injectie van energie, die echter al snel verdween toen een donkere wolk de zon zijn zicht op de put ontnam.

***

‘Aderó,’ riep een jongen, met een versleten jack, afgetrapte gympies, en een lange, tot op de grond reikende zwart gescheurde broek tegen zijn maat. ‘Daar heb je ‘m weer. Vieze, laffe teringlijer, met je rotkop. Flikker op naar je eigen, vieze stinkland.’
De andere jongen, die schijnbaar Aderó werd genoemd, beantwoordde zijn geroep met fel gescheld. ‘Wat kijk je me aan?! Klote neger! Wat denk jij wel Zulu?! Wil je een stoot.’ Hij lachte en zijn vette hoofd schudde door zijn gebulder.
‘Wat denken jullie wel,’ zei een ander die zich in het gesprek mengde. Zijn gezicht was blank en hij sprak de zelfde taal als Aderó en de andere jongen. ‘Hou op! Wat heeft hij jullie misdaan. Wees redelijk’
Laëro dacht aan hem terug. Het was Dyore, die hem had verdedigd: zo vaak. Zijn begrafenis had hij niet kunnen bijwonen. Op die dag was hij zelf opgenomen in het ziekenhuis. Voor de zoveelste keer.
Laëro’s ouders waren echter overtuigd van het feit dat hun zoon toneel speelde. Het interesseerde hen niets. Ze moesten werken in de fabriek en als hun zoon graag ruzie wilde trappen met wat straatjongens, was dat best; het was alleen hun zaak niet, en ze wilde niet gestoord worden als ze moesten rusten van een vermoeiende nacht op hun werk.

***

De eenwording van de mensheid, het samensmeden van de verschillende wereldgodsdiensten, het samengaan van godsdienst en wetenschap, het stichten van wereldvrede, van een internationaal gerechtshof, van een internationale wereldtaal, de emancipatie van de vrouw, algemeen onderwijs, de afschaffing van lijfeigenschap en industriële slavernij, de organisatie van de mensheid als één geheel, met rekening houden van de rechten en de vrijheid van ieder individu - dat zijn grote en buitengewoon moeilijke vraagstukken, waarover de meningen van de christenen, de moslems en de aanhangers van andere godsdiensten vaak zeer uiteenlopen en tegenstrijdig zijn. Het is onmogelijk. Het is onmogelijk dat ooit al deze vraagstukken hetzelfde antwoord zouden opleveren. Daarom is racisme er. Racisme is onvermijdelijk. Laëro wist dat en realiseerde het zich. Hier zou hij nooit gerespecteerd worden voor wie hij was. Hier was hij een allochtoon, en zou dat altijd blijven.

***

Laëro kon wel door de grond zakken en deed dat ook. Niet alleen waren zijn gedachtes somber en destructief, maar het vermolmde zand dat zich gemengd had met het water uit de put en zich zo tot modder had gevormd, deed Laëro langzaam wegglijden in de grond. Angstvallig klemde hij zich vast tegen de muren van de put. ‘De Schoffies’ waren veel te ver gegaan. Dit hadden ze nog nooit eerder gedaan. Hij zat hier al een nacht en bijna een hele dag, kijkend naar het licht dat de dalende zon uitstraalde. Laëro zat vast. Vast in de put. Eruit raken was onmogelijk gebleken en schreeuwen was al even zinloos als hopen. Toch schreeuwde hij. Hij krijste voor een laatste keer, als een in het net geraakte vis die voor de laatste keer spartelde, alvorens hij het opgaf, in trance raakte en werd binnengehaald door de boot.
Laëro liet zich vallen. Ademloos, zich overgevend aan het drijfzand en het lauwe, bedwelmende water. Langzaam merkte hij dat hij in het zand en in het water verdronk. Het vage geluid van een ster die zijn licht scheen op het wegdruipende gelaat van de jonge jongen, was het laatste dat hij hoorde.

***

‘Na zoveel strijd eindelijk rust.’

Rust die hij met zijn leven had moeten bekopen.
‘De Schoffies’ waren in rouw. Uitnodigingen hadden ze afgeslagen. Moordenaars waren het niet. Wel jongens die hevig in de war waren. Het waren jongens, die geen beeld hadden, van normen en waarden; van wat kon, en wat niet, hadden ze geen besef.
Laëro’s ouders waren geschokt. Zagen hun fouten in, maar leerden er niets van. Ze klaagden ‘de Schoffies’ aan. Geen geld was wat ze kregen, maar met onbegrip moesten zij de lege plaats in hun leven opvullen. Ze begrepen het niet, maar omgekeerd was er ook niemand die hen begreep.

***

Laëro zat in de put. Vooruitkijkend naar wat zou komen. Hij kon het zich voorstellen en beeldde zich die situatie in. Hij zag een lege begrafenis, met verdorde rozen en een derdehands kist; twee bezette plaatsjes achterin.
Hoe had hij toen kunnen weten, wat er met hem zou gebeuren. ‘De Schoffies’ die terugkwamen en hem redde. Hem optakelde uit de put. Even leken ze bezorgt. Was alles wel oké? Het bleek een illusie. De volgende dag speelden ze weer met elkaar, maar Laëro wist dat hij daar dankbaar voor zou moeten zijn. Laëro was uit de put, en hij was zeker dat hij daar nooit meer terug naar zou keren.

Familie-uitje

2004-09-24T15:50:00.000+02:00

Het was meer dan zeshonderd jaar geleden dat Sir Harold, de futuristische leider van een vrij rijke gemeenschap en zijn vijftien soldaten voor een gematigd grote guillotine stonden. Een uitgelaten groepje dodo’s, gekleed in oud en voddige livrei stonden om de plaats waar het delict plaats zou vinden heen en ze spraken met veel rumoer om de klaagbeden van de veroordeelden te overstemmen. Het was de vijfde dag uit de nieuwe week en stond nationaal het best bekend als vrijdag-hangdag, een festijn waarbij alle mensen hun verdriet en pijn van zich af konden zetten, door een door de landheer georganiseerd evenement. Het was drukbezocht. De kaartjes werden goed verkocht en de vettige koning zat met een goedgevulde buik en twee glunderende pretoogjes te staren naar het glinsterende hakmes van de guillotine.

Naast Harold en zijn trawanten stonden wat Fransen en enkele Duitsers, die hetzelfde lot wachtte als de ongelukkig aanvoerder en zijn aan de schoot geworpen volgelingen. De voor ketter beschuldigde leider leunde wat achterover. Met een gaap en verdoezeld gezicht door de hete middag keek hij op zijn horloge. Het was 14 uur na het kraaien van de eerste huisvrouw. Acht uur precies. Hij stond aan de rand. Aan de rand van de vier traptreden die omhoog leidde naar een vierkant plateau.

De eerste aanhanger van Harold werd omhoog geleid, het publiek joelde en tierde. De ambiance was perfect voor een goede hangdag en het voorprogramma voor de ophangingen loog er niet om. De hele stad en de streek rondom haar was in rep en roer. Niets kon er meer gebeuren wat deze avond zijn intieme sfeer zou ontnemen. ‘Ik ben onschuldig en zo ook mijn meester!’ schreeuwde hij, die als eerste onthoofd zou worden. ‘Laat ons vrij, wij zijn geen ketters…’ De mensen rondom het festijn begon te lachen en bulderend schreeuwden ze voor zijn dood. Tegelijkertijd werd ook een Fransman naar boven geleid. Eerdat hij zijn derde stap had kunnen bereiken wierp een behendig lid van de Henk-Jan de Smid-Club een hamer naar het hoofd van de ongelukkige. Hij zakte in elkaar en de dood overkwam hem datzelfde moment. Het publiek hield het niet meer en het HJS-clublid werd op handen en voeten gedragen. ‘VOLGENDE!’ bulderde de beul, die triest uit zijn biermok lurkte, omdat een van zijn slachtoffers niet meer daar was. Achter zijn rug om werd de Fransman weggesleept. ‘Laat me vrij, laat me vrij,’ schreeuwde de zichzelf onschuldig verklarende man nog altijd. ‘Wij zijn geen ketters!’

Sir Harold lette niet op wat er gaande was. Hij zuchtte enkel, rollend met zijn ogen, terwijl hij ondertussen in zichzelf gekeerd mompelde of het met wat minder overlast kon. Hij zette zijn zonnebril af en pakte een personal organiser uit zijn broekzak, waarop hij even al zijn taken voor de avond rangschikte. Weer keek hij op zijn horloge. Ongeduldig tikte hij met zijn voet.

Ondertussen werden de Duitsers en de Fransen, zijn trawanten en enkele onschuldige toeschouwers, die rustig zaten te kijken naar de gebeurtenissen, om de beurt achter de guillotine geschoven. Bij elke keer weer was het publiek uitzinnig. De meeste mannen zaten op een tuinstoel, terwijl ze het spektakel aanschouwden en gedurende hevige discussies over hun elektriciteitsrekeningen, terwijl ze af en toe ‘Oeh’s en Aah’s produceerden, trokken ze op hun gemakje een rosétje open. De kindertjes genoten ook en wanneer ze genoeg hadden van de harde wereld speelden ze met hun eigen guillotines en Franse en Duitse poppetjes, die hun vaders uit de souvenirwinkel gekocht hadden, op de met bloed bezaaide aarde. De vrouwen, als laatste, giechelden en roddelden met en over elkaar terwijl ze zakdoekjes uitwierpen naar de mooie en onschuldige mannen op het schavot, terwijl ze af en toe een wijntje van hun mannen meepikten.

Het was een ware uitgaansgelegenheid voor de hele familie. Harold vond het maar een circus. Ongeduldig wachtte hij op zijn beurt, als een klein kind dat in de rij stond bij de suikerspinkraam. Ondertussen schoot hij wat foto’s voor het plakboek voor later. Hij vond het wel een komische gebeurtenis. Die gekke mensjes. Een ketter? Hij? Contacten met de duivel, hoe kwamen ze erop?! Hij vond het wel lachwekkend en een tevreden grijnsje glom op van zijn met zonnecrème ingesmeerde huid.

‘Een laatste woord,’ vroeg de beul, toen hij de leider kwam halen voor zijn straf.
‘Wil je met me op de foto?’ vroeg Harold vrolijk. Triomfantelijk haalde hij z’n CANON tevoorschijn. De beul keek onbegrijpend. Met een flits stond het erop. Harold lachte weer en keek met een grijns op het schermpje waar de foto nu zichtbaar was. Toen stak hij zijn kop door het gat.

Plagiaat part 2.

2004-09-23T17:36:00.000+02:00

Vandaag gebeurde het. We hadden Frans. 255600 sec. na het 7de uur van maandag, opnieuw, doch nu op het 6de uur. Buiten was het donker; herfst. Terwijl wat uitgewaaide bladeren van de bomen waaide en de tegels vergrijsd waren door de lange zomer, keek ik naar buiten. De minuten schoven voorbij, als slakken die aarzelend een drukke straatweg wilden oversteken. Meneer van Disseldorp was in een goed humeur, ook al had niemand begrepen en of gedaan wat hij ons had opgeven. Terwijl hij vrij melige opmerkingen door de klas slingerde, om zo zijn les te laten uitkomen alsof het iets was waarbij een mens werkelijk de mogelijkheid had om ook maar een kleine grijns te produceren, grapte hij vrolijk verder achter zijn stoffige bureau. Het was op dit uur, terwijl het ontzag en de frustatie tot de hoogst mogelijke ergenissen was gedreven, dat ik mijzelf een uitweg vond in een hoogdravende conversatie met mijn trouwe compagnon: Max. Wat hieronder staat is strikt geheim en geclassificeerd. Het is het 2de deel, de veelbesproken en al van te voren hoog geroemde sequel, van Plagiaat; het stukje zonder kern en/of inhoud. Moge u veel plezier ondervinden bij het doorlezen van deze, alle woorden onnodig verklarende, conclusie.

'Max, ik maak me zorgen om je...'
'Waarover?'
'Daar moet ik over nadenken...'
'...'

Ik keek Max aan, hij keek mij aan. Onbegrijpend. Het was lastig om een zo hoog staande conversatie met een even hoge status te voltooien. Verwarring heerste. Naar woorden zoekend en gissend, trachtte ik mijzelf ondertussen op de hoogte te houden van wat er gaande was in de klas. Niet voor lang echter, want al snel werd ik door de noodzaak om het gesprek te beindigen voor de les ten einde was gegrepen en ik concentreerde me, totdat ik de juiste woorden vond. Ik liet ze gaan...

'Ik wilde even terugkomen op afgelopen maandag,' zei ik... Mijn hart bonste, terwijl ik van Max zijn lippen reeds af probeerde te lezen wat hij zou gaan zeggen.
'Ok, mr Plagiaat ©™’
‘Meen je dat nou echt van die plagiaat? Ik bedoel, het is duidelijk dat voor jou de defenitie van plagiaat onscherp getekend is. Als het woord Frans alleen al mijn mond uitglijd – wat het niet vaak doet, want dit woord geeft me een zeer leeg en destructie gevoel – markeer jij het al als zuivere plagiaat, omdat jij eens datzelfde claimt gezegt te hebben. Dat beeld is vertekend door jou en jou teruglopende en verkleinde inschattingswaarde.’

Even dacht ik dat ik hem ‘tuk’ had, zoals sommige mensen in mijn nabije omgeving het weleens willen verwoorden. Ik voelde een kleine glimp op mijn gezicht verschijnen. Even grijnsde ik. Even, want snel was het weer verdwenen. Ik had het mis.

‘Wat je ook zegt, het maakt niet uit. Ik wil erkenning voor mijn rol als adviseur (red: lees hoe Max eerder blaatte over ditzelfde onderwerp in deel 1 van: Plagiaat).’
Max zet een dikke punt op een stukje papier en vervolgens geeft hij het woord aan mij.
‘Jouw niet onderbouwde argumenten kunnen mij niet berijken en of tot andere gedachtes brengen. Verklaar jezelf nader... Geef argumenten; noem voorbeelden.’
‘Je zei over een schilderij (red: een creatie van mij uit de 3de klas) over mijn inbreng, dat jij het had gemaakt.’

Max wilde doorgaan. Ik onderbrak hem echter, hetgeen hij gezegt had verkeerd horend waardoor ik dacht dat hij beweerde het gehele doek zelf gecreërd te hebben. Dit leverde een misverstand op, wat op zijn beurt leidde tot een conclusie die geen van ons beiden had verwacht.

‘Max dat had IK gemaakt. Waar jij op doelt is het kleine ornament dat jij toevoegde aan de creatie, die ik het leven in riep. Nou zeg je ineens dat het van jou is. Dat noem ik geen plagiaat, maar ongegeneerde ‘theft’ van een iemands geroemde succesformule.’
‘Ik zeg alleen dat een klein onderdeel mijn idee was en ik daarmij (red: een waarschijnlijke combi van mee, en bij) heb geholpen. Het schilderij heb jij gemaakt. Maar jij zei toen dat het onderdeel ook door jou was verzonnen! Je hoeft alleen te zeggen dat ik het verzonnen...’

Max stopte zijn zin. Niet zomaar, niet zonder reden, niet zonder oorzaak, of zonder aanleiding. De conclusie van dit onderwerp, waaraan ik nu dus realiseer twee posts aan vergooid te hebben, lag voor het grijpen... En ik was juist bezig hem te verwoorden. We raakten in discussie, even de draad kwijt, onze woordenschat verdween als een opstomende symfonie vervaagde, doordat zij haar componist verloren was aan de drank en aan de vrouwen. Toen wisten we het. Max, die altijd graag het laatste woord weet te domineren, wilde deze post dan ook eindigen met een bericht aan de lezer en aan mij.

‘We hebben net besproken dat het plagiaat gebaseerd is op een groot misverstand. Plagiaat bestaat niet, niet hier. We hebben elkaar verkeerd begrepen.’ En sinds Max immers in de Franse pain-et-croissant-allures verzonken was, besloot hij de conclusie met een zucht, een Franse uitspraak en veel poëtisch inzicht.

‘Excuse-moi he remy, voor deze onzin.’

-MR-

En Max besloot dat het gesprek ten einde was, voor eeuwig trachtend het laatste woord te veroveren. En hij zette nog snel nadat ik dit genoteerd had, een punt

.

Get Lax and Skip Homework

2004-09-22T17:31:00.000+02:00

Bij gebrek aan tijd, innerlijke inspiratie en ruimte heb ik dit stukje van mezelf gejat van hetgoedebeginishethalveei.tk, waarvan ik - en ik ben zeer vereerd dit mede te delen - sinds kort co-manager, of hoe je dat wel niet wil noemen, ben. Tot nu toe is dit stukje alles wat ik daar aan heb bijgedragen. Later zal er meer volgen. Toch vraag ik jullie er zeker even te kijken. Het is namelijk een site van twee zeer lieve, prettig gestoorde vrienden van me en zeker de moeite van het lui-op-je-kont-een-adres-intyppen waard. Maar genoeg gecrap, alleen nog even dit: morgen is er weer Frans, dus met een beetje goed geluk, een beetje hulp van Max en en niet al-te-oplettende meneer van Disseldorp - op een ander moment zeker een post waard - part 2 van plagiaat. Maakt uw borst maar nat. Voor nu, veel leesplezier.

Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden wat een motivatie ik heb om dingen te maken en te doen die mij opgelegd zijn. Geen. Ik ben een van die vele luitjes die zich liever achter de computer gooit, of even zijn ogen vervierkant door de straling van de tv, dan zich ijverig te begeven achter de studieboeken. Dit is mijn probleem...:

Vanmorgen werd ik wakker en ik schrok. Schichtig keek ik om mij heen, zoekend naar een herkenningspunt; naar iets dat mij herinnerde aan de dag van gister, die als een leegte was weggezonken in mijn fantasie. Ik voelde me leeg, maar terwijl ik met m'n ogen knipperde realiseerde ik me dat het vandaag woensdag was. 22 september, rustige dag, niets aan het handje; regenachtig. Toch had ik het ongerust makende voorvoel dat vandaag mijn leven weer eens drie centimeter zou wegebben. Het antwoord: AC.

School op zijn beurt betekend een vrij interessant patroon in m'n dagelijks leven. Ik heb er niets tegen. Niets tegen school op zich. Maar net zoals bij andere dingen lijden alle (enigszins) aardige, interessante bezigheden onder nare en ongewenste bijeffecten. School doet niet onder aan dit fenomeen. Sommige bijeffecten zijn ondiscutabel; dat heb je gewoon te accepteren. We hebben het over huiswerk, Frans. Jullie snappen wat ik bedoel. Sinds kort is er een vak bijgekomen, waarvan ik niet verwacht had dat het subject met zoveel artistieke vrijheid en mogelijkheden zo'n beklemmend en opgesloten gevoel zou geven. AC. Art and Culture. Het absolute, onbetwiste, hoogtepunt van ongeïnspireerde saaiheid, waarbij artistieke vrijheid geen kans krijgt zich te ontpoppen in een creatieve vorm, maar waarbij de ziel wordt gevormd naar een muf en ongeïnspireerd beeld van saaie feiten, die werkelijk helemaal geen substance en of spanning hebben.

Mevrouw Bleuten voegt niet ontzettend veel blijheid toe, aan dit toch al zo bloedverwerpend saaie, draadloze vak. Veel meer dan 'Lose your gum please' zeggen en eeuwige beschrijvingen geven over plaatjes die mij toch niet kunnen boeien omdat ze inspiratieloos zijn doet ze niet, met haar tergend krakende en door eeuwigheid verzaagd accent. Het is een les, wiens komst en aanwezigheid je liever zo snel mogelijk uit je hoofd wil zetten om het in een hoekje te laten sterven. Dat gaat niet altijd. Bij al deze waanzin en dit oneindige leed komt ook nog eens het tragische verschijnsel van huiswerk, een van de eerder genoemde nare bijeffecten. Hier wil ik het nu niet over hebben.

Waar het op neer komt is dat ik bij thuiskomst deze nare ervaring zo snel mogelijk uit mijn hoofd wil zetten en vergeten. Huiswerk kan me even helemaal gestolen worden. Met een uitgerekt gezicht, dat zonder emotie kijkt naar het computerscherm, omdat de gelaatstrekken zijn versteend door wat een eeuwigheid leek, besluit ik dit korte bericht met één zeer belangrijk en allesomvattend moraal:

Frans suckt.

De Konoya klas

2004-09-21T17:26:00.000+02:00

Er hing een ontspannen en rustige sfeer in de vaak onrustige en ontembare klas van juf Veraga Tesaka en Meneer Red, een stagiair die van Melbourne was komen overvliegen naar het kleine stadje in Nieuw Japan, om daar de laatste fase van zijn moeilijke studie te voltooien. Het was Konoya, maandagochtend. De onuitgeslapen, nog in de nagalm van het weekend vertoevende groep, werd getergd door een sterk infiltrerende ochtendzon, die gestaag zijn opmars naar de top van de hemelssferen maakte. Terwijl de zon recht in haar ogen scheen, keek Veraga bezorgd haar kleine klasje rond. Vanonder een opbollende, geplastificeerde deken, die op een gammel en krakend bed achter in de klas zijn rust vond, stak een iele vinger tevoorschijn. Het was de vinger van Penn. Infusen lagen aan haar armen geketend en met veel moeite ademde ze gezuiverde lucht door een voor haar op maat gemaakt masker.

‘Ja?’ vroeg Veraga vriendelijk, terwijl ze zich tussen een paar banken doorwurmde, om zich vervolgens voorover te buigen naar het meisje en haar hand liefkozend vast te pakken.

‘Vertelt u een verhaal? Alstublieft, vertel ons een verhaal,’ kuchte het jonge kind met veel leed vanuit haar getergde keel. Ze verborg zich weer snel onder haar warme deken.

Penn was geen doorsnee meisje. Haar levensgevecht was het enige dat haar met haar dood scheidde. Ze was 11. Had geen moeder, enkel een drukke vader. Geen tijd was er voor haar of voor haar ziektes. Niet in de strakke 24 uurschema’s van haar papa. Ze begreep het wel. Zware ME, een hevige longinfectie en blindheid waren niet makkelijk te begrijpen voor een man die zijn vrouw toen Penn geboren werd had verloren en wiens ouders hem hadden verlaten toen ze zagen wat geschied had. Ze was alleen, dat wel, werd niet opgehaald van school en zag nooit eens de zon, hoewel ze wel kon voelen hoe hij prikkelde op haar gelaat; maar in het klasje van Vegara had ze haar thuis en vertrouwen gevonden. Zo voelde het goed. De dagen verstreken en ze begon te begrijpen dat het leven meer inhield dan vastzitten aan je doodvonnis. Ze genoot nu. Ze lag onder haar dekens, de juf ging vertellen en door het strakke plastic en haar eeuwige blindheid zag ze het licht dat de zon haar toe straalde. Ze speelde met dit licht, terwijl ze zachtjes lachte. Om zich heen zag ze een hei. Ze huppelde. Een warme deken van eiken vol bloessom lag over haar en een vlinder hield zij gevangen in haar kleine knuistjes. Oh, wat zou ze graag een vlinder vasthouden, hem strelen, hem liefhebben, hem zien. De prachtige kleuren waarmee hij beschilderd was aanschouwen. Ze hoorde veel over vlinders. Ooit, als ze dood zou zijn, hoopte ze er een te zien, want ze was zo overtuigd van zijn schoonheid en pracht, dat ze huilde als ze er aan dacht. Ze liefkoosde dat gedroomde, in gedachte opgebouwde beeld, het opnieuw afspelend in haar fantasie. Die hoop hield haar meer in leven dan de medicijnen en de infusen.

‘Waar is die Lotus?! Waar? Waar is potverdorie die Lotus nou heen?!’ schreeuwde plotseling een heftig schizofrene jongen die Tolle heette en die overtuigd was een reïncarnatie te zijn van een Tibetaanse monnik. Dagen lang creëerde hij deze visueel onwerkelijke wereld en telkens weer hield hij vol in deze door vele zo onbegrijpelijke liefde. Tolle had de afgelopen weken geklaagd bij de directie, voor een rood met oranje mantel, maar helaas hadden de schoolvoorschriften anders doen uitwijzen. Tolle was er nog steeds van ondersteboven.

Op datzelfde moment viel Mulian neer. Zijn stoel wankelde nog, terwijl zijn lichaam koud op de grond lag. De ogen de jongen staarden. Een glimlach krulde nog net op zijn gezicht. Red en Vegara kwamen aangesneld, doch ze wisten wat er gaande was. De juf depte het bloed dat uit het achterhoofd gedrupt was met een zakdoekje weg. Toen stortte ze zich neer naast haar leerling. De jongen maakte nog een korte stuiptrekking. Daarna was hij weg.

De hele klas klapte. Vegara klapte mee, zo zwaar ontroerd, tranen in haar ogen en met haar lippen in diepe rouw eindigde ze het verhaal. Iedereen was blij voor Mulian. En Iana, de 17-jarige Russische uitwisselingsstudente, die leed aan autisme, kanker en lepra, was het die het eerst sprak, maar ze sprak voor allen en met accent.

‘Mogen wij allen, zo’n geluk treffen als lieve Mulian. Onze lieve Mulian. En mogen wij allen sterven voordat wij zijn vergeten dat wij leven. Zijn dood stopt hier. Hij zal nu leven.’

Iedereen keek dankbaar en ze bogen hun hoofden. Allen baden tot god, behalve Tolle, die in meditatie verzonk tot zijn Boeddha. Het was een mooie ochtend geweest. Een vlinder streek haar vleugels op tegen een van de ramen van het lokaal en Penn voelde zijn aanwezigheid.

‘Hoi Mulian,’ zei ze. ‘Ik zie je op de hei…’

Plagiaat

2004-09-20T16:25:00.000+02:00

Aangezien dit blog in zijn kwaliteit en in stilistische schrijfkunst verwaterd, de posts langzaam aftakelen in originaliteit en ik overspoeld word met junkfood-mails met als subject de terugnemende interesse waarmee mensen deze site bezoeken, dacht ik het moraal wat op te vijzelen door middel van een ‘socialtalk’ met een van mijn goede vrienden: Max.

We vallen in het gesprek als het na een lange, trage start eindelijk zijn hoogtepunt dreigt te bereiken. Het is kwart voor 3. Frans, het zevende uur. De uiterste verveling en een smeekbede aan Max om de eeuwigheid te doorbreken door een intellectueel gesprek te voeren, leiden tot het begin van een raadselachtige, not-yet-finished convo.

'Max, man. Wat probeer je nou te bereiken. Wat bedoel je?'

Triomfantelijk keek Max me aan. ‘Jij bent de verpersoonlijking van plagiaat!’ zei hij en kaatste de zet naar mij toe. Even dacht ik na, toen probeerde ik mijn antwoord in goed Nederlands te formuleren. Ik begon.

‘Max, je ijlt. Constant blaat je door over plagiaat en dergelijke zaken. Wat de waarheid echter verhuld is jouw persoonlijke inbreng in dit discutabele kopstuk. Jij kunt me niet beschuldigen van iets, waarover jij de meester bent en wat jij tot in de punten beheerst en uitvoert.’

Even keek hij me fronsend aan. Toen tekende hij een gezichtje, waarop grote oren en veel krullen te zien waren. Max is vijftien. Soms zou je dat niet zeggen. In ieder geval weet hij de accenten goed te leggen. Hij vervolgde zijn verhaal, nadat hij met enig plezier in de ogen zijn creatie had bewonderd. ‘Ik teken een spiegel en je ziet jezelf in deze valse beschuldigingen. Je beschuldigt mij alleen van plagiaat om de aandacht van jezelf af te leiden.’

‘De beschuldiging van jou,’ antwoordde ik hoofdschuddend, ‘door mij te vergelijken met een iemand die plagiateerd (spreektaal eh…) is net een zodanig vertrokken beeld als wanneer een ongewassen, in urine badende zwerver, die al twee jaar in de resten en de afschuw van de grote stad heeft geleefd, denkt te kunnen dineren met prins Charles. Ik leid niet de aandacht van mezelf af, maar kijk, ik vind dat zoiets serieus behandeld moet worden. Je kunt er niets aan doen dat jij degene bent die plagiateerd. Het is kennelijk een ziekte, waar je niet omheen kunt en die ongeneesbaar is. Ik echter, probeer je dit feit te laten accepteren. Ook al zie je alles zo surreëel, dat wil niet zeggen dat je daar iets aan kan doen! Dat is jou probleem.’

Max keek me weer triomfantelijk aan en stroopte even zijn korte mouwtjes op. ‘Ten eerste jou,’ begon hij met een grote grijns, ‘jou spel je met een w, jouw. Dit feit alleen al geeft aan dat je zonder mijn adviezen niets bent. Je hebt misschien wel ideeën van jezelf maar je hebt iemand (zoals ik) nodig om ze tot daadwerkelijke woorden te maken. Het zit er wel in, maar je moet er nog op komen.’ Even keek hij naar het resultaat. De les was bijna ten einde. Ik wilde nog snel iets toevoegen, maar Max onderbrak met een tikje van zijn elleboog. Snel, terwijl de bel ondertussen klonk, eindigde hij zijn verhaal: ‘Maar ik vind jouw geplagiaat niet erg zolang je erkent dat het niet helemaal van jezelf is. Ik ben gewoon jouw finishing touch (eigenlijk wel meer, maar ik wil je niet kwetsen). Dat moet je ‘fasen’.’

Omdat de bel ging, ik de woorden niet zo snel vond en snel alles moest neerkalken in mijn schrift kwam ik er niet toe een interessant protest te plaatsen. Ik legde me erbij neer. Donderdag was er nog een Franse les.

(to be concluded…)

m.m.v. Max Wiegel; alias Max de zwijger en Max de plagiatist

Het Kamer-Opruim-Incident

2004-09-19T13:56:00.000+02:00

Terwijl de ochtend subtiel zijn overgang maakte in de zondagmiddag en het duffe en uiterst oninteressante Zeist er rustig en verlaten bijlag, vond ik het wel tijd worden om op te staan en een lange geeuw van genoegdoening vulde mijn kamer, die voor de verandering maar weer eens vol puin en stof de chaotische en ongestructureerde mij in beeld vertoonde. Met de twee palmen van mijn handen wreef ik uiterst traag en log de slaap uit mijn ogen en langzaam probeerde ik mijn rug te rechten om daarna met de grootste inspanning mijzelf op twee onstabiele, nog in dromen vertoevende benen te zetten. Ik voelde me wankel. Alsof ik in een zware ‘hangover’ vertoefde plofte ik mezelf neer op mijn bureaustoel. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat er een scheut pijn door mijn hoofd heen schoot en gedrogeerd en lam zei ik onbewogen: ‘auw’. Ik draaide me om en zag een plank ter hoogte van mijn hoofd. Een nieuwe gaap. Ik krabde de jeuk weg bij een van mijn mondhoeken en keek op m’n horloge. Uiterst verrast zag ik dat het iets na twaalven was.

Je kamer opruimen is op zich al een incident en in die context krijgt het woord kamer toch een zeer nare, haast onbegrijpelijke betekenis. Je kamer is gemaakt om er rotzooi in te maken. Om cd’s in rond te laten slingeren, je bed plus lakens er ongewassen bij te laten liggen en je schoolboeken ergens in een donker hoekje voor het oog proberen te verstoppen. Het is een plaats waar je lol maakt, herrie produceert, je afsluit van het drukke leven dat je eigenlijk niet wil leiden. Het is een persoonlijk eigendom. Ik vind dat ik er mee mag doen wat ik wil. Als ik er rotzooi in wil maken, nou, dan zet ik toch lekker mijn vuilnisbak ondersteboven. En als ik er mijn kleren in wil laten slingeren, dan is dat toch gewoon een kwestie van tijd?

Helaas is mijn moeder van een heel andere mening. Zij vind dat als je je kamer opruimt, het een teken van een groeiende zelfstandigheid is. Ze kan het niet uitstaan als er kleren van een paar dagen geleden op een stoel in de hoek liggen, of als ik mijn bed niet heb opgemaakt of mijn bureau niet heb gecleared van volgekladde en inspiratieloze A-viertjes vol met bagger. Ik zie het anders. In mijn kamer, waar de nagalmen van feestjes en de geuren van druk geploeter aan verschillende werken nog hun roes uithangen, heb ik heerschappij. Ik zat dan ook achter mijn bureau met de gedachte dat ik kon doen waar ik zin in had en zeker ook waar ik niet zin in had: kamer opruimen dus. Met veel lef en durf pakte ik een mijn Nederlandse woordenboek en rebels gooide ik het tegen de vlakte. Dat voelde goed.

Tien minuten later… op dit moment, bevind ik mij te midden van diezelfde kamer. Het Nederlandse woordenboekje ligt nog steeds op de grond. Zoals ik al zei is je kamer opruimen op zich al een incident. Vandaag escaleerde de boel. Het moest namelijk daadwerkelijk gebeuren. Vertwijfeld keek ik rond. Waar te beginnen? Ik besloot mijn bed maar op te maken. Na enkele minuten ploeteren, zette ik mezelf napuffend van de grote inspanning op de grond. Tevreden keek ik naar het verzette werk. Ik strekte m’n armpjes en weer gaapte ik. Glazig keek ik uit mijn ogen en ik realiseerde me hoe goed de wereld was. Ik was dankbaar voor dat moment. Voor dat moment waarin ik zo vol trots keek naar een bed dat klopte. Naar een deken die zonder plooien en vol fatsoen en waardigheid lag op de plek waar die moest liggen; wat betekend op het bed en niet ernaast of eronder. Ik was blij. Een warme waan van tevredenheid deed mijn maag grommen.

Toen stond ik op, alles verdween. Ik werd weer tot mijzelf. Slaap omving mij. Even keek ik rond. Mijn kamer was een troep. Ik liet mij vallen op mijn bed en woelde even. Toen viel ik in slaap.

De 'typische' N.E.R.D.

2004-09-18T13:15:00.000+02:00

Ik hou wel van nerd’s. Ik hou van hun stijl. Ze hebben immers geen stijl, aangezien het vierkante scherm de consumerende tijd voor klerenkast en spiegel tot onnodig heeft verklaard om het vervolgens zonder pardon op te eisen voor meer nuttige zaken. Ik hou wel van hun louche houding, die ze zich meester hebben gemaakt aangezien ze geen waarde hechten aan de stoppels rond hun mondhoeken en ze er de tijd niet voor uittrekken om een kam door hun ongewassen haren te trekken. Een slobbertrui hangt over een versleten spijkerbroek, waaronder twee uitgetrapte gympies met daarin felle, vloekend witte sokken er slap en onfris bijhangen. Deze figuren maken over het algemeen een muffe en onhygiënische indruk en weten vaak de meest onbegrijpelijke formules uit te ratelen, om vervolgens hele webloggen en forums vol te lullen over van al wat Nerd’s interesseert en hun leergierigheid stilt.

Maar terwijl hun vocabulaire loopt van woorden als anarchisme tot afkortingen als zmok, weten ze niet een doodnormaal woord als meisje te spellen en kunnen ze het ook niet onder woorden brengen. Op dit gebied hebben ze dan ook zo weinig vertrouwen dat ze zich liever verschansen achter de elektronische golven van hun personal computers, dan zich te begeven naar een uitgaansplek, waar ze dan als ze er wel heen gaan zich de hele avond achter de bar verstoppen om daar de angst van zich in een openbare plek te begeven weg te drinken. De mensen zien dan ook weinig buitenlucht en zijn schuw van alles wat wij als normaal beschouwen. Ik vind het daarom ook van grote lef tonen als iemand zich uitgeeft voor nerd; want iemand die er zo’n aparte leefstijl op nahoud, zich zo laten we zeggen merkwaardig kleed en het liefst zich zo weinig mogelijk op andere plekken dan achter hun computer begeeft, moet wel heel stoer zijn om zich uit te geven voor een complete idioot.

Het is niet dat ik mensen in hokjes wil stoppen hoor, ofschoon ik het wel doe, maar ik moet zeggen dat het de beschrijving een hoop ten goede komt en een hoop ingewikkelde en dodelijk saaie uitlegpatronen vermijd. Althans, dat is mijn gedachte erachter. Zoals ik al zei hou ik dus wel van nerd’s. En als ik dat niet deed, dan zou het noodgedwongen wel moeten. Mijn broer is er immers een van. Oké, hij klopt nauwelijks in het algemeen beeld wat ik zojuist schetste van dit communicatievrezend en vermijdend groepje alto’s, maar toch hij is er een van. Uren achtereen sluit hij zichzelf af van de omgang met mensen en hele weekenden zie je hem niet, behalve wanneer je hem met enig geluk en als hij het niet vergeet ziet als hij een boterham of grote, overvolle bak yoghurt naar binnen werkt. Voor de rest is hij er niet. Hij schrijft lastige css, waarvan ik niet veel tot niets begrijp en heeft een weblog waarin hij de meest ingewikkelde en lastigste formules en wat niet allemaal weet te vertellen en te onderwijzen aan leergierigen die dezelfde leefstijl erop nahouden. Dit fascineert me wel, moet ik zeggen. Het boeit me dat zoveel mensen dit interesseert en bezighoud. Ik ben in dit geval zwaar onwetend, want ik kan dit fenomeen niet verklaren of enigszins begrijpen. In het geval jullie willen ervaren wat ik voel moeten jullie hier een kijkje nemen: annevankesteren.nl. Ik wil niet zeggen het mekka, maar als ik het goed begrijp toch zeker een zeer populaire spot bij de mensen die mij en ik gok vele anderen zo hoofdkrabbend achterlaten. Veel plezier.

Conclusie: Nerd’s zijn in zichzelf gekeerde ‘knowall’s’ wat betreft het opzienbarende verschijnsel dat computer word genoemd. Ze hebben nihil zelfvertrouwen en een woord als meisje weten ze niet te spellen, of te verklaren. Ze begeven zich niet graag in openbare plekken en ze zien er niet uit. Marlijn voegde daar nog aan toe dat ze misschien wel homo waren. Dit laat mij nog steeds achter met grote vraagtekens en volgens mij valt dat totaal uit de context van dit hele verhaal. Hoofdschuddend kijk ik even op de klok. Het is één uur. Ik moet zo weg. Met een grote gaap besluit ik deze post maar te laten voor wat het is en vooral voor wat het niet is.

Einde. (m.m.v. Marlijn Berendsen)

Depressief

2004-09-17T15:21:00.000+02:00

Overal om me heen zie ik ze. Ik heb ze nooit als daadwerkelijk herkend. Nooit zo erg tot vorig jaar. Nu zie ik ze overal.
Op het nieuws, op school en op de straat. Hun hoofden hangen, alsof ze het geloof in redding reeds lange tijd hebben opgegeven en verworpen, alsof het lichaam geen energie meer aanmaakt om de spieren te strekken en de fierheid van de mens, zijn trots, te tonen; het heeft geen zin meer. Moe en verlaten hangen ze zichzelf een koord om de nek en elke dag neemt hun gratie af; elke dag verdampt er steeds meer lucht van de laatste ademtocht die zij zo vol onwetendheid, eens onbegrijpend hadden opgeslagen. Hun hart is leeg en hun gevoel onbewogen. Je ziet het aan hoe ze lopen. Elke voetstap, elke moeite die de hersens doen om het hart haar leed af te laten schudden, lijkt een lijdensweg. Tegen beter weten in, leven ze een leven tegen zichzelf. Tegen hun principes, tegen hun leven. En langzaam sterven ze. Elke dag een stukje meer. Ze hebben hun vrienden opgegeven, zoals zij hen eens hadden opgaven. Ze zijn alleen en hebben niets meer; niemand meer. Er is geen uitweg, geen tussenpose, rustpauze, of mogelijkheid; enkel een einde.

Ik zie dit alles vol leed aan. Ik zie hoe hun ogen verwateren en opzwellen. Hoe het vocht op hun wangen neerglijdt en hoe zwarte tranen bloed langzaam langs hun jukbeenderen naar beneden vloeit. De kwelling. Ik voel me machteloos en dat ben ik ook. Net zo machteloos als zij. Vallende sterren werden omhoog gedreven door vermolming van liefde en een dof schijnsel verving de heldere glans van de lichtplaneten; wensen en daarmee hoop, die eens in waarheid leken te veranderen, werden in niets dan een leegheid in hun zielen. De maan die overdag scheen omdat de zon weggestorven was door vertering, legde het land in een greep van duisternis. De wereld vervaagde en het koort spande zich aan; de doorstroming van het bloed door de aderen tot een halt roepend. Het voelde alsof alles instorte, de kamers verlaten en de kussens leeg en zonder vulling. Alles was verloren. Verdorvenheid heerste.

Hier moest ik aan denken toen ik er vorig jaar achterkwam dat Frans 1 een verplicht vak was.

Midas

2004-09-16T07:21:00.000+02:00

Onze hond is een fenomeen.
Geen Lassie, nee geen mooie hond met zacht en donzig vel, geen commissaris Rex, geen spoorzoeker, geen drugsdetector, geen Fikkie, geen Snuf, nee, geen doorsnee hond, dat zeker niet, nee: Zijn naam is Midas. Midas, eens een gelukkige koning wiens wens was dat alles wat hij raakte tot goud zou worden, maar die niet meer kon eten en drinken toen ook zijn spijzen en dranken bij aanraking van zijn lippen vergulden in een doffe gelige gloed.

Midas is zijn naam, doch niet alles waar hij zijn poten op zet veranderd in goud, als wel in een met bacteriën geïnfecteerde pootafdruk die het arme dier met zijn nagels in het inmiddels versleten hout indrukt. Ik hou van deze hond. Ons eigen 'Argosje', die er niet voor terugdeinst om zich van manieren te distantiëren en een verfijnde aroma van vermalen brokken en water te verspreiden als hem dat goed dunkt. Wat een ander denkt of vindt, kan hem bij dit aspect weinig interesseren, of na twaalf jaar is het misschien nog steeds niet tot hem doorgedronken dat niet iedereen zo verzot is op zijn geuren als hijzelf.

In dit specifieke geval zou toch echt een Lassie niet misstaan. Het zou geweldig zijn om op zulke momenten een hond te hebben die zichzelf in de hand heeft in plaats van een gedesoriënteerd wezen dij zijn behoeftes maar ontlast op welk tijdstip en welke setting dan ook. Maar we hebben geen Lassie. En al zouden we er een willen, dan zou dat niet gaan. We hebben immers Midas en daarbij: Lassie is dood. En ik moet er niet aan denken om nog een andere hond uit te moeten laten, ook al zou het zelfs Lassie zijn. Dus we houden het bij Midas, trachtend zijn wat onaangepaste bioritme en zijn steeds sterker optredende dementie te nemen voor wat het is én te accepteren. Want ja, het is een oud beest. Dat moet gezegd worden.

En ook al doet en laat ie alles in een wat ongecontroleerd tempo, lijd hij onder zware haar uitval, bestraald hij zo af en toe de gang, deinst hij er niet voor terug om af en toe tegen een paaltje op te lopen en is het geen Lassie, Fikkie, Rex, of Snuf; het blijft ons lieve hondje. En ik hou van hem!

Goths.

2004-09-15T17:25:00.000+02:00

Ik heb niets tegen Gothics.
Mensen die hun verdriet wegdrukken door hun huid met dikke make-up en strakke zwarte lijnen onder te kliederen om zo buiten zichzelf te treden en een andere 'ik' aan te nemen, moeten dat gerust doen. Ik zal er niets van zeggen, maar ik heb er wel m'n mening over.

Ergens vorig jaar toen ik in een uit-de-hand-gelopen verkleedpartij verstrikt zat en in één week de allures van een ware nerd, zakenman en vertwijfelde amerikaanse toerist aannam, heb ik me gevoeld hoe ik denk dat alle Goths zich voelen. In die zelfde, bewuste week, die voor eeuwig de geschiedenisboeken zal ingaan als het verkleedincident/verbond van mij en Marlijn (ja, ik was niet alleen in deze dubieuze en spraakmakende actie), heb ik me op aandringen van onze eigen kleine Goth zelf gedragen en gekleed, ja zelfs opgemaakt, opdat ik zowaar een metamorphose maakte in een zwaar depressive, koelbloedige 'satanlover' die de gebruiken van de oude Gothen probeerde te evenaren.

Ik weet nog goed hoe ik de school binnenkwam. Ik droeg een zwart gewaad - oké, een zwarte blous en een goedbedoelde donkerblauwe broek - zwarte ringen omkringden mijn ogen en een muts bedekte de plek waar mijn door leed verteerde haren eens krullend hadden gegroeid (Nee, ik ben niet kaal...). Links en rechts zag je mensen kijken; even terugdeinzen: wat is dat? en misschien nog wel belangrijker: wie is dat?!

Alhoewel ik wist dat de realiteit anders was, voelde ik me even alsof ik macht had. Alsof de mensen bang waren voor me. Ik overwoog even mijn verwoedde trachten om Gothic te zijn voort te zetten, want ik merkte dat deze gevoelens mij een kick gaven. Ik voelde me anders dan normaal; het beviel me. Maar de mensen waren niet bang en als ze al vrees gevoeld zouden hebben, zou dat voor mijn uiterlijk zijn; voor de gemeende beschermingslaag die het lichaam en de vermolmde ziel zou moeten beschermen tegen leed en verdriet. Maar niet voor mij.

Ik was slechts een jongen uit de 3de klas. 1 meter 65, misschien nog geeneens (ik weet 't... een shorty.). Een jongen, die enkel bezig was met een verkleedactie die ietwat uit de hand gelopen was.

Verder niets.

(To be continued...)

Sociaal wonder

2004-09-14T19:40:00.000+02:00

Ik heb mezelf toch eigenlijk altijd wel als een sociaal volwassen en ontwikkeld persoon gezien. Nu echter, terwijl ik me te midden waan van een steeds schaarser wordende vriendenkring, schijnt mij toch toe dat dit niets meer is dan een eigenlijk surreël zelfbeeld. Dit pijnigt mij. Het verbaasde me op het begin, maar eigenlijk is het niets anders dan ik altijd al verwacht had. Ik ben gewoon een sociaal wonder en mijn sociaal intellect ligt op een niveau dat voor mensen van m'n leeftijd onbereikbaar is.

Ik kan het niet goed uitleggen. Soms voel ik me gewoon, ik wil niet zeggen 'beter', maar... net iets verder dan de rest. Waar zij druk discussiëren over oorlog zoals veteranen met houten poten op een reünie en elkaar afranselen en ongegeneerd uitschelden als ze dat eventjes trekt, denk ik... nee. Dat gaat niet. Dat is niet hoe het werkt. Maar zelfs Zvezde, vaak een vrij zijkerige en een stil-in-het-hoekje-staand persoon, komt bij zulke onderwerpen helemaal los en laat zijn theoriën en zijn gedachtes dan de vrije loop over de nieuwste ontwikkelingen op het front. Zoiets valt mij op, want zo ben ik niet. Het interesseert me geen kont. Dat wil zeggen, het doet me heel veel zoals bijvoorbeeld de oorlog in Irak en ik heb er ook een mening over, maar om daar nou druk en vooral hard over te discussiëren. Ik zeg nee.

En dan Derek. Als je het over sociale wonders hebt, erg interessant om te betrekken in dit stukje vol nonsens. Ok, je discussieert, over oorlog, met een decibellen-bereik zodat de hele school mee kan genieten - en dit ook wordt gedwongen te doen, geen keus voor ogen hebbend. Ik vind het best. Maar discussieren kan je het niet noemen. Niet als je dat met Derek tracht te doen. Deze comminucatie gestoorde E.T. onderbreekt je zelfs eerdat je iets hebt kunnen zeggen of doen en geeft je geen kans iets te antwoorden of te ontkennen als hij iets beweert en schreeuwt al voordat je je tong roert hard: nee (als ie weer in een van z'n buien is).

Of neem nou onze buren om het hoekje bij het labo (plekje waar wij ons spijzen nuttigen). Dat zijn godverdomme 4de klassers. Net als wij. Die dwazen slaan elkaar de hersens in, af en toe terroriseren ze ons, als ze dat leuk vinden. En ze gooien met alles wat ze ter handen krijgen: cd's, brood, drinken, geo-driehoeken... je kan het zo gek niet bedenken of zij mikken het op onze eetplek. Dat is wat ik bedoel met sociaal en het uiterst tegenovergestelde. En daarom, voel ik me gewoon, best wel.. een zeer sociaal wonder.

Tenminste, dat alles heb ik ook ooit gedacht. Nu realiseer ik me echter, temidden van al deze waanbeelden over mezelf dat ik eigenlijk... gewoon, gewoon ben. Met als standaard voor gewoon dan... naja, zo gewoon als de jongens uit mijn klas.

Dat zegt genoeg.

Even testen

2004-09-14T19:22:00.000+02:00

Dude, wat doe je hier? Nu even niks te lezen.